1Սրբոյ քաղաքին ամենայն խաղաղութեամբ բնակելոյ, եւ օրինացն ճշմարտութեան, իբրեւ զի գեղեցի՛կ իմն պահեցելոյ՝ վասն Ոնեա՛յ քահանայապետի բարեպաշտ չարատեաց սրբութեանն։ 2Զի իբրեւ հարկ իմն լինէր եւ թագաւորա՛ցն ինքնին մեծարել զերեւելի տաճարն, հրովարտակօք պատարագօք եւ տրօք բազմօք։ 3Մինչեւ Սելեւկոս արքայ կողմանցն Ասիացւոց ՚ի սպաս պաշտաման կայր, եւ յիւրոց մտից զամենայն սպաս պաշտաման ՚ի պատարագս ողջակիզացն ծախէր։ 4Սիմովն ոմն անուն ՚ի Բաղգեղ գնդէ անտի առաջնորդէր տոհմին իւրոյ, ընդ հակառակս ել քահանայապետին՝ վասն իւր ՚ի քաղաք անդր անօրինելոյ։ 5Իբրեւ յաղթել ինչ եւ առնել Ոնեայ ո՛չ կարաց, եկն եկա՛ց առաջի Ապողոնի Դրասեանց՝ որ ըստ այնմ ժամանակի Ստորին Ասորւոց եւ Տաճկաստանի սպարապե՛տ էր. 6եւ պատմեաց նմա եթէ բազում են այն գանձք՝ որով լցեալ պահեն զտուն գանձուցն յԵրուսաղէմ, եւ ազգի ազգի գանձիցն զթի՛ւ իսկ եւ զհամար՝ ո՛չ մարթէ՛ ոք ունել. եւ պարտ՝ ա՛յնպէս էր՝ ասէ, ընդ ձեռամբ արքայի ՚ի սպաս զոհիցն պաշտել զայն։ 7Յա՛նձն առին Ապողոնիոս եւ թագաւորն, որպէս եւ նմա՛ պատմեցաւ վասն գանձուցն ցուցանել։ Նա յառաջ կոչեաց զՀեղէոդորոս զհանդերձապետ իւր, հրամա՛ն ետ նմա՝ զայսչափ գանձս հանել բերել ՚ի քաղաքէ անտի։ 8Վաղվաղակի չո՛ւ առնէր խաղայր գնայր Հեղէոդորոս, պատճառանօք իբրեւ Ստորին Ասորւոցն եւ Տաճկաստանի քաղաքացն զաշակերտութեամբ շրջել, բայց ՚ի սրտէ զհրաման թագաւորին վաղվաղակի կատարէր։ 9Իբրեւ եկն եհաս յԵրուսաղէմ, ա՛նդ սիրով քահանայապետն եւ քաղաքն ամենայն առատութեամբ ընկալան զնա։ Սկսաւ նա պատմել նոցա որպէս ցուցին արքայի՝ եւ ասէ. Ո՛, կամ ընդէ՛ր, եւ կամ ո՞րպէս ամբաստան եղեն զձէնջ առ արքայի, եւ կամ արդարեւ ա՛յնչափ գա՛նձք իցեն զոր ասացի՞նն։ 10Եկա՛ց յառաջ քահանայապետն՝ եւ ասէ. Ե՛ն ե՛ն արդարեւ աւանդք այրեաց եւ որբոց ՚ի պա՛հ եդեալ։ 11Իցե՛ն եւս՝ եւ Որկանեայ Տուբեանց առն աւագի. այլ ո՛չ եթէ ա՛յնչափ որչափ ամբաստանօղ նամակագիրն անօրէն Սիմոն խօսեցաւ։ Ընդ ամենայն թէ քա՛ջ իցեն քանքարք արծաթոյն չորեքհարիւր, եւ քանքարք ոսկւոյ երկերիւր։ 12Այլ զրկել զհաւատացեալս՝ վասն մեծապատիւ շքեղ ընդ ամենայն աշխարհ ամո՛ւր անխա՛բ տաճարին չի՛ք ինչ հնար։ 13Նա իբրեւ լուաւ զբանս քահանայապետին՝ զարքունի զհրամանն ՚ի մէջ առնոյր՝ եւ ասէր. ՚Ի սպա՛ս եւ ՚ի պէ՛տս արքունի երթալ հրամա՛ն է գանձիդ այդմիկ։ 14Օր եւ ժամ յայտ առնէր, մտանել համարել առնո՛ւլ պատրաստէր ըստ հրամանին արքունի։ Եւ անդ լինէր ո՛չ սակաւ ջան եւ վտանգ խռովութեան քաղաքին։ 15Քահանայքն ինքնին թաւալեալ անկանէին առաջի սեղանոյն նովին սրբութեան պատմուճանաւն. աղաչէին զայն՝ որ վասն աւանդապահ զգուշութեան զօրէնս հաստատեաց. որ զայս ո՛ղջ անարատ յիւրաքանչիւր աւանդատուս հասուցանել մարթասցեն։ 16Ա՛նդ էր տեսանել զտեսիլ քահանայապետին, եւ զհալել ՚ի միտս իւր. զի տեսիլն եւ գո՛յն երեսացն ցուցանէր զսրտին թախծութիւն։ 17Զի իջեալ մածեալ պատեալ պաշարէր զնա ահ եւ երկիւղ եւ սոսկումն մարմնոյ. յա՛յնմ ամենայնէ յայտնի էր տեսանելեացն զսրտին տաղտուկ։ 18Դարձեալ յիւրաքանչիւր ապարանիցն դասադաս մտանէին ՚ի համաշխարհի խնդրուածս. զի մի՛ յարհամարհանս՝ պատիւ մեծի տաճարին գնասցէ։ 19Եւ կանայք քրձազգածք ընդ հրապարակս աշխարէին. արգելականք կուսանաց ՚ի կուսաստանաց անտի ՚ի դրունս եւ ՚ի պարիսպս ընթանային. եւ կէսք ընդ պատուհանս արտաքս կարկառէին։ 20Եւ ամենեքեան առ հասարակ աղօթի՛ց բարբառով զձեռս համբարձեալ յերկինս մատունս տատանէին։ 21Եւ ա՛նդ էր ողորմ տեսիլ տեսանել. զի առ հասարակ անկեալ մարդկանն՝ զաղօթս թաւալելով յերկինս մատուցանել. զմեծապէ՛ս սքանչելի շտա՛պ տագնապի ըստ քահանայապետին կարծեաց։ 22Եւ նոքա ա՛յնպէս թաւալելով անկեալ առ Ամենակալն կարդային, զաւանդս հաւատացելոցն՝ ՚ի հաւատացեալսն ո՛ղջ անարատ հասուցանել։ 23Եւ Հեղիոդորոս զյայտնութեան վճիռն գտանէր։ Եւ մինչդեռ նա սպասաւորաւն հանդերձ ընդ գանձի տուն շրջէր. 24որ ՚ի վերայ ոգւոց եւ ամենայն իշխանութեանց զօրութիւն ՚ի ձեռս իւր ունի, երեւո՛յթ մի նշանի մեծ արար, զի ամենեքեան որ իշխեցին մտանել ընդ նմա, լուծան լքան ընդարմացան՝ ՚ի պարտութիւնս վատթարութեան մատնեցան յԱստուծոյ զօրութենէ անտի։ 25Զի երեւեցաւ նոցա յանկարծակի երիվար մի մեծաշո՛ւք հեծելով հանդերձ, երեւելի զարդու ՚ի զէն ոսկի վառելով. 26եւ այլ երկու արք երիտասարդք հզօրեղք ՚ի զարդ գեղեցիկ զարդարեալք առաջի հեծելոյն. որք մատեա՛ն վաղվաղակի յաջմէ եւ յահեկէ, ՚ի մեծամե՛ծ հարուածս հարկանէին զՀեղիոդորոս, 27մինչեւ անկեալ յանզգայ թմբրեալ մե՛րձ ՚ի մահ, բառնային զնա 28որ այնչափ շքով եւ պատուով եւ սաստիւ եւ սպասաւորօք մտեալ ճեմէր ՚ի տա՛ն գանձին. արդ բարձեալ բերէին յանզգայ՝ զչա՛փ առեալ. 29զի յայտնապէս զօրութիւնքն Աստուծոյ ՚ի վերայ հասեալ՝ անմռունչ անբարբառ պակասեալ յամենայն յուսոյ փրկութեան, ընկեցեալ յերկիր կիսամահ դնէր։ 30Իսկ որ շուրջ զՈնեաւն էին, զՏէր օրհնէին. որ յամենայնի փառաւորէր զիւր տեղիսն սրբութեան։ Եւ զայն որ փոքր մի յառաջ խռովութեամբ լցեալ էր զտաճարն. յերեւել փառաց ամենակալ Տեառն, խնդութեամբ եւ ուրախութեամբ լնուլ, եւ անպակաս զուարթութեամբ։ 31Յայնժամ փութապէս ոմանք յեկելոց անտի բարեկիրք՝ աւագք ընկերք զօրավարին, յո՛տս հասանէին Ոնեայ՝ խնդրե՛լ ՚ի Բարձրելոյն՝ գոնէ զշունչն շնորհել նմա. ա՛յնպէս անկեալ չարաչար ՚ի վերայ յետին ժամանակի այրն ցամաքեալ դնէր։ 32Խորհո՛ւրդ կալաւ քահանայապետն՝ գուցէ կարծի՛ս ինչ տացէ թագաւորին, իբրեւ դաւո՛վ ինչ ՚ի նմանէ, կամ ՚ի Հրէից անտի զայրն վնասեալ. ՚ի խնդրուածս լինէր, պատարագս մատուցանէր վասն առնն փրկութեան։ 33Ա՛յն ինչ քաւութիւնքն ՚ի ձեռս քահանայապետին մատչէին՝ վաղվաղակի նոյն երիտասարդք գային իջանէին առաջի Հեղիոդովրայ՝ նովին հանդերձիւ զարդարեալ, եւ ասէին. Բազո՛ւմ շնորհս դու Ոնեայ քահանայապետի կալջի՛ր. վասն նորա քեզ Տէր ՚ի ձեռն նորա զոգիսդ շնորհեաց։ 34Այլ դու վասն նորա ա՛յդչափ տանջանօք պատուհասեալ, պատմեսջի՛ր զայդչափ մեծութիւն զօրութեանցն Աստուծոյ առ ամենեսեան։ Եւ զայս իբրեւ ասացին՝ անդէ՛ն վերացան։ 35Հեղիոդորոս իբրեւ անձին զգաց՝ յո՛տն կացեալ վաղվաղակի, ողջակէ՛զս պատարագաց մատուցանէր Տեառն. ո՛ւխտս եւ աղօթս մեծամեծս կատարէր Տեառն՝ որ շնորհեաց նմա զոգիսն. եւ անդէն ՚ի նո՛յն չափ յառաջինն զօրացոյց։ Եւ զքահանայապետն զՈնիա մեծապատիւ մեծապարգեւ մեծարէր. եւ ինքն չո՛ւ արար խաղաց գնաց անդրէն առ թագաւորն. 36եւ ընդ ամենայն տեղիս լնոյր զսքանչելիսն Աստուծոյ վկայութեամբ, զոր ի՛նքն իսկ իւրովք աչօք տեսեալ լինէր։ 37Թագաւորն իբրեւ սկսաւ հարցանել զՀեղիոդորոս. թէ ո՞րպէս՝ զիա՞րդ՝ յոր գործ երթեալ էիր զի՞նչ վճարեցեր։ Սկսաւ տալ զրոյցս քանքատելով՝ եւ ասէ. Ոհ. յԵրուսաղէմ երթեա՛լ երթիցէ 38որ ոք ձե՛ր թշնամի եւ իրաց մեծա՛ց ձերոց վնասակա՛ր իցէ, զնա հրամայեսջիք յղել. եւ գտջիք զնա անտի այսր գանալի՛ց չարագան, թէ ապրել միայն կարասցէ։ 39Զի ա՛յնպէս ճշմարիտ մեծ զօրութիւն նստի անդ։ Զի ինքն իսկ՝ որոյ զօրութիւնն յերկնից երկինս է, այցելո՛ւ եւ օգնական է նմա. եւ որ միանգամ թշնամութեամբ, կամ թէ արհամարհանօք յայն տեղի հասէ, մեծամեծ հարուածովք հարեալ՝ թէ՛ արձակեսցէ եւ եթ։ 40Վասն Հեղիոդորայ եւ գանձին տանն պաշարելոյ ա՛յսչափ բանք եղեն։