1Ընդ այն ժամանակս դէ՛պ եղեւ դառնալ Անտիոքայ մեծաւ անարգանօք ՚ի կողմանցն Պարսից. քանզի էր երթեալ նա ՚ի քաղաքն ՚ի բո՛ւն նոցա, խորհեցաւ ձեռն արկանել զգանձիւն. եւ թէ հնարեսցի զքաղա՛քն իսկ աւերել ջանայր։ Իբրեւ զա՛յն զգացին զօրք քաղաքին, առ հասարակ ՚ի զէնս իւրեանց ընթացան. եւ զա՛յն որ մեծաւ սաստկութեամբ ՚ի վերայ երթեալ էր. անարժա՛ն կորակո՛ր յանձանց ՚ի բա՛ց մերժէին։ 2Իբրեւ չո՛ւ առնէր խաղայր գնայր ամօթալից Անտիոքոս ՚ի կողմանցն Պարսից, գայր հասանէր ՚ի կողմանս Եկբատանայ. ա՛զդ լինէր նմա որ ինչ անցք անցեալ էին ընդ նա։ 3Զմտաւ ածէր զստահակութիւն քաղաքացւոցն որ զնա ՚ի փախո՛ւստ դարձուցին։ 4Լցեա՛լ սրտմտութեամբ՝ զերկոցունց կողմանցն զմտաւ ածէր յԵրուսաղեմացիս անդ յագեցուցանել զսրտմտութիւն բարկութեան իւրոյ. վասն այսորիկ հրամա՛ն տայր կառավարին, ստէ՛պ տագնապաւ անդադար տայր վարել. միտ եդեալ ճանապարհին։ Զայն ինչ ո՛չ ածէր զմտաւ, թէ յերկնից իրաւունք ինչ ո՛չ երթային. բայց ինքն մեծամեծս փքայր ՚ի հպարտութիւն ամբարտաւանութեան իւրոյ, եւ ասէր անմարդի՛ զԵրուսաղէմ Հրէից հասուցանել։ 5Իսկ ամենակալ Բարձրեալն Տէր Աստուած Իսրայէլի եհար զնա աներեւոյթ հարուածովք. ա՛յն ինչ բանքն ՚ի բերան նորա էին, ցա՛ւք սաստիկք եւ անհնարին ոսկերաց ՚ի վերայ հասանէին, եւ դառնութեան խիթք ՚ի փո՛ր անկանէին։ 6Կարի՛ յիրաւունս. զի որ բազում նորանոր չարաչար ցաւս յայլոց մարմինս տանջանօք հասուցանէր, նոյն սաստկութեան ցաւք զնովաւ անկեալ պաշարեալ պահէին։ 7Սակայն եւ այնպէս ո՛չ կասէր ՚ի հպարտութենէ անտի, այլ առաւել բորբոքէր ամբարտաւանութեամբ բարկութեամբ ՚ի վերայ Հեբրայեցւոց. ստիպէ՛ր ճեպել ՚ի ճանապարհ, մինչ դէ՛պ եղեւ նմա անկանել ՚ի կառաց անտի՝ մինչդեռ գայր նա տագնապաւ։ Ա՛նդ անկանէր ՚ի չարաչա՛ր տանջանս. զի ամենայն ոսկերքն առ հասարակ խորտակէին։ 8Եւ այն՝ որ ա՛յնինչ կամէր ՚ի վերայ ալեաց ծովու սաստել վասն անօրէն հպարտութեանն, եւ զվերին լերանցն ներքի՛ն առնել, եւ զներքին վերի՛ն. զնա ինքն յերկիր հողեալ, շալակա՛ւ շրջեցուցանէին. յայտնապէս Աստուծոյ զօրութեանցն երեւեցելոց։ 9Մինչեւ յաչա՛ց անտի անօրինին եռանդն որդանց բղխեալ սորսորել. եւ կենդանութեամբ իւրով ախտին ցաւոց զանդամսն ՚ի միմեանց յօշել։ Եւ ՚ի նեխո՛յն հոտոյ զօրացն ամենայնի նեղել տագնապաւ։ 10Եւ որ յառաջն հպարտացեալ մտօք զաստեղս երկնից ամփոփե՛լ համարէր, այսր անդր շրջշրջել ո՛չոք կարէր վասն նեխոյն հոտոյ տագնապի։ 11Յայնմ վայրի սկսաւ բեկանել ՚ի հպարտ յամբարտաւան խստութենէ անտի, եւ ՚ի միտս իւր իջանէր առ տանջանացն Աստուծոյ. միով միով ցաւօք ՚ի վերայ հարեալ մարմնոյն զայրացելոյ. 12զի եւ ինքն իսկ ո՛չ կարէր ժո՛յժ ունել ՚ի նեխոյ հոտո՛յ անտի։ Սկսաւ ա՛յսպէս խօսել. Պա՛րտ եւ պատշա՛ճ է հնազանդ լինել Տեառն Աստուծոյ, եւ մի՛ ՚ի մարմինս մահկանացուս աստուածակե՛րպ օրինակ բարձրանալ։ 13Աղաչէ՛ր, ո՛ւխտս դնէր առ ա՛յն որ չէ՛ր նմա ողորմելոց։ 14Վասն զսուրբ քաղաքն հարթ յատա՛կ եւ անմարդի՛ կացուցանել, զայն մարդաշա՛տ եւ ազատ ցուցանել։ 15ԶՀեբրայեցիսն որոց սպառնայր՝ ո՛չ պատանաց եւ ո՛չ թաղելոյ արժանի առնել, այլ կանամբք եւ մանկտւով ՚ի հաւակերի՛ դնել գազանաբե՛կս արարեալ, զնոսա քաղաքակի՛ցս իւր՝ հաւասա՛րս Աթենացւոց գրով մուրհակօք կացուցանել։ 16Եւ զտաճարն սուրբ՝ զոր յառաջ սպառնայր կապո՛ւտ կողոպո՛ւտ թողուլ, գեղեցի՛կ պատարագօք զարդարեցից. եւ զզարդ եւ զսպաս տաճարին որ յառաջ անտի տարեալ իցէ, բազմապատի՛կ անդրէն դարձուցանել. եւ զկարգս մտից պիտոյ պատարագաց յարքունո՛ւստ լնուլ։ 17Եւ ՚ի վերայ այսր ամենայնի Հեբրայեցի՛ եւս լինել. եւ յամենայն մարդաշէն տեղիս հասանել պատմե՛լ զզօրութիւն մեծութեանցն Աստուծոյ։ 18Իբրեւ ո՛չինչ էր հնա՛ր ցաւոցն դադարել, զի հասեա՛լ էր ՚ի վերայ նորա պատուհասն ՚ի Տեառնէ արդա՛ր դատաստանաւ. իբրեւ ակն ինչ ո՛չ կալաւ այնուհետեւ ապրելոյ իւրոյ. հրովարտա՛կս առնէր առ Եբրայեցիսն մեծա՛ւ խոնարհութեամբ՝ օրինակաւս այսուիկ։ 19Առ քա՛ղցր Հեբրայեցիս. առ ընկերս եղբարս քաղաքակիցս, ողջո՛յն յոյժ։ 20Շնո՛րհ յոյժ ունիմ վասն ձեր յԱստուծոյ։ 21Եւ ես ՚ի տկարութեան իմում յանհնարին հիւանդութեան մեծա՛ւ գթով յիշեցի զձեզ։ Դարձեա՛լ եմ ես ՚ի կողմանց Պարսից, եւ անկայ ՚ի հիւանդութիւն դժուարին. եւ այսպէս լա՛ւ համարեցայ ՚ի մտի իմում վասն օգտի հասարակաց եւ շինութեան։ 22Եւ իմ՝ ո՛չ եթէ յո՛յս ինչ հատեալ է վասն կենաց, այլ ա՛կն ունիմ ապրել ՚ի դժուարին հիվանդութենէ աստի։ 23Բայց եւ յա՛յն վայր հայեցայ, եթէ հայրն ՚ի ժամանակի յորում վերակողմն կողման չուեալ գնացեալ երթայր՝ ցո՛յց նա զփոխանակն իւր. 24զի եթէ որ ինչ անցք անցցեն ընդ նա, կամ համբաւ ինչ դժուարին եկեսցէ՝ գիտիցե՛ն ում պահեալ կայ՝ եւ յա՛նձն է տեղին, եւ մի՛ խռովեսցին։ 25Եւ թո՛ղ զայս՝ հայեցայ ես շուրջ զմեւք ՚ի մերձաւորս արքայութեան մերոյ, եւ որ շուրջ զմեւք՝ ընդ ակամբ հայէին ՚ի մեզ. յա՛յտ արարի ես զորդի իմ զԱնտիոքոս ՚ի տեղի իմ թագաւորութեան. զոր բազում անգամ արդեւք իբրեւ չո՛ւ արարեալ իմ գնայի, ՚ի վերին կողմանս երթանայի. բազմա՛ց ումեք ՚ի ձէնջ յանձն արարեալ՝ եւ ՚ի ձեռն եդեա՛լ երթայի։ Այլ ես՝ եւ առ նոսա գրեցի պատճէնիւդ այդուիկ, զոր առ ձեզդ ՚ի ներքոյ գրեցի։ 26Արդ աղաչե՛մ զձեզ՝ յիշե՛լ ձեզ զերախտիսն զառ հասարակ բարեացն. եւ սէր օգուտ առ իւրաքանչիւր՝ պահել ընդ իս զհաւանութիւն միաբանութեան՝ եւ առ որդիդ իմ. 27զի զայս ինչ հաստատեա՛լ հաւատացեալ գիտեմ, թէ քաղցրագոյն մարդասիրագոյն եւս յանկիցէ՛ ՚ի ձեզ՝ զիմոց բարուց զկնի՛ հայեցեալ։ 28Եւ մարդախոշո՛շն՝ անօրէն հայհոյիչն, զա՛յս օրինակ անկեալ կործանեալ սատակամա՛հ լինէր, յօտար լերինս չարաչար տանջանօք զոր ընդ այլս անցոյց՝ կարճէր ՚ի կենաց անտի։ 29Իսկ Փիլիպպոս դայեկորդի իւր որ առեալ տանէր զմարմին նորա՝ երկեա՛ւ յորդւոյ անտի. առ Պտղոմէո՛ս յերկիրն Եգիպտացւոց հատուածով փախստեա՛յ լինէր։