1Եւ առաքեա՛ց Տէր զՆաթան մարգարէ առ Դաւիթ. եւ եմուտ առ նա, եւ ասէ ցնա. Արք երկո՛ւ էին ՚ի քաղաքի միում. մին մեծատուն, եւ միւսն աղքատ։ 2Եւ մեծատանն էին հօ՛տք եւ անդեայք բազում յոյժ. 3եւ աղքատին եւ ո՛չ ինչ. բայց որոջ մի փոքր զոր ստացեալ եւ ապրեցուցեալ եւ սնուցեալ էր զնա, եւ հաստատեալ էր ընդ նմա, եւ ընդ որդիս նորա ՚ի միասին ՚ի հացէ՛ նորա ուտէր եւ ՚ի բաժակէ՛ նորա ըմպէր, եւ ՚ի ծո՛ց նորա ննջէր. եւ է՛ր նորա իբրեւ զդուստր։ 4Եւ ե՛կն անցաւոր առ այրն մեծատուն. եւ խնայեաց առնուլ ՚ի հօտից իւրոց եւ յանդէո՛ց իւրոց առնել հիւրոյն անցաւորի եկելոյ առ նա. եւ էա՛ռ զորոջ աղքատին եւ արար առնն եկելոյ կերակուր առ նա։

5Եւ բարկացա՛ւ սրտմտութեամբ Դաւիթ յոյժ առնն. եւ ասէ Դաւիթ ցՆաթան. Կենդանի՛ է Տէր զի որդի մահո՛ւ է այրն որ արար զայն. 6եւ զորոջն տուժեսցի եւթնպատիկ, փոխանակ առնելոյ զբանն զայն, վասն զի ո՛չ խնայեաց։ 7Եւ ասէ Նաթան ցԴաւիթ. Դո՛ւ ես այրն որ արարեր զայն. ա՛յսպէս ասէ Տէր Աստուած Իսրայէլի. Ե՛ս եմ որ օծի զքեզ թագաւոր ՚ի վերայ ամենայն Իսրայէլի, եւ ես փրկեցի զքեզ ՚ի ձեռաց Սաւուղայ. 8եւ ետո՛ւ քեզ զտուն տեառն քոյ, եւ զկանայս տեառն քո ՚ի ծո՛ց քո. եւ ետու քեզ զԻսրայէլ եւ զՅուդայ. եւ թէ սակա՛ւ իցէ, յաւելի՛ց քեզ դո՛յն չափ. 9եւ ընդէ՞ր անարգեցեր զբանն Տեառն առնել չա՛ր առաջի աչաց նորա։ ԶՈւրիա Քետացի հարե՛ր դու սրով, եւ զկին նորա առե՛ր դու քեզ կնութեան. եւ զնա սպանե՛ր սրով որդւոցն Ամոնայ։ 10Եւ արդ՝ մի՛ հեռասցի սուր ՚ի տանէ քումմէ մինչեւ ցյաւիտեան՝ փոխանակ զի անարգեցե՛ր զիս, եւ առեր զկինն Ուրիայ Քետացւոյ լինել քեզ կնութեան։ 11Ա՛յսպէս ասէ Տէր. Ահա ես յարուցից ՚ի վերայ քո չարիս ՚ի տանէ՛ քումմէ. եւ առից զկանայս քո առաջի աչաց քոց, եւ տա՛ց ընկերի քում. եւ ննջեսցէ ընդ կանայս քո յանդիման արեգականս այսորիկ։ 12Զի դու արարեր զայդ ՚ի ծածուկ, եւ ես արարից զբանդ զայդ յանդիման ամենայն Իսրայէլի, եւ առաջի արեգականս այսորիկ։ 13Եւ ասէ Դաւիթ ցՆաթան. Մեղա՛յ Տեառն։ Եւ ասէ Նաթան ցԴաւիթ. Եւ Տէր անցո՛յց զքեւ զմեղս քո՝ եւ մի՛ մեռցիս։ 14Բայց քանզի զայրացուցանելո՛վ զայրացուցեր զթշնամիս Տեառն բանիւն այնուիկ. որդին քո զոր ծնանելոց է քեզ՝ մահո՛ւ մեռցի։

15Եւ գնա՛ց Նաթան ՚ի տուն իւր. եւ եհար Տէր զմանուկն, զոր ծնաւ կինն Ուրիայ Դաւթի, եւ հիւանդացաւ։ 16Եւ խնդրեա՛ց Դաւիթ յԱստուծոյ վասն մանկանն, եւ պահեաց Դաւիթ պահս, եւ եմուտ անկա՛ւ ՚ի վերայ գետնոյ։ 17Եւ յարեան ՚ի վերայ նորա ծառայք տանն յարուցանել զնա. եւ ո՛չ կամէր յառնել ՚ի գետնոյն, եւ ո՛չ եկեր ընդ նոսա հաց։ 18Եւ եղեւ յաւուրն եւթներորդի մեռանե՛լ մանկանն. եւ երկեան ծառայքն Դաւթի պատմել նմա եթէ մեռաւ մանուկն. զի ասացին եթէ մինչդեռ կենդանի էր մանուկն՝ խօսեցա՛ք ընդ նմա՝ եւ ո՛չ լուաւ ձայնի մերում, եւ զիա՞րդ ասասցուք նմա թէ մեռաւ մանուկն, եւ գործիցէ չարիս։ 19Եւ ետես Դաւիթ եթէ շշնջեն ծառայք նորա. եւ իմացաւ Դաւիթ եթէ մեռա՛ւ մանուկն, եւ ասէ Դաւիթ ցծառայսն իւր, եթէ մեռեա՞լ իցէ մանուկն. եւ ասեն. Մեռա՛ւ։ 20Եւ յարեաւ Դաւիթ ՚ի գետնոյն, եւ լուացաւ, եւ օծաւ, եւ փոխեաց զհանդերձս իւր, եւ եմո՛ւտ ՚ի տունն Աստուծոյ, եւ երկիր եպագ նմա. եւ եմուտ ՚ի տուն իւր, եւ խնդրեաց հաց ուտել. եւ եդին առաջի նորա հաց՝ եւ եկեր։ 21Եւ ասեն ցնա ծառայքն իւր. Զի՞նչ է բանդ այդ զոր արարեր վասն մանկանն. մինչդեռ կենդանին էր, պահէիր, եւ լայիր, եւ տքնէիր. եւ իբրեւ մեռաւ մանուկն՝ յարեա՛ր կերար եւ արբեր։ 22Եւ ասէ Դաւիթ. Մինչդեռ կենդանի՛ էր մանուկն՝ պահէի եւ լայի. քանզի ասէի. Ո՞ գիտէ, ողորմեսցի Տէր, եւ կեցցէ մանուկն։ 23Արդ՝ որովհետեւ մեռա՛ւ մանուկն, ես ընդէ՞ր պահիցեմ. միթէ կարօ՞ղ իցեմ դարձուցանել զնա այսրէն. ես՝ առ նա՛ երթալոց եմ, եւ նա առ իս ո՛չ դարձցի։ 24Եւ մխիթարեաց Դաւիթ զԲերսաբեէ զկին իւր. եւ եմո՛ւտ առ նա եւ ննջեաց ընդ նմա. եւ յղացաւ եւ ծնաւ որդի. եւ կոչեաց զանուն նորա Սողոմոն. եւ Տէր սիրեաց զնա. 25եւ առաքեաց ՚ի ձեռն Նաթանայ մարգարէի, եւ կոչեաց զանուն նորա Յեդէդի՛ վասն Տեառն։

26Եւ պատերազմեցաւ Յովաբ յըՌաբա՛թ որդւոցն Ամոնայ, եւ եհաս յառնուլ զքաղաքն թագաւորութեան։ 27Եւ առաքեաց Յովաբ հրեշտակս առ Դաւիթ եւ ասէ. Պատերազմեցայ ընդ Ռաբաթայ, եւ հասի յառնուլ զքաղաքս ջրոց. 28եւ արդ ժողովեա՛ զմնացորդս ժողովրդեանդ, եւ բանակեսցի՛ս զքաղաքաւս, եւ առցե՛ս զսա. զի մի՛ ես առից զքաղաքս՝ եւ կոչեսցի անուն իմ ՚ի վերայ սորա։ 29Եւ ժողովեա՛ց Դաւիթ զամենայն ժողովուրդն եւ չոգա՛ւ յՌաբաթ, եւ պատերազմեցաւ ընդ նմա եւ ա՛ռ զնա։ 30Եւ ա՛ռ զպսակն Մեղ՚քոմայ թագաւորին նոցա ՚ի գլխոյ նորա. եւ կշիռ նորա տաղանդ մի ոսկւոյ, եւ ականց պատուականաց. եւ է՛ր ՚ի գլուխ Դաւթի. եւ զառ քաղաքին՝ բազում յոյժ։ 31Եւ զժողովուրդն որ է՛ր ՚ի նմա՝ եհան արտաքս եւ արկ ընդ սղոցաւ՝ եւ ընդ քերանօք երկաթեօք, եւ շրջեցուցանէր զնոսա աղիւսով. եւ ա՛յնպէս առնէր ընդ ամենայն քաղաքս որդւոցն Ամոնայ. եւ դարձաւ Դաւիթ եւ ամենայն զօրն յԵրուսաղէմ։