1Եւ եղեւ իբրեւ վախճանեաց զխօսելն ընդ Սաւուղայ, եւ ոգի Յովնաթանու կապեցա՛ւ ընդ ոգւոյն Դաւթի. եւ սիրեա՛ց զնա Յովնաթան ըստ անձին իւրում։ 2Եւ ա՛ռ զնա Սաւուղ առ իւր յաւուր յայնմիկ. եւ ո՛չ ետ նմա դառնալ ՚ի տուն հօր իւրոյ։ 3Եւ ուխտեաց ընդ նմա Յովնաթան ո՛ւխտ՝ առ ՚ի սիրե՛լ զնա ըստ անձին իւրում։ 4Եւ մերկացա՛ւ Յովնաթան զլաւդիկն որ զիւրեւ՝ եւ ետ զայն Դաւթի, եւ զվարապանա՛կս իւր՝ մինչեւ ցսուսե՛ր իւր, եւ ցաղեղն իւր, եւ ցկամա՛ր իւր եւ ցկապա՛րճս իւր։ 5Եւ երթա՛յր Դաւիթ ամենայն ուրեք ուր եւ առաքէ՛ր զնա Սաւուղ, եւ իմաստնանա՛յր. եւ կացոյց զնա Սաւուղ ՚ի վերայ արա՛նց պատերազմի. եւ հաճո՛յ եղեւ առաջի աչաց ամենայն ժողովրդեանն. նա՝ եւ առաջի աչա՛ց ծառայիցն Սաւուղայ։ 6Եւ եղեւ ՚ի մտանելն նոցա՝ իբրեւ դարձաւ Դաւիթ ՚ի սպանանելոյ զայլազգին, ելի՛ն պարաւորք ընդ առաջ Դաւթի յամենայն քաղաքացն Իսրայէլի երգել՝ պա՛ր առնուլ ընդ առաջ Սաւուղայ արքայի, թմբկօ՛ք եւ ուրախութեամբ եւ ծնծղայիւք։ 7Եւ նուագէին կանայք խաղալի՛կք եւ ասէին. Եհա՛ր Սաւուղ զհազարս՝ եւ Դաւիթ զբե՛ւրս։ 8Եւ զչարեցա՛ւ Սաւուղ վասն բանից այնոցիկ՝ եւ ասէ. Դաւթի ետուն զբեւրս, եւ ինձ ետուն զհազա՞րս. եւ արդ զի՞նչ իցէ պակաս նմա, բայց եթէ թագաւորութիւնս։ 9Եւ ընդ ակա՛մբ հայէր Սաւուղ յօրէ՛ յայնմանէ՝ եւ առ յապա։ 10Եւ եղեւ ՚ի վաղիւ անդր՝ եւ հարաւ ա՛յս չար յԱստուծոյ ՚ի վերայ Սաւուղայ, եւ մարգարէանա՛յր ՚ի մէջ տան իւրոյ, եւ Դաւիթ երգէ՛ր ձեռամբ իւրով՝ որպէս եւ հանապազն։ Եւ գեղարդն ՚ի ձեռին Սաւուղայ։ 11Եւ ասէ. Հարի՛ց կարեցից զԴաւիթ գեղարդամբս ընդ որմնն։ Եւ ձգեա՛ց Սաւուղ. եւ խո՛յս ետ յերեսաց նորա Դաւիթ երկիցս։ 12Եւ երկեա՛ւ Սաւուղ յերեսաց Դաւթի. զի Տէր էր ընդ նմա, եւ ՚ի Սաւուղայ վերացեա՛լ էր։ 13Եւ ՚ի բաց արար զնա Սաւուղ յիւրմէ, եւ կացոյց զնա իւր հազարապե՛տ. եւ ելանէ՛ր եւ մտանէ՛ր առաջի ժողովրդեանն։

14Եւ էր Դաւիթ խելամուտ յամենայն ճանապարհս իւր, եւ Տէր ընդ նմա։ 15Եւ ետես Սաւուղ՝ թէ ա՛յնչափ իմաստո՛ւն է յոյժ, ակնածէ՛ր յերեսաց նորա։ 16Եւ ամենայն Իսրայէլ եւ Յուդայ սիրէ՛ր զԴաւիթ. զի նա՛ ելանէր եւ մտանէր առաջի երեսաց ժողովրդեանն։ 17Եւ ասէ Սաւուղ ցԴաւիթ. Ահաւասիկ դուստր իմ երէց Մերովբ՝ տա՛ց զնա քեզ կնութեան. բայց լե՛ր դու ինձ յորդի՛ զօրութեան, եւ պատերազմեա՛ զպատերազմունս Տեառն։ Քանզի ասա՛ց Սաւուղ. Մի՛ եղիցի ձեռն իմ ՚ի նա, այլ եղիցի ՚ի նա ձե՛ռն այլազգեացն։ 18Եւ ասէ Դաւիթ ցՍաւուղ. Ո՞վ եմ ես՝ եւ կամ կեանք ազգատոհմի հօր իմոյ ՚ի մէջ Իսրայէլի, զի լինիցիմ փեսա՛յ արքայի։ 19Եւ եղեւ ՚ի ժամանակի տալո՛յ զՄերովբ դուստր Սաւուղայ՝ Դաւթի, տուաւ նա Եդրիելի՛ Մովլաթացւոյ կնութեան։ 20Եւ սիրեա՛ց Մեղքող՝ դուստր Սաւուղայ զԴաւիթ. եւ ա՛զդ եղեւ Սաւուղայ, եւ հաճո՛յ թուեցաւ բանն յաչս նորա. 21եւ ասէ Սաւուղ. Տա՛ց զնա նմա կնութեան, եւ եղիցի նմա ՚ի գայթագղութիւն։ Եւ է՛ր ՚ի վերայ Սաւուղայ ձեռն այլազգեացն։ Եւ ասէ Սաւուղ ցԴաւիթ. Երկոքո՛ւմբք փեսայասցիս դու ինձ այսօր։ 22Եւ պատուիրեաց Սաւուղ ծառայից իւրոց եւ ասէ. Խօսեցարո՛ւք դուք լռելեայն ընդ Դաւթի եւ ասացէ՛ք. Ահա արքայ հաճեա՛լ է ընդ քեզ, եւ ամենայն արք նորա սիրե՛ն զքեզ, եւ արդ՝ փեսայացի՛ր դու արքայի։ 23Եւ խօսեցա՛ն ծառայքն Սաւուղայ յականջս Դաւթի ըստ ամենայն բանիցս այսոցիկ։ Եւ ասէ Դաւիթ. Թեթե՞ւ իցէ յաչս ձեր փեսայանալ արքայի. եւ ես այր մի տառապեա՛լ եմ, եւ ո՛չ փառաւոր։ 24Եւ պատմեցի՛ն Սաւուղի ծառայքն իւր ըստ բանի՛ցս այսոցիկ զոր խօսեցաւ Դաւիթ։ 25Եւ ասէ Սաւուղ. Ա՛յսպէս ասասջիք ցԴաւիթ, եթէ ո՛չ կամի արքայ վարձանս, այլ հարե՛ւր անթլփատութիւն այլազգեաց, առնուլ վրէ՛ժ ՚ի թշնամեաց արքայի։ Եւ Սաւուղ խորհէր արկանե՛լ զնա ՚ի ձեռս այլազգեացն։ 26Եւ պատմեցին Դաւթի ծառայքն Սաւուղայ զբանս զայսոսիկ. եւ հաճո՛յ թուեցաւ բանն յաչս Դաւթի՝ փեսայանա՛լ արքայի. եւ չէի՛ն լցեալ աւուրք. 27եւ յարեա՛ւ Դաւիթ եւ գնա՛ց ինքն եւ արք իւր, եւ եհա՛ր յայլազգեացն արս հարեւր. եւ եբեր զանթլփատութիւնս նոցա, եւ ելի՛ց զնոսա առաջի արքայի. եւ փեսայացա՛ւ արքայի. եւ ետ Սաւուղ զՄեղքող՝ դուստր իւր նմա կնութեան։ 28Եւ ետես Սաւուղ եւ ծանեա՛ւ եթէ Տէր է ընդ նմա, եւ ամենայն Իսրայէլ սիրէր զնա. 29եւ յաւել եւս ակնածել ՚ի Դաւթէ։ Եւ եղեւ Սաւուղ թշնամութեամբ ընդ Դաւթի զամենայն աւուրս նորա։ 30Եւ ելին իշխանք այլազգեացն, եւ եղեն ՚ի բազում ժամանակաց ելք նոցա. եւ խելամո՛ւտ էր Դաւիթ քան զամենայն ծառայսն Սաւուղայ. եւ պատուեցաւ անուն նորա յոյժ։