1Նմանօ՛ղք ինձ եղերուք, որպէս եւ ես Քրիստոսի։

2Գովեմ զձեզ՝ զի զամենայն ինչ զիմ յիշէ՛ք. եւ որպէս աւանդեցի՛ ձեզ՝ զաւանդութիւնսն ունիցիք։ 3Կամիմ զի գիտիցէ՛ք դուք. եթէ ա՛ռն ամենայնի գլուխ Քրիստոս է, եւ գլուխ կնոջ ա՛յր, եւ գլուխ Քրիստոսի Աստուած։ 4Ամենայն այր յորժամ յաղօ՛թս կայցէ, կամ մարգարէանայցէ, եւ զգլուխն ծածկեա՛լ ունիցի, յամօ՛թ առնէ զգլուխն իւր։ 5Եւ ամենայն կին յորժամ յաղօթս կայցէ, կամ մարգարէանայցէ բացա՛ւ գլխով, յամօ՛թ առնէ զգլուխն իւր, զի այնպէս համարէ՝ թէ գերծեա՛լ իցէ։ 6Զի եթէ ո՛չ սքողեսցի կին, փոքրեսցէ զհե՛րս իւր. ապա թէ անպատե՛հ է կնոջ փոքրե՛լ կամ գերծուլ՝ սքողեսցի՛։ 7Ա՛ռն մարդոյ չէ՛ պարտ ծածկել զգլուխ, զի պատկեր եւ փա՛ռք Աստուծոյ է. իսկ կին՝ փա՛ռք առն իւրոյ։ 8Զի ո՛չ եթէ այր ՚ի կնոջէ է, այլ կին յառնէ՛։ 9Քանզի ո՛չ իսկ հաստատեցաւ այր վասն կնոջ, այլ կին վասն ա՛ռն։ 10Վասն այնորիկ պարտի կինն շո՛ւք դնել գլխոյն վասն հրեշտակաց։ 11Բայց ո՛չ կին առանց առն, եւ ո՛չ այր առա՛նց կնոջ ՚ի Տէր։ 12Զի որպէս կին յառնէ, նոյնպէս եւ այր ՚ի կնոջէ. բայց ամենայն յԱստուծոյ։ 13Այլ դուք ձեզէ՛ն տո՛ւք զիրաւդ. արժա՞ն է կնոջ մարդոյ հոլանի՛ յաղօթս կալ առաջի Աստուծոյ։ 14Եւ ո՞չ բնութիւնն իսկ ուսուցանէ զձեզ. զի այր եթէ գիսաւոր է, անարգա՛նք են նմա. 15բայց կին եթէ գիսաւոր է, փա՛ռք են նմա. զի գէ՛սք փոխանակ զգեստու տուեա՛լ են նմա։ 16Ապա թէ ոք կամի հակառակօղ լինել, մեք չունի՛մք այնպիսի սովորութիւն, եւ ո՛չ եկեղեցիքն Աստուծոյ։

17Այլ զայս պատուիրեմ, ո՛չ որպէս թէ գովիցեմ, զի ո՛չ ՚ի լա՛ւ անդր՝ այլ ՚ի վատթա՛րն նկրտիք։ 18Նախ՝ յորժամ ՚ի մի վայր ժողովիցիք յեկեղեցին, լսեմ եթէ հերձուա՛ծք գոն ՚ի ձեզ. եւ սակա՛ւ ինչ հաւատացի։ 19Բայց եւ հերձուա՛ծք լինելո՛ց են ՚ի ձեզ. զի որ ընտիրքն իցե՛ն ՚ի ձեզ՝ երեւեսցի՛ն։ 20Եւ արդ՝ ՚ի ժողովելն ձեզ ՚ի միասին, ո՛չ է տո՛ւն Տեառն ձեզ տեղի հա՛ց ուտելոյ։ 21Զի իւրաքանչի՛ւրոք զի՛ւր ընթրիս յառաջանայ ուտել. եւ ոմն քաղցեալ, եւ ոմն արբեալ։ 22Միթէ տո՞ւնս ոչ ունիցիք ուտելոյ եւ ըմպելոյ. եթէ զեկեղեցեաւն Աստուծոյ արհամարհէք, եւ յամօթ առնէք զչքաւորսն. զի՞նչ ասացից, գովեցի՞ց զձեզ. յա՛յդմ ո՛չ գովեմ։ 23Զի ես ընկալայ ՚ի Տեառնէ՛, զոր եւ ձեզն աւանդեցի, եթէ Տէր Յիսուս ՚ի գիշերին յորում մատնէր, ա՛ռ հաց. 24գոհացա՛ւ. եբե՛կ եւ ասէ. Ա՛յս է իմ մարմին որ վասն ձեր. զա՛յս արարէք առ իմոյ յիշատակի։ 25Նոյնպէս եւ զբաժակն յետ ընթրեացն, ա՛ռ եւ ասէ. Ա՛յս բաժակ նոր ուխտ է իմով արեամբ. զա՛յս արարէ՛ք քանիցս անգամ թէ ըմպիցէք՝ առ իմոյ յիշատակի։ 26Քանիցս անգամ թէ ուտիցէք զհացս զայս՝ եւ զբաժակս ըմպիցէք, զմա՛հն Տեառն պատմեցէ՛ք, մինչեւ եկեսցէ նա։ 27Այսուհետեւ՝ որ ուտիցէ զհացս, կամ ըմպիցէ զբաժակս Տեառն անարժանութեամբ, պարտակա՛ն եղիցի մարմնոյ եւ արեանն Տեառն։ 28Փորձեսցէ՛ մարդ զանձն իւր, եւ ապա՛ ՚ի հացէ անտի կերիցէ, եւ ՚ի բաժակէն արբցէ։ 29Զի որ ուտէ եւ ըմպէ անարժանութեամբ, դատաստա՛նս անձին իւրում ուտէ եւ ըմպէ. զի ո՛չ խտրէ զմարմինն Տեառն։ 30Վասն այնորիկ իսկ են ՚ի ձեզ բազում հիւա՛նդք եւ ախտաժէ՛տք. եւ շա՛տ եւս ա՛յն են, որ եւ ննջեցեա՛լքն իսկ իցեն։ 31Զի եթէ զանձի՛նս քննեաք, ապա ո՛չ դատապարտեաք։ 32Եւ եթէ դատիմք՝ ՚ի Տեառնէ խրատիմք. զի մի՛ ընդ աշխարհի դատապարտեսցուք։ 33Այսուհետեւ ե՛ղբարք, յորժամ ՚ի մի վայր ժողովիցիք ուտել, միմեանց մնասջի՛ք։ 34Ապա թէ ոք քաղցեալ իցէ, ՚ի տա՛ն իւրում կերիցէ՛. զի մի՛ ՚ի դատապարտութիւն ժողովիցիք։ Բայց զա՛յլ ինչ յորժամ եկից, յա՛յնժամ պատուիրեցից։