1Իբրեւ ետես Յովնաթան թէ ժամանակն աջողեա՛լ է նմա, կոչեաց արս ընտիրս, առաքեա՛ց զնոսա ՚ի քաղաք Հռոմայեցւոց, երթալ նորոգել զուխտ հաշտութեան ընդ նոսա։ 2Եւ ընդ Սպարտացիս, եւ ընդ այլ տեղիս տեղիս արար հրովարտակս ըստ նմին օրինակի։ 3Գնացի՛ն հրեշտակքն, եւ եկին հասին ՚ի քաղաքն Հռոմայեցւոց. եւ յանդիմա՛ն եղեն նոցա ՚ի տաճարին խորհրդոց, եւ ասեն. Յովնաթա՛ն քահանայապետ՝ եւ ազգն Հրէից առաքեցին զմեզ առ ձեզ նորոգել զհաշտութիւնն առաջին. լինել նիզակակից եւ թիկունք ըստ օրինակին առաջնում։ 4Յա՛նձն առին՝ հաճեցան. եւ ետուն հրովարտակս ՚ի տեղիս տեղիս. զի յուղարկեսցին նոքա խաղաղութեամբ յերկիրն Հրէաստանի։ 5Եւ ա՛յս պատճէն հրովարտակացն զոր գրեաց Յովնաթան առ աշխարհակալս, իշխանս, առ կուսակա՛լս նոցա։ 6Յովնաթան քահանայապետ, ծերակոյտ ժողովրդեամբ հանդերձ, եւ քահանայք, գո՛ւնդ եւ սպահ ազգին Հրէաստանեայց. առ Սպարտացիս եղբարս մեր՝ ողջո՛յն։ 7Քանզի յառաջ իսկ առաքեցան հրովարտակք առ Ոնիա քահանայապետ՝ ՚ի Դարեհէ արքայէ ՚ի թագաւորէ ձերմէ, եթէ նիզակակիցք եղբարք եւ բարեկամք մեր էք, որպէս մեզ պատճէնքս ցուցանեն։ 8Ընկալաւ Ոնիա զայրն որ առաքեցաւ մեծաւ փառօք, եւ ա՛ռ ՚ի ձեռն հրովարտակ մի՝ ուր նշանակէր զմեզ նիզակակիցս եւ թիկունս իւր, եւ սիրելի բարեկամս։ 9Արդ մեք՝ քանզի լի՛ եւ ո՛չ կարօտեալք մխիթարեցաք ձերովք հրովարտակօքս, 10առաքել նորոգել միւսանգամ զնոյն հաւանութիւն հարազատութեան, զի մի՛ օտարասցուք մեք ՚ի ձէնջ. զի բազո՛ւմ են այն ժամանակք որ անցին ՚ի վերայ հին հաւանութեանցն զոր դուքն առ մեզ արարէք։ 11Արդ մեք անպակաս յամենայն ժամանակի ՚ի տօնս տարեկանաց՝ եւ յայլ աւուրս արժանաւորս՝ յիշեմք մեք զձեզ, ՚ի վերայ պատարագացն որ մատուցանեմք. յիշեմք յաղօթս մեր որպէս արժան եւ օրէ՛ն է յիշել զեղբարս մեր։ 12Եւ ցնծամք մեք ընդ փառս ձեր։ 13Արդ զմեւք պատեցան աւասիկ բազում նեղութիւնք պատերազմաց. մա՛րտ եդին աւասիկ թագաւորք որ շուրջ զմեւք են. 14եւ մեք ո՛չինչ կամեցաք ցարդ նեղել զձեզ. եւ ո՛չ զձեզ, եւ ո՛չ որ շուրջ զձեւքդ բարեկամք նիզակակիցք մե՛ր են յայս մարտս պատերազմի։ 15Զի գո՛յր մեզ օգնութիւն յերկնից, եւ ապրեցաք մեք ՚ի ձեռաց թշնամեաց մերոց. եւ ՚ի պարտութիւն մատնեցան թշնամիք մեր առաջի մեր։ 16Արդ ընտրեցաք մեք զՆումենիոս զԱնտիոքեան, եւ զԱնտիպատրոս Յասովնեանց, եւ առաքեցաք առ Հռոմայեցիս զի նորոգեսցեն զառաջին հաշտութիւն հաւանութեանն, թիկունս բարեկամութիւն եղբայրութեան։ 17Տուա՛ք նոցա պատուէր անցանել առ ձեզ, տա՛լ նոցա ձեզ ողջոյն. եւ մատուցանել թուղթս վասն նորոգման սիրոյ եղբայրութեան մերոյ։ 18Արդ բարւոք արասցէք հրամա՛ն տալ պատասխանի առնել մեզ։ 19Եւ այս պատճէն հրովարտակացն է որ արարին անդրէն առ Ոնիա քահանայ։ 20Արքա՛յ Սպարտացւոց Ոնիա մեծ քահանայապետի ողջոյն։ 21Գտան հին մատեանք վասն Սպարտիացւոց եւ Հրէաստանեայց, զի են եղբարք հաւասարք՝ եւ ե՛ն յԱբրահամէ։ 22Արդ յորմէ հետէ զայս ա՛յսպէս գիտացաք. բարւոք արասցէք հանապազորդ գրե՛լ առ մեզ, վասն խաղաղութեան եւ ողջունի ձեր առ մեզ. 23եւ մեր առ ձեզ։ Ինչք եւ ստացուածք եւ ամենայն անասուն մեր՝ ձե՛ր է, որպէս եւ ձերն մեր։ Արդ տա՛մք զայս պատուէր, զի հանապազ պահեսջիք զայս առ մեզ։

24Եւ լուաւ Յովնաթան եթէ դարձան իշխանք Դեմետրեայ զօրօք բազմօք քան զառաջինն, գա՛լ ՚ի վերայ նորա ՚ի մա՛րտ պատերազմի։ 25Չո՛ւ արար յԵրուսաղեմէ, խաղա՛ց ՚ի վերայ նոցա, եհաս ՚ի դիմի, հարա՛ւ ՚ի կողմանցն Ամաթիտայ վայրաց. քանզի չե՛տ թոյլ նմա հասանել յուզե՛լ զերկիր իւր։ 26Արձակեաց նա դէտ ՚ի բանակ նոցա, եւ պատմէին նմա ա՛յսպէս՝ եթէ պատրաստեալ են գիշերայն անկանել ՚ի վերայ մեր։ 27Եւ իբրեւ արեւն ՚ի մուտս եղեւ, հրամա՛ն ետ Յովնաթան զօրացն զի վառեալք՝ արթունք՝ պատրաստեալք՝ միագունդ կայցեն մինչեւ յառաւօտ, ՚ի մա՛րտ պատերազմի, պարեկապանս հանին, շուրջ զիւրեամբք փակեցին. եւ ինքեանք կային պատրաստեալք ՚ի մարտ պատերազմի։ 28Իբրեւ լուան թշնամիքն՝ եթէ գիշերայն պատրաստեցան ՚ի պատերազմ, երկեան՝ զարհուրեցան՝ բեկան ՚ի սիրտս իւրեանց. խիտ առ խիտ խարոյկս վառեցին ընդ ամենայն տեղիս, եւ ինքեանք գիշերայն փախստեայք մեկնեցան։ 29Եւ ո՛չ գիտաց Յովնաթան զօրօքն հանդերձ զփախուստն նոցա. զի հայէր ընդ խարոյկսն բորբոքեալս, համարէր թէ առ ետե՛ղ իցեն։ 30Ապա թէպէտ եւ զհե՛տ եղեւ նոցա՝ չկարա՛ց հասանել, զի անցեալ էր նոցա ընդ գետն Ազատ։

31Ապա դարձա՛ւ ՚ի նոցանէ Յովնաթան ՚ի վերայ Արաբացւոցն, որ անուանեալ կոչին Զաբդեցիք, հարկանէր՝ սատակէր՝ վանէր զբանակս նոցա, եւ առնոյր զինչս եւ զստացուածս նոցա յաւարի։ 32Եւ դառնայր ՚ի կողմանս Դամասկեայ։ 33Եւ հասանէր յԱսկաղոն, եւ առնոյր զամուրսն ամենայն որ շուրջ զնովաւ էին, եւ դառնայր ՚ի կողմանսն Յոպպայեցւոց. արագէր զզօրն ՚ի ներքս մուծանէր. 34զի լուաւ թէ ամրականքն ձե՛ռն տային ՚ի Դեմետր, պահապանս ոստիկանս ՚ի վերայ կացուցանէր։ 35Եւ դարձաւ Յովնաթան՝ զօրընտիր լինէր, զծերակոյտն ՚ի խորհուրդն կոչէր. կամէր զամուրսն շինե՛լ Հրէաստանի, 36եւ բարձրացուցանել ՚ի բարձրութիւն ՚ի մէ՛ջ միջնաբերդին. եւ քաղաքն ՚ի բարձրութիւն մեծ, անջրպետե՛լ կամէր ընդ նոսա եւ ընդ քաղաքն, զի առանձինն լիցին. զի մի՛ տայցեն՝ եւ մի՛ առնուցուն, մի՛ գնիցեն եւ մի՛ վաճառիցեն։ 37Եւ ժողովեցան շինել զքաղաքն. եւ ինչ որ անկեալ էր ՚ի պարսպացն յուղխաջուր հեղեղատաց ՚ի ծմակին կողմանց անտի, որ անուանեալ կոչի Փակնթա։ 38Եւ Շմաւոն սկսաւ շինել զԱղեդա յԱփիղա. ամրացոյց զնա, եւ դրունս եդ նմա, եւ նըգօք հաստատեաց զնա։

39Եւ խնդրէր Տրիփոն թագաւորել կողմանցն Ասիացւոց, եւ դնել թագ, եւ ձգել զձեռն ՚ի վերայ արքային Անտիոքացւոց։ 40Բայց երկեաւ զանգիտեաց, թէ գուցէ յանձն ո՛չ առնուցու Յովնաթան, եւ խաղայցէ ՚ի վերայ նորա մարտիւ պատերազմաւ. եւ խնդրէր նա հնարս ըմբռնել զնա՝ եւ կորուսանել. 41խաղաց գնաց՝ եւ եկն ՚ի կողմանս Բեթսանայ։ Եւ ել ընդ առաջ նորա Յովնաթան քառասուն հազարաւ ընտիր վառելով պատրաստեալ պատերազմի, եւ եկն եհաս նա ՚ի Բեթսա։ 42Եւ ետես Տրիփոն եթէ հասեալ է Յովնաթան զօրօք բազմօք, եւ զանգիտեաց ձգել զձեռս իւր ՚ի նա. 43ապա ա՛ռ ընկալաւ զնա փառաւորութեամբ, եւ յանդիմանեաց զնա ամենայն բարեկամացն իւրոց. եւ ետ նմա պարգեւս, եւ հրամա՛ն ետ զօրացն իւրոց զի հնազա՛նդ լիցին նմա։ 44Խօսել սկսաւ ընդ Յովնաթանու՝ եւ ասէ. Ընդէ՞ր զայդչափ զօրս կոտորեցեր, զի ո՛չինչ գոյր ՚ի միջի գո՛րծ պատերազմի։ 45Արդ արձակեա՛ դու զզօրսդ յիւրաքանչիւր տեղիս, եւ ընտրեա՛ դու ընդ քեզ արս սակաւս որ ընդ քե՛զ հանապազ շրջիցին, եւ ե՛կ դու ընդ իս ՚ի քաղաքն Պտղոմէացւոց, եւ տա՛ց քեզ զնա ՚ի ձեռս, եւ զայլ ամուրս զօրօքն հանդերձ, որպէս ՚ի ձեռն լիցի, եւ ես դարձայց անդրէն. զի վասն ա՛յսորիկ իսկ եկեալ էի։ 46Եւ հաւատաց նա ՚ի նա, եւ արա՛ր որպէս հրամայեաց նմա, եւ արձակեաց զզօրսն յիւրաքանչիւր տեղիս յերկիրն Հրէաստանի։ 47Եւ եթող առ իւր ՚ի նոցանէ իբրեւ արս երիս հազարս։ Դարձեալ եթող ՚ի նոցանէ զերկուս հազարսն յերկրին Գալիլեացւոց. եւ ինքն գնա՛ց ընդ նմա հազարաւ միով։ 48Եւ իբրեւ եմուտ Յովնաթան ՚ի քաղաքն Պտղոմէացւոց, առին զդրունսն քաղաքացիքն եւ զնա ՚ի ներքս արգելին, եւ հանին ընդ սուր զամենեսին որ ընդ նմա մտեալ էին։ 49Եւ արար Տրիփոն զօրս ՚ի վերայ զօրաց նորա որ էին յերկրին Գալիլեացւոց՝ եւ ՚ի դաշտին մեծի, զի երթիցեն սատակեսցեն զամենայն զօրսն Յովնաթանու։ 50Նոքա իբրեւ գիտացին թէ նա ՚ի ներքս արգելաւ, եւ ամենեքեան կորեան որ ընդ նմա էին, մխիթարեցին զանձինս, եւ գնացին միագունդ միաբանութեամբ ՚ի մա՛րտ պատերազմի։ 51Իբրեւ տեսին զօրականքն որ ՚ի վերայ երթեալ էին, թէ սրտի մտօք ՚ի վերայ իւրաքանչիւր ոգւոց մարտնչէին. զանգիտեցին, թողին եւ դարձան։ 52Եւ սոքա եկին հասին յերկիրն Հրէաստանի խաղաղութեամբ։ Կո՛ծ առին՝ լացին զՅովնաթան եւ զզօրսն որ ընդ նմա էին, եւ էին յերկիւղի մեծի։ Եւ նստէր ՚ի սուգ ամենայն Իսրայէլ, եւ լային զՅովնաթան։ 53Սկսա՛ն խնդրել ամենայն հեթանոսք որ շուրջ զնոքօք էին սատակել զնոսա, զի ասէին այսպէս, 54թէ չի՛ք ոք գլուխ իշխան ՚ի վերայ նոցա, որ տայ ընդ մեզ մարտ պատերազմի. արդ եկա՛յք՝ հասցո՛ւք ՚ի վերայ, ջնջեսցուք զյիշատակ նոցա յերկրէ։