1Եւ Յովրամ որդի Աքաաբու թագաւորեաց ՚ի վերայ Իսրայէլի ՚ի Սամարիա, յամի եւթնուտասներորդի Յովսափատայ արքայի Յուդայ. եւ թագաւորեաց ամս երկոտասան։ 2Եւ արար չա՛ր առաջի Տեառն, բայց ո՛չ իբրեւ զհայր իւր, եւ ո՛չ իբրեւ զմայր իւր. եւ կործանեաց զարձանսն իւր զոր արար հայր նորա։ 3Սակայն ՚ի մեղս Յերոբովամայ որդւոյ Նաբատայ որ յանցոյցն զԻսրայէլ յարեցաւ, եւ ո՛չ մեկնեցաւ ՚ի նոցանէ։ 4Եւ Մովսա՛ արքայ Մովաբայ էր նեկաթ. եւ տայր արքային Իսրայէլի հարկս, հարիւր հազար մաքեաց, եւ հարիւր հազար խոյոց գեղմնաւորաց։

5Եւ եղեւ յետ մեռանելոյ Աքաաբու, նշկահեաց արքայն Մովաբու զարքայն Իսրայէլի։ 6Եւ ել արքայ Յովրամ յաւուր յայնմիկ ՚ի Սամարեայ, եւ հանդէս արար Իսրայէլի եւ գնաց։ 7Եւ առաքեաց առ Յովսափատ արքայ Յուդայ՝ եւ ասէ. Արքայ Մովաբու նշկահեաց զիս, եթէ երթայցե՞ս ընդ իս ՚ի պատերազմ ՚ի վերայ Մովաբու։ Եւ ասէ. Ելի՛ց. զի որպէս դո՛ւ եւ ե՛ս, եւ որպէս զօրք քո՝ զօրք իմ, եւ որպէս երիվարք քո՝ երիվարք իմ։ 8Եւ ասէ. Ընդ ո՞ր ճանապարհ ելից։ Եւ ասէ. Ընդ ճանապարհ անապատին Եդոմայ։ 9Եւ գնա՛ց արքայ Իսրայէլի եւ արքայ Յուդայ, եւ արքայ Եդոմայ. եւ պատեցա՛ն զեւթն օր ՚ի ճանապարհին, եւ ո՛չ գոյր ջուր ՚ի բանակին, եւ ո՛չ անասնոյն որ ընդ նոսա։ 10Եւ ասէ արքայ Իսրայէլի. Ո՛հ, պաշարեաց Տէր զերիս թագաւորսս եկեալս, տա՛լ զսոսա ՚ի ձեռս Մովաբայ։ 11Եւ ասէ Յովսափատ. Ո՞չ գուցէ աստ մարգարէ Տեառն, եւ հարցցո՛ւք զՏէր նովաւ։ Եւ պատասխանի ետ մի ոմն ՚ի մանկտւոյն արքայի Իսրայէլի՝ եւ ասէ. Է՛ աստ Եղիսեէ որդի Սափատայ որ արկանէր ջուր ձեռաց Եղիայի։ 12Եւ ասէ Յովսափատ. Գո՛յ բան Տեառն ընդ նմա։ Եւ իջին առ նա արքայն Իսրայէլի՝ եւ Յովսափատ արքայ Յուդայ, եւ արքայ Եդոմայ։ 13Եւ ասէ Եղիսեէ ցարքայն Իսրայէլի. Զի՞ կայ՝ իմ եւ քո. ե՛րթ առ մարգարէսն հօր քոյ, եւ առ մարգարէս մօր քոյ։ Եւ ասէ ցնա արքայն Իսրայէլի. Միթէ արդեւք կոչեաց Տէր զերիս թագաւորսս եկեալս՝ տա՛լ զսոսա ՚ի ձե՞ռս Մովաբու։ 14Եւ ասէ Եղիսեէ. Կենդանի՛ է Տէր զօրութեանց, որոյ կացի առաջի նորա, եթէ չէ՛ր առեալ ակն Յովսափատայ արքայի Յուդայ, թէ բնա՛ւ հայէի իսկ ՚ի քեզ, եւ տեսանէի զքեզ. 15բայց արդ՝ ա՛ծ առ իս սաղմոսասաց։ Եւ եղեւ իբրեւ նուագեաց սաղմոսասացն, եկն ՚ի վերայ նորա ձեռն Տեառն, 16եւ ասէ. Ա՛յսպէս ասէ Տէր. Արարէ՛ք զհեղեղատդ զայդ գո՛ւբս գուբս։ 17Զի ա՛յսպէս ասէ Տէր. Ո՛չ տեսանիցէք հողմ, եւ ո՛չ տեսանիցէք անձրեւ. եւ հեղեղատդ լցցի՛ ջրով, եւ արբջիք դո՛ւք՝ եւ անասուն ձեր, եւ գրաստ ձեր. 18եւ թեթեւ՛ է այդ յաչս Տեառն. եւ մատնեցից զՄովաբ ՚ի ձեռս ձեր, 19եւ հարջի՛ք զամենայն քաղաքս ամրացեալ, ※ եւ զամենայն քաղաքս ընտիրս, եւ զամենայն ծա՛ռ ազնիւ կոտորեսջիք, եւ զամենայն աղբեւրս ջրոց խցջի՛ք, եւ զամենայն վիճակս բարիս՝ անպիտանացուսջի՛ք քարամբք։ 20Եւ եղեւ ընդ առաւօտն յորժամ զո՛հն ելանէր, եւ ահա ջուրք գային յելիցն Եդոմայ, եւ լցա՛ւ երկիրն ջրով։ 21Եւ ամենայն Մովաբ լուաւ թէ ելին թագաւորքն պատերազմել ընդ նոսա, եւ ելին յամենայն գօտի ածուաց եւ ՚ի վեր, եւ կանխեցին ընդ առաւօտն, եւ կացին առ սահմանաւն։ 22Եւ ծագեաց արեւ ՚ի վերայ ջրոցն, եւ ետես Մովաբ ՚ի հանդիպոյն զջուրսն կարմի՛ր իբրեւ զարիւն. 23եւ ասեն. Արիւնն այն սրո՛յ է. կռուեցա՛ն ընդ միմեանս թագաւորքն, եւ հարին այր զընկեր իւր. եւ արդ հա՛պա յաւա՛ր Մովաբ, 24եւ մտին ՚ի բանակն Իսրայէլի։ Եւ յարեան Իսրայէլացիքն՝ եւ հարին զՄովաբ. եւ փախեան յերեսաց նոցա. եւ մտանելով մտանէին եւ հարկանէին զՄովաբ, 25եւ զքաղաքսն կործանեցին. եւ յամենայն վիճակ բարի ընկեցին այր իւրաքանչիւր զքա՛ր իւր, եւ լցին զնա. եւ զամենայն աղբեւրս ջրոց խցին. եւ զամենայն փայտ զազնիւ հարին, մինչեւ թողուլ զքարինս որմոցն քակտեալս, եւ պատեցան պարսաւորք՝ եւ հարին զնա։ 26Եւ ետես արքայն Մովաբայ թէ սաստկացաւ քան զնա պատերազմն, ա՛ռ ընդ իւր եւթն հարիւր այր՝ սուսերաձիգս, հատանել երթալ առ արքայն Եդոմայ, եւ ո՛չ կարաց։ 27Եւ ա՛ռ զորդին իւր զանդրանիկ արքայն. զոր թագաւորեցոյց փոխանակ իւր, եւ եհան զնա ողջակէզ ՚ի վերայ պարսպին. եւ եղեւ զի՛ղջ մեծ ՚ի վերայ Իսրայէլի, եւ չուեցին ՚ի նմանէ, եւ դարձա՛ն յերկիր իւրեանց։