1Եթէ զլեզուս մարդկան խօսիցիմ եւ զհրեշտակաց, եւ սէր ո՛չ ունիցիմ, եղէ ես իբրեւ զպղինձ որ հնչէ, կամ իբրեւ զծնծղայս որ ղաւղաջեն։ 2Եւ եթէ ունիցիմ զմարգարէութիւն, եւ գիտիցե՛մ զխորհուրդս ամենայն, եւ զամենայն գիտութիւն. եւ եթէ ունիցիմ զամենայն հաւատս՝ մինչեւ զլերինս փոփոխելոյ, եւ սէր ոչ ունիցիմ, ո՛չինչ եմ։ 3Եւ եթէ ջամբիցեմ զամենայն ինչս իմ աղքատաց, եւ մատնիցեմ զմարմինս իմ յայրումն, եւ սէր ո՛չ ունիցիմ, ո՛չ ինչ օգտիմ։ 4Սէր՝ երկայնամի՛տ է, քաղցրանա՛յ. սէր՝ ո՛չ նախանձի, ո՛չ ամպարհաւաճէ, ո՛չ հպարտանայ. 5ո՛չ յանդգնի, ո՛չ խնդրէ զիւր, ո՛չ գրգռի, ո՛չ խորհի զչար. 6ո՛չ խնդայ ընդ անիրաւութիւն, այլ խնդայ ընդ ստուգութիւն. 7ամենայնի՛ տեւէ. ամենայնի՛ հաւատայ. ամենեւի՛ն յուսայ. ամենայնի՛ համբերէ։ 8Սէր՝ ո՛չ երբէք անկանի. եթէ մարգարէութիւնք են՝ խափանեսցի՛ն. եթէ լեզուք՝ լռեսցեն. եթէ գիտութիւն՝ խափանեսցի՛։ 9Քանզի փոքր ՚ի շատէ գիտեմք, եւ փոքր ՚ի շատէ մարգարէանամք։ 10Այլ յորժամ եկեսցէ կատարումնն, փոքր ՚ի շատէս խափանեսցի՛։ 11Մինչ տղայն էի՝ իբրեւ զտղա՛յ խօսէի, իբրեւ զտղա՛յ խորհէի, իբրեւ զտղա՛յ համարէի. այլ յորժամ եղէ այր, զտղայութեանն ՚ի բա՛ց խափանեցի։ 12Այժմ տեսանեմք իբրեւ ընդ հայելի՛ օրինակաւ, այլ յայնժամ դէ՛մ յանդիման. այժմ խելամո՛ւտ եմ փոքր ՚ի շատէ, այլ յայնժամ գիտացի՛ց՝ որպէս եւ նայն ծանեա՛ւ զիս։ 13Բայց արդ՝ մնան հաւա՛տք, յո՛յս, սէ՛ր, սոքա երեքեան. եւ մեծ քան զսոսա՝ սէ՛ր է։