1Եւ սկսաւ խօսել երկրորդն, որ ասաց վասն զօրութեան թագաւորի. 2Ո՛ արք՝ ո՞չ ապաքէն զօրացեալ են մարդիկ որ ունին զծո՛վ եւ զցամաք, եւ զամենայն որ ինչ ’ի նոսա։ 3Իսկ թագաւոր զօրացեալ տիրէ՛ ամենայն երկրի եւ մարդկան. եւ զոր ինչ ասէ եւ հրամայէ՝ վաղվաղակի առնե՛ն, եթէ հրամայէ պատերազմել՝ ընկեր ընդ ընկերի իւրում, ո՛չ իշխեն անցանել զբանիւ. 4եւ եթէ առաքէ զնոսա ’ի պատերազմ ընդ թշնամիս՝ երթեալ վաղվաղակի գործեն մենքենայս, եւ լերինս, եւ պարիսպս, եւ աշտարակս. 5սպանանեն, եւ մեռանին. եւ զհրամանաւ թագաւորին ո՛չ կարեն անցանել. եւ եթէ յաղթեսցեն՝ զամենայն բարութիւնս բերե՛ն թագաւորին։ 6Եւ ո՛չ միայն զօրական պատերազմողք, այլեւ մշակք որ գործեն զերկիր. յորժամ սերմանեն եւ հնձեն, զարդիւնս իւրեանց բերեն թագաւորին. եւ հարկահանք դարձեալ բռնադատեալ զաշխարհ, հանեն հարկս թագաւորի։ 7Եւ թագաւոր՝ միա՛յն զօրացեալ իշխան է ’ի վերայ ամենայնի. եւ եթէ հրամայէ սպանանել՝ սպանանեն. եւ եթէ կեցուցանել՝ կեցուցանեն. 8եւ եթէ շինել՝ շինեն. 9եւ եթէ քակել՝ քակեն. եւ եթէ տնկել՝ տնկեն. 10եւ ամենայն աշխարհ՝ թագաւորի՛ զօրութեան եւ հրամանի լսեն. եւ ինքն արքայ՝ զինչ եւ կամի՝ գործէ. եւ ինքն ’ի հանգստեա՛ն կայ. բազմի, ուտէ, ըմպէ, եւ ’ի քուն մտանէ. 11եւ այլք ամենեքեան շո՛ւրջ պահեն զնա, եւ հրամանի նորա անսան. եւ ոչ իշխեն ըստ կամս իւրեանց երթա՛լ ուրեք, եւ կամ գործել. եւ ո՛չ իշխեն անցանել զհրամանաւ թագաւորի։ 12Արդ՝ ո՛ արք, զիա՞րդ ո՛չ զօրաւոր է թագաւոր, որոյ բան հրամանի իւրոյ ա՛յսչափ զօրացեալ իշխէ ’ի վերայ ամենեցունց։ Եւ զայս ասացեալ՝ լռեա՛ց։ 13Եւ երրորդն՝ որ ասաց վասն զօրութեան կանանց, եւ վասն ճշմարտութեան. ա՛յս է Զորաբաբէլ. սկսաւ խօսել՝ եւ ասէ. 14Ո՛ արք՝ եթէ մե՛ծ է թագաւոր՝ եւ կամ ա՛յլ բազում մարդիկ, եւ կամ զօրաւո՛ր է գինի. ո՞ է որ յաղթեալ ունի եւ տիրէ ’ի վերայ ամենեցուն։ 15Ո՞չ ապաքէն կանայք. քանզի կանայք են որ ծնանին զթագաւորս. եւ ամենայն մարդիկ որ տիրեն ծովու եւ ցամաքի՝ 16’ի նոցանէ՛ ծնան. եւ կանայք ծնան եւ սնուցին զմշակս որ տնկեն զայգիս՝ ուստի լինի՛ գինի. 17եւ նոքա՛ են որ առնեն զհանդերձս արանց, եւ նոքօք զարդարին եւ փառաւորին մարդիկ. եւ ո՛չ է հնար առանց նոցա լինել մարդկան։ 18Եւ եթէ ժողովեսցեն զոսկի եւ զարծաթ՝ եւ զամենայն բարութիւնս, եւ տեսեալ կին մի գեղեցիկ՝ 19դարձեալ ’ի նա՝ եւ բերանաբաց եղեալ հային ընդ նա. եւ ամենայն կամօք իւրեանց սիրեն զնա առաւել քան զոսկի եւ քան զարծաթ՝ եւ քան զամենայն բարութիւնս. 20եւ թողեալ զհայր՝ եւ զմայր իւր, որ ծնան եւ սնուցին զնա, եւ զաշխարհ իւր. երթա՛յ զհետ կնոջ իւրոյ. 21եւ այնպէս միացեալ ոգեխառնի ընդ նմա, մինչեւ ո՛չ յիշէ զհայր իւր եւ ո՛չ զմայր եւ ո՛չ զաշխարհ։ 22Եւ յայսմանէ արժա՛ն է ձեզ գիտել՝ թէ տիրեն ’ի վերայ ձեր կանայք ձեր. զի զամենայն ինչ՝ զոր գործէք եւ աշխատիք, բերէք եւ տայք ցկանայս ձեր։ 23Եւ առեալ առն զսուր իւր, գնա՛յ ’ի ճանապարհ հեռի. եւ եթէ շահի ինչ, կամ աւազակէ եւ գողանայ, կամ ընդ ծով եւ ընդ գետս նաւէ. 24եւ գազանաց պատահէ, եւ ընդ խաւարուտ գնայ. եւ յորժամ գողանայ եւ յափշտակէ, եւ ընդ ամենայն վիշտս անցանէ, գա՛յ բերէ զամենայն վաստակսն առ կին իւր. 25քանզի առաւե՛լ սիրէ մարդ զկին իւր՝ քան զհայր իւր եւ զմայր իւր։ 26Եւ բազումք յիմարեցան ’ի մտաց իւրեանց. եւ վասն կանանց իւրեանց անկա՛ն ’ի ծառայութիւն. 27եւ բազումք ’ի կորուստ մատնեցան, եւ մեռան, եւ սպանին. եւ սխալեալ անկան ’ի մեծամեծ մեղս վասն կանանց։ 28Եւ այժմ ո՛չ հաւատայք ինձ. ո՞չ մեծ թագաւորդ անձնիշխա՛ն է ինքն. եւ ամենայն ոք ’ի մարդկանէ ո՛չ իշխէ մերձենալ ’ի դա։ 29Տեսանէի՛ ես զդուստր հարճի թագաւորի, զի նստէր ընդ աջմէ թագաւորիդ. 30եւ առեալ զթագն ’ի գլխոյ դորա՝ դնէր ’ի գլուխ իւրում. եւ ածեալ ապտակ թագաւորիդ. 31եւ առ այս թագաւորդ ո՛չ ցասնոյր. այլ բացեալ զբերան իւր հայէր ընդդէմ նորա, եւ եթէ ծիծաղէր՝ ծիծաղէր ընդդէմ նորա. եւ եթէ տրտմէր՝ թագաւորդ ողոքէր, մինչեւ սթափեցուսցէ զնա։ 32Արդ՝ ո՛ արք. զիա՞րդ ո՛չ են զօրաւոր կանայք՝ որ զայս ամենայն առնեն։ 33Եւ յայնժամ թագաւորն եւ մեծամեծք նորա սկսան հայել ա՛յր ընդ ընկեր իւր։ Եւ սկսաւ խօսել Զորաբաբէլ վասն ճշմարտութեան՝ եւ ասէ. 34Ո՛ արք՝ ո՞չ ապաքէն զօրաւոր են կանայք, մե՛ծ է երկիր, բա՛րձր են երկինք, եւ երագընթաց է արեգակն. վասն զի ունի արշաւանս ընդ կամարաձեւ խորանն երկնից. եւ դարձեալ վաղվաղակի սլացեալ հասանէ ’ի տեղի իւր ’ի միում աւուր։ 35Ո՞չ ապաքէն մեծ է այն՝ որ զայս ամենայն արար։ Արդարեւ՝ ճշմարտութիւն մե՛ծ եւ զօրաւոր է քան զամենեսեան։ 36Ամենայն երկիր ապաւինի ’ի ճշմարտութիւն, եւ երկինք օրհնեն զճշմարտութիւն. եւ ամենայն գործք շարժին եւ դողան առաջի նորա. եւ ո՛չ է ’ի ճշմարտութեան անիրաւութիւն եւ ո՛չ մի։ 37Անիրա՛ւ է գինի. անիրա՛ւ է թագաւոր. անիրա՛ւ են եւ կանայք. անիրա՛ւ են եւ ամենայն որդիք մարդկան. անիրա՛ւ են եւ ամենայն գործք նոցա. եւ ո՛չ գոյ ’ի նոսա ճշմարտութիւն, եւ յանիրաւութեան իւրեանց կորնչին։ 38Իսկ ճշմարտութիւն կա՛յ եւ մնայ, եւ զօրաւո՛ր է յաւիտեան. եւ կենդանի է, եւ ունի իշխանութիւն նորա յաւիտեանս յաւիտենից. 39եւ ո՛չ գոյ ’ի նմա ակնառութիւն, եւ ո՛չ երբէք փոփոխի, այլ իրաւունս առնէ. եւ մերժեալ է ’ի նմանէ անիրաւութիւն եւ չարութիւն. եւ ամենայն գործք ճշմարտութեան հաճո՛յ են ամենեցուն. 40եւ ո՛չ գոյ ’ի դատաստանի նորա անիրաւութիւն. քանզի ճշմարտութիւն է զօրութիւն թագաւորաց, եւ իշխանութիւն եւ մեծութիւն. եւ է օրհնեալ տէր Աստուած ճշմարտութեան։ 41Եւ ասացեալ զայս՝ լռեաց ’ի խօսելոյն։ Եւ ամենայն ժողովն յայնժամ մեծաձայն աղաղակեցին՝ եւ ասեն. Մե՛ծ է ճշմարտութիւն՝ եւ յաղթօղ եւ զօրաւոր։ 42Յայնժամ թագաւորն ասէ ցնա. Խնդրեա՛ զինչ եւ կամիս. եւ տա՛ց ե՛ւս առաւել քան զգրեալսդ. վասն զի գտար իմաստո՛ւն քան զամենեսեան. եւ երկրո՛րդ յաթոռ իմ նստջիր. եւ ազգական իմ անուանեսջիր։ 43Յայնժամ ասէ Զորաբաբէլ ցթագաւորն. Յիշեա՛ զուխտն զոր ուխտեցեր վասն շինուածոյն Երուսաղէմի. յաւուր յորում առեր դու զթագաւորութիւնդ քո. եւ ասացեր՝ 44զամենայն կահ եւ սպաս Երուսաղէմի դարձուցանել անդրէն, զոր որոշեալ մեկնեաց Կիւրոս, յորժամ եհար զԲաբելոն, եւ ուխտեաց նա դարձուցանել զսպասն Տեառն։ 45Նո՛յնպէս եւ դու թագաւոր՝ ուխտեցեր շինել զտաճարն Տեառն, զոր այրեցին Եդոմայեցիք յորժամ արարին անապատ զՀրէաստան Քաղդեացիքն։ 46Եւ այժմ աղաչե՛մ զքեզ տէր իմ եւ թագաւոր, եւ խնդրե՛մ ’ի քէն. եւ զա՛յս մեծ պարգեւ շնորհեա՛ դու ինձ. եւ վասն այսորիկ աղաչեմ զքեզ, կատարեա՛ զուխտն զոր ուխտեցեր թագաւորին երկնաւորի. արա՛ ըստ այնմ՝ որ ե՛լ ’ի բերանո՛յ քումմէ։ 47Յայնժամ յարուցեալ Դարեհ թագաւոր եւ համբուրեաց զԶորաբաբէլ. եւ գրեաց նմա թուղթս առ ամենայն գաւառապետս, եւ տեղակալս, եւ զօրագլուխս, եւ առ նախարարս, զի յուղարկեսցեն զնա, եւ որք ընդ նմայն էին՝ ելանե՛լ եւ շինե՛լ զԵրուսաղէմ։ 48Եւ առ ամենայն տեղակալս կողմանցն Ասորւոց եւ Փիւնիկեցւոց, եւ որ են ’ի կողմանս Լիբանանու. գրեա՛ց թուղթ՝ զի իջուսցեն մա՛յր փայտ ’ի Լիբանանէ յԵրուսաղէմ, եւ շինեսցեն հանդերձ Զորաբաբելիւ զքաղաքն։ 49Եւ գրեցաւ առ ամենայն հրէայս որ ելեալ էին ’ի թագաւորութեանն իւրում, եւ ազատեաց զնոսա ’ի հարկաց. եւ ասէ ցամենայն զօրաւորս եւ նախարարս, եւ տեղակալս, եւ գաւառապետս. Մի՛ ոք վասն հարկաց մերձեսցի ’ի դրունս նոցա։ 50Եւ զամենայն տեղիս զոր եւ ունին՝ անհա՛րկ եւ ազատ լիցի. եւ ամենայն Եդովմայեցիք տացեն ’ի բա՛ց զգեօղս եւ զտեղիս զոր ունին զհրէից։ 51Եւ ’ի շինուած տաճարին տացեն յարքունուստ՝ յամի քսան տաղանտ, մինչեւ շինեսցի տաճարն։ 52Եւ ’ի սեղան ողջակիզացն տացեն զամենայն աւուրս, որպէս եւ գրեալ է յօրէնսն, զեւթներորդս. եւ զտասներորդս անխափա՛ն մատուցանել. եւ այլեւս տաղանտս տասն՝ յամի. 53եւ ամենեքեան որ ելանեն յԵրուսաղէմ շինեսցեն զքաղաքն, եւ լիցին ազատք եւ առանց հարկաց. ինքեա՛նք եւ ազգք իւրեանց, եւ ամենայն քահանայքն։ 54Եւ հրամայեաց գրե՛լ եւ տալ զամենայն դարման. եւ զպատմուճան քահանայիցն որով կատարէին զպաշտօնն Տեառն. 55եւ ղեւտացւոցն գրեաց տա՛լ ռոճիկս զաւուրս, մինչեւ կատարեսցի տաճարն Տեառն, եւ Երուսաղէմ շինեսցի. 56եւ ամենեցուն ոյք պահէին զքաղաքն՝ գրեաց տա՛լ նոցա ժառանգութիւն երկրի՝ եւ ռոճիկս։ 57Եւ առաքեաց զամենայն կահ եւ զսպաս տաճարին, զոր որոշեաց Կիւրոս ’ի Բաբելոնէ. եւ զամենայն զոր ինչ ասաց Կիւրոս՝ Դարեհ զնոյն արա՛ր եւ կատարեաց. եւ ե՛տ տանել զամենայն սպասն Տեառն։ 58Եւ յորժամ ե՛լ արտաքս ’ի թագաւորէն Զորաբաբէլ, համբա՛րձ զձեռս իւր յերկինս ընդ կողմն Երուսաղէմի. եւ օրհնեաց զՏէր թագաւոր երկնից, 59եւ ասէ. ’Ի քէ՛ն է յաղթութիւն, եւ ’ի քէ՛ն է իմաստութիւն. եւ քե՛զ վայել են փառք. եւ ես ծառա՛յ քո եմ. 60եւ օրհնեմ զքեզ որ ետուր ինձ իմաստութիւն, եւ գոհանա՛մ զքէն Աստուած հարցն մերոց։ 61Եւ ա՛ռ զթուղթսն եւ գնաց. եւ եկն եմո՛ւտ ’ի Բաբելոն, եւ պատմեաց զամենայն եղբարց իւրոց։ 62Եւ օրհնեցին զԱստուած հարցն իւրեանց. վասն զի շնորհեաց նոցա ընդարձակութիւն, եւ արար թողութիւն 63ելանել եւ շինել զԵրուսաղէմ, եւ զտաճարն Տեառն՝ յորում անուանեցաւ անուն նորա ’ի նմա. եւ արարին ուրախութիւն մեծ, հանդերձ ամենայն նուագարանօք զաւուրս եւթն։