1Եւ արդ՝ աղաչեմ նախ քան զամենայն, առնել աղօ՛թս, խնդրուա՛ծս, պաղատա՛նս, գոհութիւնս վասն ամենայն մարդկան. 2մանաւանդ վասն թագաւորա՛ց եւ ամենայն իշխանաց. զի խաղաղութեա՛մբ եւ հանդարտութեամբ վարեսցուք զկեանս մեր, ամենայն աստուածպաշտութեամբ եւ սրբութեամբ։ 3Զի ա՛յն է բարի եւ ընդունելի առաջի Փրկչին մերոյ Աստուծոյ. 4որ զամենայն մարդիկ կամի՛ զի կեցցեն՝ եւ ՚ի գիտութիւն ճշմարտութեան եկեսցեն։ 5Զի մի է Աստուած, եւ մի միջնո՛րդ Աստուծոյ եւ մարդկան՝ մա՛րդ Յիսուս Քրիստոս. 6որ ետ զանձն փրկա՛նս ընդ ամենեցուն, վկայութիւն ժամանակաց իւրոց, 7յոր եդայ ես քարո՛զ եւ առաքեալ։ Ճշմարի՛տ ասեմ ՚ի Քրիստոս՝ եւ ո՛չ ստեմ, եղէ վարդապե՛տ հեթանոսաց հաւատո՛վք եւ ճշմարտութեամբ։ 8Կամիմ զի արք կայցեն յաղօ՛թս յամենայն տեղիս. բառնայցե՛ն զսուրբ ձեռս ՚ի վեր առանց բարկութեա՛ն եւ երկմտութեան։ 9Նոյնպէս եւ կանայք ՚ի զա՛րդ խոնարհութեա՛ն, ակնածութեա՛մբ եւ զգաստութեամբ զարդարել զանձինս. մի՛ ՚ի հեւսս ոսկեմանս ընդելուզեա՛լս մարգարտով, կամ ՚ի հանդե՛րձս պաճուճեալս. 10այլ որպէս վայել է կանանց՝ զաստուածպաշտութիւն յանձն առելոց գործո՛վք բարութեան։

11Կին մարդ՝ ցածութեա՛մբ ուսցի՛, ամենայն հնազանդութեամբ։ 12Այլ ուսուցանել կնոջ մարդոյ ո՛չ հրամայեմ, եւ ո՛չ ճոխաբան լինել քան զայր մարդ. այլ ՚ի լռութեան կալ։ 13Զի Ադամ նա՛խ ստեղծաւ՝ եւ ապա՛ Եւա։ 14Եւ Ադամ ո՛չ պատրեցաւ՝ այլ կի՛նն պատրեցաւ եւ յանցեաւ. 15բայց կեցցէ՛ վասն որդեծնութեանն, եթէ կայցեն ՚ի հաւատս եւ ՚ի սէր, եւ ՚ի սրբութիւն պարկեշտութեան։