1Եւ արքայ Դաւիթ ծերացեալ եւ անցեալ զաւուրբք. եւ ծածկէին զնա հանդերձիւք, եւ ո՛չ ջեռնոյր։ 2Եւ ասեն ծառայք նորա. Խնդրեսցե՛ն տեառն մերոյ արքայի աղջի՛կ մի կոյս. եւ կացցէ՛ առաջի արքայի, եւ եղիցի դարմանել. եւ ննջեսցէ՛ ընդ նմա, եւ ջեռցի՛ տէր մեր արքայ։ 3Եւ խնդրեցին աղջիկ մի գեղեցիկ յամենայն սահմանացն Իսրայէլի, եւ գտին զԱբիսա՛կ Սոմնացի. եւ ածին զնա առ արքայ։ 4Եւ է՛ր աղջիկն գեղեցիկ յոյժ, եւ ջեռուցանէր զարքայ՝ եւ պաշտէ՛ր զնա. եւ արքայ ո՛չ գիտաց զնա։

5Եւ Ադոնիա՝ որդի Ագիթայ ամբառնայր. ասէ. Ե՛ս թագաւորեցից։ Եւ արար իւր կառս եւ հեծեալս, եւ յիսուն այր սուրհանդակս ընթանալ առաջի նորա։ 6Եւ հայրն ո՛չ արգելոյր զնա. եւ ո՛չ երբէք ասէր, թէ ընդէ՞ր արարեր զայդ. եւ ինքն էր գեղեցիկ տեսանելով. եւ զնա՛ ծնաւ յետ Աբեսողոմայ։ 7Եւ եղեն բա՛նք նորա ընդ Յովաբայ որդւոյ Շարուհեայ, եւ ընդ Աբիաթարայ քահանայի. եւ օգնէին Ադոնիայ։ 8Եւ Սադովկ քահանայ, եւ Բանեա որդի Յովիդայեայ, եւ Նաթան մարգարէ, եւ Սեմէի, եւ Ռէի. եւ որդիք զօրաւորք Դաւթի՝ չէի՛ն զհետ Ադոնիայ։ 9Եւ եզեն Ադոնիա ոչխա՛րս եւ եզինս եւ գառինս՝ առ վիմին Զոողեթայ. որ է մօտ յերկիրն Ռովգելայ. եւ կոչեաց զամենայն եղբարս իւր զորդիս արքայի, եւ զամենայն զարս Յուդայ զծառայս արքայի։ 10Եւ զՆաթան մարգարէ՝ եւ զԲանեա, եւ զզօրաւորսն, եւ զՍողոմոն զեղբայր իւր ո՛չ կոչեաց։

11Եւ խօսեցա՛ւ Նաթան մարգարէ ընդ Բերսաբեայ մօր Սողոմոնի՝ եւ ասէ. Ո՞չ լուար զի թագաւորեաց Ադոնիա որդի Ագիթայ. եւ տէր մեր արքայ Դաւիթ ո՛չ գիտաց։ 12Եւ արդ՝ ե՛կ տաց քեզ խրատ, եւ ապրեցուսցես զանձն քո, եւ զանձն որդւոյ քոյ Սողոմոնի։ 13Ե՛րթ մուտ առ արքայ Դաւիթ, եւ խօսեսցիս ընդ նմա՝ եւ ասասցես. Ո՞չ դու տէ՛ր իմ արքայ երդուար աղախնոյ քում եւ ասացեր, թէ Սողոմոն որդի՛ քո թագաւորեսցէ յետ իմ, եւ նա՛ նստցի յաթոռ իմ. եւ այն զի՞նչ է զի թագաւորեաց Ադոնիա։ 14Եւ ահա մինչդեռ դո՛ւ խօսիցիս անդ ընդ արքայի, ե՛ս մտից եւ լցից զբանս քո։ 15Եւ եմուտ Բերսաբէէ առ արքայ ՚ի սենեակն, եւ արքայ ծերացեալ էր յոյժ. եւ Աբիսակ Սոմնացի կա՛յր ՚ի սպասու արքայի։ 16Խոնարհեցաւ Բերսաբէէ՝ եւ երկի՛ր եպագ արքայի։ Եւ ասէ արքայ. Զի՞ է քեզ։ 17Եւ նա ասէ. Տէ՛ր իմ արքայ, դու երդուար ՚ի Տէր Աստուած քո՝ աղախնոյ քում եւ ասացեր, թէ Սողոմոն որդի քո թագաւորեսցէ յետ իմ, եւ նա՛ նստցի յաթոռ իմ. 18եւ ահա Ադոնիա թագաւորեաց. եւ դու տէր իմ արքայ ո՛չ գիտացեր. 19եւ եզեն արջառս եւ ոչխարս եւ գառինս բազումս, եւ կոչեաց զամենայն որդիս արքայի, եւ զԱբիաթար քահանայ, եւ զՅովաբ իշխան զօրուն. եւ զՍողոմոն զծառայ քո ո՛չ կոչեաց։ 20Եւ տէ՛ր իմ արքայ՝ աչք ամենայն Իսրայէլի ՚ի քե՛զ են, պատմել նոցա թէ ո՛ նստցի յաթոռ տեառն իմոյ արքայի յետ նորա. 21եւ եղիցի եթէ ննջեսցէ տէր իմ արքայ ընդ հարս իւր, եւ լինիցիմ ես եւ որդի իմ Սողոմոն վնասապա՛րտք։ 22Եւ մինչդեռ նա խօսէ՛ր ընդ արքայի, եկն Նաթան մարգարէ. 23եւ պատմեցաւ արքայի եւ ասեն. Ա՛ւասիկ Նաթան մարգարէ։ Եւ եմո՛ւտ առաջի արքայի, եւ երկիր եպագ արքայի ՚ի վերայ երեսաց իւրոց յերկիր։ 24Եւ ասէ Նաթան. Տէ՛ր իմ արքայ՝ դո՞ւ ասացեր եթէ Ադոնիա թագաւորեսցէ զկնի իմ, եւ նա՛ նստցի յաթոռ իմում. 25զի էջ այսօր, եւ եզեն արջառս եւ ոչխարս եւ գառինս բազումս. եւ կոչեաց զամենայն որդիսն արքայի, եւ զիշխանս զօրուն, եւ զԱբիաթար քահանայ. եւ ահա ուտե՛ն եւ ըմպեն առաջի նորա, եւ ասեն. Կեցցէ՛ արքայ Ադոնիա։ 26Եւ զի՛ս զծառայ քո, եւ զՍադովկ քահանայ՝ եւ զԲանեա որդի Յովիդայեայ, եւ զՍողոմոն զծառայ քո ո՛չ կոչեաց։ 27Եթէ ՚ի ձեռն տեա՞ռն իմոյ արքայի եղեւ բանն այն. եւ ո՛չ ցուցեր ծառայի քում թէ ո՞ նստցի յաթոռ տեառն իմոյ արքայի յե՛տ նորա։

28Պատասխանի ետ Դաւիթ արքայ՝ եւ ասէ. Կոչեցէ՛ք առ իս զԲերսաբէէ։ Եւ եմուտ առաջի նորա, եւ եկաց յանդիման նորա։ 29Եւ երդուաւ արքայ եւ ասէ. Կենդանի՛ է Տէր, որ փրկեաց զանձն իմ յամենայն նեղութենէ. 30զի որպէս երդուայ ՚ի Տէր Աստուած Իսրայէլի՝ եւ ասեմ, եթէ Սողոմոն որդի՛ քո թագաւորեսցէ յետ իմ, եւ նա՛ նստցի յաթոռ իմ փոխանակ իմ, եթէ ո՛չ այսպէս արարից յաւուր յայսմիկ։ 31Եւ խոնարհեցաւ Բերսաբէէ ՚ի վերայ երեսաց իւրոց յերկիր, եւ երկի՛ր եպագ արքայի՝ եւ ասէ. Կեցցէ՛ տէր իմ արքայ Դաւիթ յաւիտեան։ 32Եւ ասէ արքայ Դաւիթ. Կոչեցէ՛ք առ իս զՍադովկ քահանայ՝ եւ զՆաթան մարգարէ, եւ զԲանեա որդի Յովիդայեայ։ Եւ մտի՛ն առաջի արքայի։ 33Եւ ասէ ցնոսա արքայ. Առէ՛ք ընդ ձեզ զծառայս տեառն ձերոյ. եւ հեծուցէ՛ք զՍողոմոն զորդի իմ ՚ի ջորւոջն իմում, եւ իջուցէ՛ք զնա ՚ի Գեհոն։ 34Եւ օծցե՛ն զնա անդ Սադովկ քահանայ՝ եւ Նաթան մարգարէ ՚ի թագաւոր ՚ի վերայ Իսրայէլի. եւ փո՛ղ հարէք եղջերեաւն, եւ ասասջի՛ք. Կեցցէ՛ արքայ Սողոմոն։ 35Եւ ելջի՛ք զկնի նորա, եւ մտցէ եւ նստցի յաթո՛ռ իմում, եւ նա՛ թագաւորեսցէ ընդ իմ. եւ ե՛ս ետու հրաման լինել նմա առաջնո՛րդ ՚ի վերայ Իսրայէլի եւ Յուդայ։ 36Եւ պատասխանի ետ Բանեա որդի Յովիդայեայ արքայի՝ եւ ասէ. Եղիցի՛ այդպէս. հաւատարմացուսցէ՛ Տէր Աստուած տեառն իմոյ արքայի. 37եւ որպէս է՛ր Տէր ընդ տեառն իմում արքայի, եղիցի՛ եւ ընդ Սողոմոնի. եւ մեծացուսցէ՛ զաթոռ նորա քան զաթոռ տեառն իմոյ արքայի Դաւթի։ 38Եւ է՛ջ Սադովկ քահանայ, եւ Նաթան մարգարէ, եւ Բանեա որդի Յովիդայեայ, եւ Քերեթին եւ Ոփելեթին. եւ հեծուցին զՍողոմոն ՚ի ջորւոջն արքայի Դաւթի, եւ տարա՛ն զնա ՚ի Գեհոն։ 39Եւ ա՛ռ Սադովկ քահանայ զեղջեւրն իւղոյ ՚ի խորանէն եւ օծ զՍողոմոն. եւ եհար զփողն եղջերեայ, եւ ասէ ամենայն ժողովուրդն. Կեցցէ՛ արքայ Սողոմոն։ 40Եւ ել ամենայն ժողովուրդն զհետ նորա, եւ պա՛ր առեալ պարուք ուրա՛խ լինէին մեծաւ ուրախութեամբ. եւ հնչեաց երկիրն ՚ի բարբառոյ նոցա։ 41Եւ լուա՛ւ Ադոնիա եւ ամենայն բազմականք նորա, եւ կատարեցի՛ն նոքա զուտելն. եւ լուաւ Յովաբ զձա՛յն եղջերոյն՝ եւ ասէ. Զի՞նչ է բարբառն որ հնչէ ՚ի քաղաքին։ 42Եւ մինչդեռ նա խօսէր՝ ահա Յովնաթան՝ որդի Աբիաթարու քահանայի եհաս. եւ ասէ Ադոնիա. Մո՛ւտ՝ զի այր զօրութեան ես դու, եւ բարութիւնս աւետարանես։ 43Պատասխանի ետ Յովնաթան եւ ասէ ցԱդոնիա. Եւ կարի՛ իսկ քաջ. տէր մեր արքայ Դաւիթ թագաւորեցոյց զՍողոմոն. 44եւ առաքեաց ընդ նմա արքայ զՍադովկ քահանայ, եւ զՆաթան մարգարէ, եւ զԲանեա որդի Յովիդայեայ, եւ զՔերեթին եւ զՈփելեթին. եւ հեծուցին զնա ՚ի ջորւոջն արքայի, 45եւ օծին զնա Սադովկ քահանայ եւ Նաթան մարգարէ ՚ի թագաւո՛ր ՚ի Գեհոն. եւ ելին անտի ուրախութեամբ, եւ հնչեաց քաղաքն. եւ ա՛յն է բարբառն՝ զոր լուարուք։ 46Եւ նստա՛ւ Սողոմոն յաթոռն արքայութեան. 47եւ մտին ծառայքն արքայի օրհնել զտէր մեր զարքայ Դաւիթ՝ եւ ասեն. Մեծացուսցէ՛ Աստուած զանուն Սողոմոնի որդւոյ քոյ՝ քան զանուն քո, եւ մեծացուսցէ՛ զաթոռ նորա քան զաթոռ քո։ Եւ երկի՛ր եպագ արքայ յանկողնէ իւրմէ։ 48Եւ ա՛յսպէս ասաց արքայ. Օրհնեա՛լ է Տէր Աստուած Իսրայէլի՝ որ ետ ինձ այսօր ՚ի զաւակէ իմմէ նստել յաթոռ իմ. եւ աչք իմ տեսանեն։ 49Եւ զարհուրեցան, եւ յարեան ամենայն կոչնականքն Ադոնիայ. եւ գնացին ա՛յր իւրաքանչիւր զճանապարհ իւր։

50Եւ Ադոնիա երկեա՛ւ յերեսաց Սողոմոնի, եւ յարեաւ չոգաւ բո՛ւռն եհար զեղջերաց սեղանոյն։ 51Եւ ա՛զդ եղեւ Սողոմոնի՝ եւ ասեն. Ահա Ադոնիա երկեաւ յարքայէ Սողոմոնէ՝ եւ ունի զեղջերաց սեղանոյն՝ եւ ասէ. Երդուիցի ինձ այսօր արքայ Սողոմոն, եթէ ո՛չ սպանցէ զծառայ իւր սրով։ 52Եւ ասէ Սողոմոն. Եթէ լինիցի յորդի զօրութեան, ո՛չ անկցի ՚ի հերոյ նորա մազ մի ՚ի գետին. ապա թէ չարութիւն գտցի ՚ի նմա՝ մահո՛ւ մեռցի։ 53Եւ առաքեաց արքայ Սողոմոն, եւ իջոյց զնա ՚ի վերուստ ՚ի սեղանոյ անտի. եւ եմուտ երկի՛ր եպագ արքայի Սողոմոնի. եւ ասէ ցնա Սողոմոն. Ե՛րթ ՚ի տուն քո։