1Որ միանգամ ընդ լծով ծառայութեան իցեն, զիւրաքանչիւր տեարս պատուի արժանի՛ համարեսցին. զի մի՛ անունն Աստուծոյ եւ վարդապետութիւնն հայհոյեսցի։ 2Իսկ որ հաւատացեալ տեարս ունիցին, մի՛ արհամարհեսցեն, զի եղբարք են. այլ առաւե՛լ ծառայեսցեն, զի հաւատացեալքն են եւ սիրո՛ւնք. որք զբարերարութիւնն յանձին ունիցին. զա՛յս ուսուցանիջիր՝ եւ մխիթարեսջի՛ր։

3Իսկ եթէ ոք ա՛յլազգ ինչ ուսուցանիցէ, եւ ո՛չ անսայցէ ողջմտութեան բանից Տեառն մերոյ Յիսուսի Քրիստոսի, եւ ըստ աստուածպաշտութեան վարդապետութեանն. 4այնպիսին հպարտացեա՛լ է, եւ ոչինչ ո՛չ գիտէ. այլ տապի՛ ՚ի խնդիրս եւ ՚ի բանս հակառակութեան. ուստի լինի նախա՛նձ, հե՛ռ, հայհոյութիւնք, կարծի՛ք չարեաց, 5խարդախութիւնք ապականելոց մտաց մարդկան, եւ օտարացելոց ՚ի ճշմարտութենէ անտի, որք շահավաճա՛ռ համարին զաստուածպաշտութիւնն. բայց դու՝ մերժեսջի՛ր յայնպիսեաց անտի։ 6Այլ շահավաճա՛ռ մեծ աստուածպաշտութիւնն է՝ բաւականութեա՛մբ հանդերձ։ 7Զի ո՛չ բերաք ինչ յաշխարհս, եւ ո՛չ տանել ինչ կարասցուք։ 8Այլ ունիմք կերակուր եւ հանդերձս, եւ այնո՛ւ շատասցուք։ 9Իսկ որք կամինն մեծանալ՝ անկանին ՚ի փորձութիւն, եւ յորոգա՛յթ, եւ ՚ի բազում ցանկութիւնս անմիտս եւ վնասակարս. որք ընկղմեն զմարդիկ ՚ի սատակո՛ւմն եւ ՚ի կորուստ։ 10Զի արմատ ամենայն չարեաց՝ արծաթսիրութիւն է. որում ոմանց ցանկացեալ վրիպեցա՛ն ՚ի հաւատոցն, եւ զանձինս արկի՛ն ընդ բազում ցաւովք։

11Այլ դու՝ ո՛վ մարդ Աստուծոյ՝ փախի՛ր յայնցանէ, եւ ե՛րթ զհետ արդարութեան, զաստուածպաշտութեան, զհաւատո՛ց, զսիրո՛յ, զհամբերութեան, զհեզութեան. 12եւ մարտի՛ր զբարւոք մարտն հաւատոց, եւ բո՛ւռն հար զկեանցն յաւիտենականաց յոր կոչեցարն, եւ դաւանեցեր զբարւո՛ք դաւանութիւն առաջի բազում վկայից։ 13Պատուիրեմ քեզ առաջի Աստուծոյ՝ որ կենդանի առնէ զամենայն, եւ Յիսուսի Քրիստոսի, որ վկայեաց առաջի Պոնտացւոյ Պիղատոսի զբարւո՛ք դաւանութիւնն, 14պահե՛լ քեզ զպատուիրանն, անբիծ՝ անարատ, մինչեւ ՚ի յայտնութիւն Տեառն մերոյ Յիսուսի Քրիստոսի. 15զոր յի՛ւր ժամանակս ցուցցէ Երանելին, եւ միա՛յն Հզօր, Թագաւո՛ր թագաւորաց, եւ Տէ՛ր տերանց. 16որ միա՛յն ունի զանմահութիւն՝ բնակեալ ՚ի լոյս անմատոյց. զոր ո՛չ ոք ետես ՚ի մարդկանէ, եւ ո՛չ տեսանել կարօղ է. որում պատի՛ւ եւ զօրութիւն յաւիտեանս. ամէն։

17Մեծատանց որ են յայսմ աշխարհի, պատուէ՛ր տաջի՛ր՝ մի՛ հպարտանալ եւ մի՛ յուսալ ՚ի մեծութիւն սնոտի, այլ յԱստուած՝ որ տայ մեզ զամենայն առատապէս ՚ի վայելել, 18զբարի՛ս գործել, մեծանա՛լ գործովք բարութեան, առա՛տս, սիրո՛ւնս, հաղո՛րդս լինել. 19գանձել անձանց հիմն բարի՛ ՚ի հանդերձեալսն. զի բո՛ւռն հարկանիցեն զճշմարիտ կենացն։ 20Ո՞վ Տիմոթեէ՝ պահեա՛ զաւանդն՝ խոտորեալ ՚ի պղծոց եւ ՚ի նորաձա՛յն բանից, եւ ՚ի հակառակութենէ, եւ ՚ի մոլարանո՛ւն գիտութենէ. 21զոր ոմանց յանձն առեալ՝ վրիպեցա՛ն ՚ի հաւատոց անտի։ Շնորհք ընդ քեզ։