1Յամին հարիւրորդի քառասներորդի իններորդի. դէ՛պ եղեւ առ ժամանակօքն Յուդայ, եկն Անտիոքոս բազում զօրօք 2Լիւսիաւ հանդերձ ՚ի Հրէաստան՝ մետասա՛ն բիւրու վահանաւոր զօրօք. հինգ հազար եւ երեք հարիւր հեծելազօր գնդաւ, եւ քսան եւ երկու փղօք. երեք հարիւր գերանդազէն կառօք։ 3Անկեա՛լ էր եւ Շիմոն ՚ի նոսա ՚ի խե՛լս կերպարանեալս՝ իբրեւ թէ բարեխօ՛ս էր ՚ի խաղաղութիւն աշխարհին, բայց սրտի՛ խորհրդով ցանկացեալ էր քահանայապետութեան աշխարհին։ 4Իսկ արքայ՝ արքայից արքայ, յո՛յժ յուզեաց զսրտմտութիւն բարկութեան Անտիոքայ ՚ի վերայ անօրէն Շիմոնի. մանաւանդ Լիւսի՛ եւս ցուցանէր, թէ սա՛ է պատճառք ամենայն չարեաց որ լինին յաշխարհի անդ. հրամա՛ն տայր ըստ օրինի ՚ի նմին տեղւոջ կալեալ կորուսանել։ 5Եւ է՛ր ՚ի տեղւոջ անդ աշտարակ մի յիսուն կանգուն շինեալ՝ լի՛ մոխրով, գործած բոլորշի՛ յամենայն կողմանց. 6դուռն առ ՚ի շեղ ՚ի ներքսակողմ ՚ի մոխի՛ր անդ առ լեգ շինեալ, յա՛յն արկանէր զվնասակար տաճարին. եւ կամ զպա՛րտ այլոց մեծամեծ չարեաց ընկենուլ, հասարակ հաւանութեամբ շուրջ լինել մէն ձե՛ռն մատուցեալ։ 7Այսպիսի օրհասաւ հրամայեցին զանօրէն Շիմոն ՚ի միջո՛յ ջնջել. 8զի մի՛ հողոյ եւ մի՛ պատանաց յիւրում բնակութեան աշխարհին արժանի լիցի։ Քանզի բազում չարիս էր ցուցեալ նորա ՚ի սեղան անդր, ուր հուրն սրբութեան կայր՝ եւ աճիւնն. վասն ա՛յնորիկ մոխրահեղձո՛յց մահու զկատարած իւր վախճանէր։ 9Անտիոքոս արքայ՝ առաւել վայրենացեալ խորհրդովք գայր՝ պատրաստեալ չարաչար տանջանս քան որ առ հարբն եղեն՝ հասուցանել ՚ի վերա՛յ Հեբրայեցւոց։ 10Իբրեւ զա՛յն զգայր Յուդա, պատուէ՛ր տայր ժողովրդոցն ցայգ եւ զցերեկ կարդալ առ Տէր. զի որպէս ա՛յլ երբէք, եւ արդ օգնական լիցի այնոցիկ, 11որ ՚ի հարցն օրինաց եւ ՚ի սրբոյ տաճարէն մերժե՛լ կամին. եւ մի՛ յա՛նձն առցէ հեթանոսաց անօրինաց ՚ի ձե՛ռս տալ։ 12Իբրեւ ամենեքին առ հասարակ միաբանութեամբ յա՛յսմ ուխտի կային արտասուօք եւ պահովք, առաջի անկեալ թաւալէին անպակաս զերիս աւուրս, մխիթարեա՛ց զնոսա Յուդա անձի՛ն զգալ։ 13Եւ ինքն առնոյր զծերակոյտ ժողովրդեանն առանձինն՝ ՚ի խորհուրդ մտանէր. Պնդեսցուք ասէ զքաղաքսդ, մինչչեւ՛ զօրաց թագաւորին ՚ի ներքս ՚ի Հրէաստան մտեալ է։ 14Եւ մեք ելցուք քաջութեամբ կամօքն Աստուծոյ, մահո՛ւ չափ մարտնչել ՚ի վերայ օրինացն, քաղաքին եւ տաճարին՝ աշխարհի՛ եւ տէրութեան։ Իբրեւ զա՛յն ասէր՝ պնդէին վաղվաղակի ՚ի կողմն Մովդիիմ քաղաքի զօրօքն հանդերձ։ Բանա՛կ հարկանէր. 15զնշան բաշխէր. յա՛նձն առնէր Աստուծոյ զանձն եւ զզօրսն, եւ զյաղթութիւն գնդին։ Եւ առնոյր զԱրիստիդէս ընտի՛ր ընտիր երիտասարդ վառելովք. անկանէր գիշերի ընդ բանակս թագաւորին ՚ի ներքս զսրահակօքն, կոտորէր զգիշերապահ դռնապահսն իբրեւ չորս հազար այր. եւ զգլխաւոր փղացն փղապետաւն հանդերձ անդէն սպանանէր. եւ այնպէս զդռնապահսն տապաստ արկեալ այսրէ՛ն դիմէր։ 16Յա՛յնմ ժամանակի զամենայն բանակն խռովութեամբ եւ դողութեամբ լնո՛յր։ 17Եւ ամենեքին լքեալք եւ լուծեալք եւ սպառեալք եւ տարակուսեալք՝ յա՛յն առաւօտն հասանէին։ 18Իսկ թագաւորն՝ վասն յերկնի՛ց օգնականութեանն, այսպիսի ճաշակս քաջասրտութեան քաջութեան զԵբրայեցւոց գնդին առնոյր՝ խելօք, միւսանգամ փո՛րձ փորձէր. ՚ի կորէ՛ս ելանէր 19եւ ՚ի Բեթսո՛վր ասպատակեալ, պահ պատնէշ պաշարումն մատուցանէր։ Սակայն եւ անդ յարձակեալ մարտուցեալ ՚ի պարտութիւն մատնէր։ 20Զի որ ՚ի ներքս ա՛նդ էին, ինքնին Յուդա՝ նետ եւ զէն եւ համբարս ընդ աներեւո՛յթ կողմանս ՚ի ներքս մատուցանէր։ 21Ա՛յսց խորհրդոց առ թշնամի անդր՝ Ռոդոկ անուն ՚ի Հրէից գնդէ անտի մա՛տն եւ գուշա՛կ լինէր. քննեցաւ, խնդրեցաւ, գտաւ, պատժեցաւ, ՚ի սո՛ւր սպառեցաւ։ 22Իբրեւ ա՛զդ զգուշութեան եղեւ ամրականա՛ցն բռնութիւն թագաւորին. սկսա՛ւ՝ թողեալ զզօրութիւնն, նենգա՛ւ ջանալ ընդ ամրականսն. դաշի՛նս կռէր, եւ յառնո՛ւլ առնէր զամուրսն։ 23Անդէն անդո՛ւստ յարձակէր ՚ի կողմն Յուդայեանց. եւ յերկոցունց կողմանց ՚ի պարտութիւն մատնեալ վատթարեա՛լ գտանէր։ Ապա ա՛զդ եղեւ նմա մոլեգին գնացքն Փիլիպպեայ, զի բռնութեամբ տիրաբար ՚ի վերայ իրացն արքունի հասեալ շրջէ՛ր յաշխարհին. լուծաւ լքաւ տրտմեցաւ, աղաչեաց զԵբրայեցիս՝ եւ հաւանեցաւ նոցա. ո՛ւխտ եդ, երդմնի՛ արար՝ զամենայն իրաւունս նոցա անդրէ՛ն դարձուցանել, զխաղաղութիւն հաշտութեան ՚ի մէջ հաստատեաց. մատո՛յց պատարագ, եւ մեծարեաց զտաճարն. ՚ի գո՛ւթ սէր քաղցրութեան մարդասէ՛ր լինէր ընդ ամենայն տեղիս նոցա։ 24Փառաւորեաց զՄակաբէ, եւ ճոխագո՛յն եւս կացոյց զնա ՚ի վերայ նոցա քան զառաջինն։ Եւ եթող անդ սպարապետ ՚ի վերայ աշխարհին զՀեգեմոնիդէս ՚ի Դովրայ մինչեւ ՚ի Գերար. 25ինքն եկն եմուտ ՚ի Պտղոմայիս։ Բարկացեալ յո՛յժ էին քաղաքացիքն վասն ուխտիցն հաշտութեան. ո՛չ հանդարտէին, այլ ՚ի նմին խռովութեան կային, զի անդրէն լուծցէ զհաշտութիւն հաւանութեանն։ 26Մատեաւ ինքնին Լիւսիաս, առաջի եկաց իմաստաբար, հաճեաց զմիտսն, մեղմացոյց։ Դա՛րձ արար անդրէն ՚ի կողմանս Անտիոքացւոց։ Ա՛յն արշաւան ասպատակի թագաւորին՝ այսպիսի դարձիւ վճարեցաւ։