1Եւ եղեւ ընդ մտանե՛լ Դաւթի եւ արա՛նց նորա ՚ի Սիկիլակ յաւուրն երկրորդի. եւ Ամաղէկ ասպատակեա՛ց ՚ի հարաւակողմն, եւ ՚ի Սիկիլակ. եւ եհար զՍիկիլակ եւ այրեաց զնա հրով. 2եւ գերեաց զկանայս եւ զամենայն ինչ որ ՚ի նմա ՚ի փոքուէ՛ մինչեւ ցմեծ. եւ ո՛չ սպանին զայր եւ զկին, այլ գերեցի՛ն եւ գնացին զճանապարհս իւրեանց։ 3Եւ ե՛կն Դաւիթ եւ ա՛րք իւր ՚ի քաղաքն. եւ ահա այրեցեա՛լ էր քաղաքն, եւ կանայք նոցա եւ ուստերք եւ դստերք իւրեանց գերեա՛լք։ 4Եւ ամբարձին Դաւիթ եւ արք նորա զձայնս իւրեանց եւ լացին, մինչեւ ո՛չ եւս գոյր ՚ի նոսա զօրութիւն լալոյ։ 5Եւ երկոքին կանայքն Դաւթի գերեցան, Աքինովա՛մ Յեզրայելացի, եւ Աբիգեա կին Նաբաղու Կարմելացւոյ։ 6Եւ նեղեցաւ Դաւիթ յոյժ. զի ասաց ժողովուրդն քարկոծե՛լ զնա. եւ զայրացեալ էր ոգի ամենայն ժողովրդեանն իւրաքանչիւր ՚ի վերայ ուստերա՛ց եւ դստերաց իւրեանց։ Եւ զօրացա՛ւ Դաւիթ ՚ի Տէր Աստուած իւր. 7եւ ասէ Դաւիթ ցԱբիաթար քահանայ՝ որդի Աքիմելեքայ. Մատո՛ զեփուդդ։ Եւ մատոյց Աբիաթար զեփուդն առ Դաւիթ։ 8Եւ եհարց Դաւիթ ՚ի Տեառնէ, եւ ասէ. Պնդեցա՞յց զկնի գեդդուրա՛յն այնորիկ, եթէ հասանիցե՞մ նոցա։ Եւ ասէ ցնա Տէր. Պնդեա՛ց եւ հասանելո՛վ հասանես, եւ թափելով թափեսցես։ 9Եւ գնա՛ց Դաւիթ եւ չորեքարեւր արքն որ ընդ նմա, եւ եկին մինչեւ ցհեղեղատն Բոսորայ. եւ աւելորդքն զտեղի՛ առին։ 10Եւ պնդեցա՛ւ Դաւիթ չորեքարեւր արամբք. եւ երկերիւր այր մնացին որք նստան յա՛յնկոյս հեղեղատին Բոսորայ։ 11Եւ գտին այր մի Եգիպտացի յանդին եւ կալան զնա, եւ ածին առ Դաւիթ յանդն. եւ ետուն նմա հաց եւ կերաւ, եւ արբուցին նմա ջուր. 12եւ ետուն նմա կոտոր մի պաղատտաց, եւ երկուս չամչեայս՝ եւ կերա՛ւ. եւ հաստատեցա՛ւ այնու ոգի նորա. քանզի չէ՛ր կերեալ հաց, եւ ո՛չ արբեալ ջուր զերիս տիւս եւ զերիս գիշերս։ 13Եւ ասէ ցնա Դաւիթ. Ո՞յր ես դու, եւ ուստի՞ ես։ Եւ ասէ պատանեակն. Եգիպտացի՛ եմ ես ծառայ առն Ամաղեկացւոյ, եւ եթող զիս տէր իմ. զի նքողեցայ ես այս երրո՛րդ օր. 14եւ մեք ասպատակեցաք ՚ի կողմանս հարաւոյ Քերեթայ, եւ ՚ի կողմանս Հրէաստանի, եւ ՚ի հարաւակողմ Քաղեբայ, եւ զՍիկիլակ այրեցա՛ք հրով։ 15Եւ ասէ ցնա Դաւիթ. Եթէ իջուցանիցե՞ս զիս ՚ի գեդդուրն յայն։ Եւ ասէ ցնա Եգիպտացին. Երդո՛ւիր ինձ եթէ ո՛չ սպանցես զիս, եւ ո՛չ մատնեսցես զիս ՚ի ձեռս տեառն իմոյ, եւ իջուցից զքեզ ՚ի գեդդուրն։ Եւ երդուաւ նմա. 16եւ իջոյց զնա անդր։ Եւ ահա նոքա ցրուեալ էին ընդ երեսս ամենայն երկրի, ուտէին եւ ըմպէին. եւ տօնէին ամենայն աւարօքն մեծամեծօք, զոր առին յերկրէն այլազգեաց, եւ յերկրէն Յուդայ։ 17Եւ եհա՛ս ՚ի վերայ նոցա Դաւիթ. եւ եհար զնոսա Դաւիթ յելանելոյ արուսեկին մինչեւ ցերեկոյ՝ եւ ՚ի վաղի՛ւ անդր, եւ ո՛չ ապրեցաւ ՚ի նոցանէ այր. բայց միայն պատանեա՛կք չորեքարեւր հեծան յուղտս եւ փախեա՛ն։

18Եւ թափեա՛ց Դաւիթ զամենայն ինչ զոր առին Ամաղեկացիքն. եւ զերկոսին կանայս իւր թափեա՛ց Դաւիթ։ 19Եւ ո՛չ սխալեցաւ ՚ի նոցանէ ՚ի փոքուէ մինչեւ ցմեծ. եւ յուստերաց եւ ՚ի դստերաց, եւ յաւարէն մինչեւ ցամենայն ինչ զոր առին ՚ի նոցանէ՝ զամենայն ինչ դարձո՛յց Դաւիթ։ 20Եւ ա՛ռ Դաւիթ զամենայն հօտս եւ զանդեայս, եւ տանէր առաջի աւարին. եւ աւարին անուն կոչէր՝ թէ այս աւար Դաւթի է։ 21Եւ եկն Դաւիթ առ երկերիւրսն լքեա՛լս յերթալոյ զկնի Դաւթի, եւ նստոյց զնոսա ՚ի հեղեղատին Բոսորայ. եւ ելին ընդ առաջ Դաւթի եւ ընդ առաջ զօրո՛ւն որ ընդ նմա. եւ մատեա՛ւ Դաւիթ առ զօրն, եւ եհարց զողջունէ նորա ՚ի խաղաղութիւն։ 22Եւ պատասխանի ետուն նմա ամենայն արք ժանտք եւ անզգա՛մք յարանց պատերազմողաց որք երթեալ էին ընդ Դաւթի, եւ ասեն. Եթէ զի ո՛չ եղեն հետամուտ ընդ մեզ, ո՛չ տացուք դոցա յաւարէ աստի զոր թափեցաք. բայց եթէ զիւրաքանչիւր զկին եւ զորդիս առցեն եւ գնասցեն ՚ի բա՛ց։ 23Եւ ասէ Դաւիթ. Մի՛ արասցի այդպէս եղբարք իմ, յետ մատնելոյ զնոսա մեզ Տեառն, եւ պահելոյ զմեզ. եւ մատնեաց Տէր ՚ի ձեռս մեր զգեդդո՛ւրն եկեալ ՚ի վերայ մեր. 24եւ ո՞ անսասցէ բանիցդ ձերոց այդոցիկ, զի ո՛չ ինչ են ընդ հատ ՚ի ձէնջ. քանզի ըստ մասին երթալոյն ՚ի պատերազմ, նո՛յնպէս եղիցի մասն վանապանին. ըստ նմի՛ն օրինակի բաժանեսցին։ 25Եւ եղեւ յօրէ յայնմանէ եւ անդր՝ իբրեւ օրէ՛նք եւ իրաւո՛ւնք ՚ի մէջ Իսրայէլի մինչեւ ցայսօր։

26Եւ եկն Դաւիթ ՚ի Սիկիլակ. եւ առաքեաց յաւարէ անտի ծերոցն Յուդայ, եւ ընկերաց իւրոց, եւ ասէ. Այդ ձեզ օրհնութի՛ւն յաւարէ թշնամեաց Տեառն, 27որ ՚ի Բեթելդ էք, եւ յՌամաթ հարաւոյ, եւ որք յԵթեր, 28եւ յԱրոյեր, եւ որք յԵփթամովթ, եւ որք յԵսթամա. 29եւ որք յԵրաքէլ, եւ որք ՚ի քաղաքս Յերեմելացւոյն, եւ որք ՚ի քաղաքս Կինեցւոյն. 30որք ՚ի Հռամա, եւ որք ՚ի Բովրանս, եւ որք յԱնաթաք. 31եւ որք ՚ի Քեբրոն. եւ որք յամենայն տեղիս՝ ընդ որ շրջեցաւ Դաւիթ ի՛նքն եւ արք իւր։