1Այլ Յուդա Մակաբէ՝ եւ որ ընդ նմա էին. ոյք աստ անդ գաղտագողացեալ մտանէին ՚ի գեղս՝ ՚ի քաղաքս՝ եւ յագարակս. յի՛նքն արկանէին զազգատոհմն, եւ նուաճէր զՀրէայսն որ կացեալ էին հաստատութեամբ յուխտին իւրեանց. գո՛ւնդ լինէին յաւելուին բազմանային, լինէին իբրեւ վեց հազար այր. 2կարդային առ Տէր ա՛յց առնել հայել ՚ի ժողովուրդ անդր որ կոխեա՛լ եղեւ ՚ի հեթանոսաց, գթա՛լ ՚ի վերայ տաճարին որ յամպարշտաց ձեռացն պղծեցաւ։ 3Ողորմե՛լ ՚ի վերայ քաղաքին որ յապականութիւն եւ ՚ի սատակումն յատակացն հասուցանելոց էր, եւ հայել ՚ի գոչումն արեանցն. 4յիշել զանմեղ մանկանցն կորուստ տարապարտուց. ածե՛լ զմտաւ զհայհոյանս անուանն սրբոյ։ 5Իբրեւ կազմէ՛ր՝ լինէր զօրաժողով Մակաբէ, դիմակալ ինչ ո՛չ լինէին նմա հեթանոսքն. զի սրտմտութիւն բարկութեան մեծութեանցն աստուածութեան յողորմութիւն դարձաւ։ 6Հասանէ՛ր ՚ի վերայ գիւղից եւ քաղաքաց, հրձի՛գ առնէր զամուր ամո՛ւր տեղիս թշնամեացն. անդրէն նուաճէ՛ր դարձուցանէր զըմբռնեալսն ՚ի թշնամեացն. մեծամեծ սաստիկ հարուածս ՚ի վերայ թշնամեացն հասուցանէր։ 7Մանաւանդ զգիշե՛ր եւս իւր օգնական գործակից գտանէր. եւ համբաւ քաջութեանն ընդ ամենայն կողմանս ընթանայր։ 8Իբրեւ զայն տեսանէր Փիլիպպոս, զի գամ քան զգամ ի՛րք առնն յառաջադէմ աջողէին, արքունի հրովարտակօք առ Պտղոմէոս սպարապետ Ստորին Ասորւոց եւ Տաճկաստանի՝ հրեշտակս առնէր, օգնական ՚ի թիկունս զօրս ՚ի ձեռն հասուցանել։ 9Նա վաղվաղակի իբրեւ առնոյր զհրովարտակսն՝ զՆիկանովր Պատրոկղեանց զառաջին սիրելի աւագաց իւրոց ՚ի ձեռն գումարէր ո՛չ ինչ պակաս քան զքառասուն հազարաւ առ հասարա՛կ բառնալ ՚ի միջոյ՝ ջնջել զազգն Հրէից։ Յանդիմանեաց նմա զԳորգի սպարապետ՝ զայր քա՛ջ իրաց պատերազմի, տեղեակ ամենայնի հմուտ։ 10Յա՛նձն առ Նիկանովր՝ զհարկն առաջին զոր տային Հռոմայեցւոց հարիւր քանքար՝ ՚ի Հրէից գերութենէ անտի լնուլ։ 11Ա՛նդ հրաման տայր շուրջ զծովեզերօքն, կոչէ՛ր զվաճառականսն մարդագին ՚ի Հրէաստան. խոստանայր իննսո՛ւն իննսո՛ւն մա՛րդ տալ նոցա ՚ի քանքար մի. յայն ինչ ո՛չ հայէր որ յերկնից դատաստանն յԱմենակալէն կանխեալ պատրաստեա՛լ կայր ՚ի վերայ նորա։ 12Յուդայի՛ էին ոմանք որ գուշա՛կ լինէին վասն Նիկանովրայ արշաւանին։ 13Նոքա առ վատասրտել իւրեանց՝ ա՛յսր անդր խուսափէին. 14եւ որ ինչ իւրեանց մնացեալ էր վաճառէին. եւ առ հասարակ զՏէր ամենակա՛լ աղաչէին, ապրե՛լ յանօրէն յանարժան ձեռանէ Նիկանովրայ. որ մինչչեւ՛ տեսեալ էր նորա, ընդ վաճառականս՝ անձանց նոցա գինս հատանէր։ 15Իսկ արդ եթէ ո՛չ իսկ վասն նոցա, բայց սակայն վասն ընդ հարսն ուխտիցն եւ կտակարանացն, եւ վասն մեծի եւ սրբոյ անուանն իւրոյ փրկէ՛ր զնոսա ՚ի նմանէ։ 16Զօրաժողո՛վ լինէր Մակաբէ որ զիւրեաւն էին արամբք իբրեւ վեց հազարաւ. մխիթարէր զնոսա՝ զի մի՛ պակասիցեն յայնչափ զօրաց բազմութենէ, եւ մի՛ վհատեսցին զո՛ւր տարապարտուց ՚ի վերայ եկելոց կուտելոց բազմութեան հեթանոսաց գնդին. այլ կա՛լ եւ մարտնչել քաջութեամբ։ 17Նախա՛նձ ՚ի մտի դնել զսրբութեան տեղւոյն զկատարեալ անարգանսն, եւ զհարեալ քաղաքին գերութեան զչարչարանսն. զնախնեաց սրբութեան զվարատել օրինացն։ 18Եւ նոքա ասէ՝ ՚ի զէնս յուսացեալ են եւ ՚ի զօրութիւնս իւրեանց. մեք յամենակալն Աստուած որ կարօղ է զայնոսիկ որ զմեզ յաչսն դնեն եւ զաշխարհ ամենայն, ՚ի մի շունչ ոգւոյ զօրութեան սատակել։ 19Եւ սկսաւ յո՛ւշ առնել զմիոյ միոյ զառաջնոցն զքաջութիւնս, եւ զօգնականութիւնս որ եղեալ էին ՚ի Տեառնէ։ Յիշեցէ՛ք զՍենեքերիմ, եւ զութուտասն բիւրուն սատակումն միանգամայն։ 20Յո՛ւշ լիցի ձեզ պատերազմն Հռոմայեցւոց ընդ Գաղատացիս. զի ամենեքին առ հասարակ ՚ի գո՛րծ անդր հասեալ էին երկոտասան բիւրու. սոքա ելին վեց հազարաւ, առ հասարակ ՚ի միում ժամանակի զերկոտասան բեւրն առ հասարակ կոտորեցին, օգնականութեամբ լցեալ Բարձրելոյն։ 21Եւ այսու մխիթար քաջալե՛ր բանիւք վառէ՛ր պատրաստէր զնոսա ՚ի վերայ օրինացն եւ աշխարհին իւրեանց՝ մտադե՛ւր մարտնչել՝ համարձա՛կ մեռանել։ 22Յերի՛ս գունդս զզօրսն բաժանէր, երկոցունց գնդացն՝ զերկոսին զեղբարսն զՇմաւոն եւ զՅովսէպ զօրավա՛ր կացուցանէր։ 23Դարձեալ առ քաջալերութեան առ մխիթարութեան զօրացն՝ բերեալ զսուրբ զԵզրեայ մատեանսն առաջի՝ ընթեռնոյր։ Իւրաքանչիւր զօրացն յանուն Տեառն նշանս բաշխէր. եւ առաջնոյ գնդին ինքնի՛ն զօրագլուխ պատրաստեալ, յարձակէ՛ր ՚ի դիմի՛ հարկանէր Նիկանովրայ։ 24Իբրեւ օգնականութիւն յԱմենակալէն՝ նոցա ՚ի վերայ իջանէր, հասանէին հարկանէին ՚ի զօրաց անտի թշնամեացն աւելի քան զինն հազար սպառազէն, յառաջնում յարձակե՛լ անդ պակա՛ս առնէին։ Եւ զայն խոց եւ խեղս եւ վիրաւորս առնէին. եւ շուրջ զբանակաւն՝ պա՛հ արկանէին։ 25Եւ զինչս եւ զգանձս մարդագին վաճառականացն՝ իւրեա՛նց առնուին. եւ զմնացեալ զօրսն Նիկանովրայ առաջի իւրեանց փախստակա՛նս առնէին, մինչ օրն տարաժամէր։ 26Իբրեւ ժամ աւուրն ՚ի տարաժամել անկանէր, այսրէ՛ն վաղվաղակի տագնապաւ դառնային, եւ ո՛չ ընդերկար հալածէին զնոսա զի ՚ի վաղիւ անդր շաբա՛թ էր։ 27Այլ հասեալ այսրէն՝ ունէին զճակատո՛ւն տեղի. զզէնս քաղէին զանկելոցն, դիազերծ առնէին զվիրաւորսն. եւ ինքեանք շաբաթուն պատրաստէին։ Օրհնէի՛ն խոստովա՛ն լինէին՝ փառաւո՛ր առնէին զՏէր, զի փրկեաց զնոսա ՚ի նոցանէ յաւուր յայնմիկ։ Զա՛յն օր ողորմութեան առնէին՝ եւ նշան յաղթութեան։ 28Յետ շաբաթուն՝ նեղելո՛ց եւ այրեա՛ց՝ եւ որբո՛ց մա՛սն առնէին յաւարէ անտի. եւ ապա ինքեանք ընդ բաժինս աւարին խառնէին։ 29Իբրեւ զայս գործեցին՝ առ հասարակ աղօթս անկեալ մատուցանէին առ ողորմածն Աստուած. աղաչէին մինչ ՚ի վախճան հա՛շտ լինել ընդ ծառայս իւր։ 30Տիմոթէոս եւ Բադիգէս յոր գործ հասեալ էին. հասանէին բախէին հարկանէին սպանանէին ՚ի նոցանէ աւելի՛ քան զերկուս բեւրս. ամուրս բազումս եւ զբարձունս քաջութեամբ ունէին, բազում գանձս ընչի՛ց եւ ստացուածոց նոցա յաւարի՛ տանէին. բաժանակի՛ցս իւրեանց զտնանկս եւ զորբս եւ զծերս աւարին իւրեանց առնէին։ 31Զզէնս սպանանելոցն քաղէին, ՚ի պիտոյս տեղիս թողուին. եւ ինքեանք աւարաւն յԵրուսաղէմ առ նահապետս ազգացն գային։ 32Անդ սպանեալ լինէր նոցա զՏիմոթէոս, որ բազում չարչարանս ՚ի վերայ ազգի՛ն Հրէից հասուցանէր։ 33Ժողովեցին զմարդիկ գաւառացն. օր ուրախութեան առնէին, նշա՛ն յաղթութեան կանգնէին. ածէին զԿալիսթենէս փախստեա՛յ եւ որ զնովաւն էին, որոց զդրունսն լուցեալ էր՝ կենդանւոյն այրէին։ 34Իսկ յամենայն կողմանց թշուառացեալ Նիկանովր. որ զհազար վաճառականսն ՚ի մարդագի՛ն ածէր որդւոց Հրէիցն. 35մեծա՛ւ տառապանօք թշուառութեամբ անկեալ ՚ի փառացն հանդերձէ հրամանաւ Տեառն, գձձեալ ընդ մուրօղս անկեալ, մե՛ծ սուգ առեալ վասն զօրացն կորստեան, փախստեա՛յ կորացեալ ՚ի քաղաքն Անտիոքացւոց անկանէր։ 36Եւ որ զՀռոմայեցւոցն խոստանայր զհարկն յԵրուսաղեմացւոց գերութենէ անտի լնուլ, ինքնին նովի՛ն բերանով պատմէր՝ թէ յայտնի Աստուած է նոցա օգնական. վասն այսորիկ ողջանդամք եւ առանց խոցոտելոյ ՚ի պատերազմէ ելանեն. զի հաստատութեամբ ուրեմն պահեն զօրէնս որ ՚ի նմանէ կալեալ է։