1Եւ եղեւ յետ այնորիկ, եւ Աբիսողոմայ որդւոյ Դաւթի է՛ր քոյր մի յոյժ գեղեցիկ տեսլեամբ, եւ անուն նորա Թամա՛ր. եւ սիրեաց զնա՝ Ամոն որդի Դաւթի. 2եւ նեղէր Ամոն՝ մինչեւ հիւանդանալ նմա վասն Թամարայ քեռ իւրոյ. զի կո՛յս էր նա. եւ ծա՛նր էր յաչս Ամոնի առնել ինչ նմա։ 3Եւ է՛ր ընկեր Ամոնայ, եւ անուն նորա Յովնադա՛բ, որդի Սամաայ եղբօր Դաւթի. եւ Յովնադաբ՝ ա՛յր իմաստուն յոյժ։ 4Եւ ասէ ցնա. Զի՞ է՝ զի այդպէս ծիւրիս որդի արքայի այգուն այգուն՝ եւ ո՛չ պատմես ինձ։ Եւ ասէ ցնա Ամոն. ԶԹամա՛ր զքոյր Աբեսողոմայ եղբօր իմոյ սիրե՛մ ես։ 5Եւ ասէ ցնա Յովնադաբ. Ննջեա՛ ՚ի մահիճս քո եւ հիւանդացի՛ր, եւ մտցէ հայր քո տեսանել զքեզ. եւ ասասցես ցնա. Մտցէ՛ Թամար քո՛յր իմ եւ արասցէ՛ ինձ խիւս. եւ արասցէ առաջի աչաց իմոց կերակուր, զի տեսի՛ց եւ կերա՛յց ՚ի ձեռաց նորա։

6Եւ անկաւ Ամոն եւ հիւանդացաւ. եւ եմո՛ւտ արքայ տեսանել զնա. եւ ասէ Ամոն ցարքայ. Եկեսցէ՛ Թամար քո՛յր իմ առ իս, եւ արասցէ առաջի իմ կերակուր բլիթս, եւ կերա՛յց ՚ի ձեռաց նորա։ 7Եւ առաքեաց Դաւիթ առ Թամար ՚ի տուն եւ ասէ. Ե՛րթ ՚ի տուն Ամոնի եղբօր քոյ, եւ արա՛ նմա կերակուր։ 8Եւ գնա՛ց Թամար ՚ի տուն Ամոնի եղբօր իւրոյ, եւ նա անկեալ դնէր. եւ ա՛ռ հայս եւ թրեաց, եւ արար առաջի նորա բլիթս. եւ եփեաց զբլիթսն. 9եւ ա՛ռ զտապակն՝ եւ թափեա՛ց առաջի նորա. եւ ո՛չ կամեցաւ ուտել։ Եւ ասէ Ամոն. Հանէ՛ք զամենայն այր յինէն արտաքս։ Եւ հանին արտաքս զամենայն այր ՚ի նմանէ։ 10Եւ ասէ Ամոն ցԹամար. Տա՛ր զխորտիկսդ ՚ի սենեակն, եւ կերա՛յց ՚ի ձեռաց քոց։ Եւ ա՛ռ Թամար զբլիթսն զոր արար, եւ տարաւ Ամոնի եղբօր իւրում ՚ի սենեակն, 11եւ մատոյց նմա ուտել. եւ նա բո՛ւռն եհար զնմանէ եւ ասէ ցնա. Ե՛կ ննջեա՛ ընդ իս քո՛յր իմ։ 12Եւ ասէ ցնա. Մի՛ եղբայր իմ, մի՛ տառապեցուցաներ զիս. զի ո՛չ գործի այդպիսի ինչ ՚ի մէջ Իսրայէլի, եւ մի՛ առներ զայդ անզգամութիւն։ 13Եւ ես յո՞ տանիցեմ զնախատինս իմ. եւ դու լինիցիս իբրեւ զմի յանզգամաց ՚ի մէջ Իսրայէլի. եւ արդ՝ խօսեա՛ց ընդ արքայի, եւ ո՛չ արգելու զիս ՚ի քէն։ 14Եւ ո՛չ կամեցաւ Ամոն լսել ձայնի նորա. եւ բռնահարեա՛ց եւ բռնադատեա՛ց զնա, եւ տառապեցո՛յց զնա, եւ ննջեա՛ց ընդ նմա։

15Եւ ատեա՛ց զնա Ամոն ատելութիւն մե՛ծ յոյժ. զի մե՛ծ էր ատելութիւնն որ ատեաց զնա. եւ անհնարին վերջին աղէտքն քան զառաջին սէրն, զոր սիրեաց զնա. եւ ասէ ցնա Ամոն. Արի եւ գնա՛։ 16Եւ ասէ ցնա Թամար. Մե՛ծ են չարիքս այս քան զայն զոր արարե՛ր ընդ իս, արձակելդ քո զիս։ Եւ ո՛չ կամեցաւ Ամոն լսել ձայնի նորա։ 17Եւ կոչեաց զպատանին իւր զվերակացու տանն իւրոյ, եւ ասէ ցնա. Հա՛ն զդա յինէն արտաքս, եւ փակեա՛ զդուրսդ զկնի դորա։ 18Եւ էր զնովաւ պարեգօտք ասղնագործք եւ կոճկենք. զի ա՛յնպէս զգենուին դստերք թագաւորաց կոյսք զձորձս իւրեանց. եւ եհա՛ն զնա սպասաւորն արտաքս. եւ փակեա՛ց զդուրսն զկնի նորա։ 19Եւ ա՛ռ Թամար մոխիր, եւ արկ զգլխով իւրով, եւ զպարեգօտսն կոճկէնս զոր զգեցեալ էր՝ պատառեաց. եւ եդ զձեռս իւր ՚ի վերայ գլխոյ իւրոյ, եւ երթա՛յր լալով եւ լա՛յր։ 20Եւ ասէ ցնա Աբեսողոմ եղբայր նորա. Միթէ Ամո՞ն եղբայր քո եղեւ ընդ քեզ. եւ արդ՝ քո՛յր իմ լո՛ւռ կաց, զի եղբա՛յր քո է. մի՛ ածեր զմտաւ քով խօսել զբանդ զայդ։ Եւ նստա՛ւ Թամար այրութեամբ ՚ի տա՛ն Աբիսողոմայ եղբօր իւրոյ։ 21Եւ լուա՛ւ արքայ զբանս զայսոսիկ՝ եւ բարկացա՛ւ յոյժ, եւ ո՛չ տրտմեցոյց զոգի Ամոնայ որդւոյ իւրոյ՝ զի սիրէ՛ր զնա. զի անդրանի՛կ նորա էր։

22Եւ ո՛չ խօսեցաւ Աբեսողոմ ընդ Ամոնայ ՚ի չարէ մինչեւ ցբարի. զի ատեայր Աբեսողոմ զԱմոն վասն բանին զոր տառապեցո՛յց զԹամար զքոյր նորա։ 23Եւ եղեւ յետ երեմոյ աւուրց, եւ էին կտուրք Աբէսողովմայ ՚ի Բեթմարոն մերձ յԵփրեմ. եւ կոչեա՛ց Աբէսողովմ զամենայն որդիս արքայի։ 24Եւ եկն Աբեսողոմ առ արքայ՝ եւ ասէ ցնա. Ահաւանիկ կտո՛ւրք են ծառայի քում, երթիցէ՛ արքայ եւ ծառայք իւր ընդ ծառայի քում։ 25Եւ ասէ արքայ ցԱբեսողոմ. Մի՛ որդեակ իմ, մի՛ երթիցուք ամենեքեան մեք, եւ մի՛ ծանրասցուք քեզ. եւ ստիպեաց զնա, եւ ո՛չ կամեցաւ երթալ, եւ օրհնեա՛ց զնա։ 26Եւ ասէ Աբէսողովմ. Ապա թէ ո՛չ՝ գոնէ եկեսցէ՛ ընդ իս Ամոն եղբայր իմ։ Եւ ասէ արքայ. Ընդէ՞ր երթիցէ ընդ քեզ Ամոն։ 27Եւ ստիպեաց զնա Աբեսողոմ. եւ արձակեաց ընդ նմա զԱմոն, եւ զամենայն զորդիս արքայի։ Եւ արար Աբեսողոմ խրախութիւն ըստ խրախութեան թագաւորի։ 28Եւ պատուէ՛ր ետ Աբեսողոմ մանկտւո՛յ իւրում եւ ասէ. Տեսէ՛ք, յորժամ զուարթասցի սիրտն Ամոնի ՚ի գինւոյ, եւ ասացից ձեզ հարէ՛ք զԱմոն՝ եւ սպանէ՛ք զնա. մի՛ երկնչիք. զի ո՛չ ապաքէն ե՞ս իցեմ՝ որ հրամայիցեմ ձեզ. քաջալերեցարո՛ւք եւ լերուք յորդիս զօրութեան։ 29Եւ արարին մանկտին Աբեսողոմայ Ամոնի՝ որպէս հրամայեաց նոցա Աբեսողոմ. եւ յարեան ամենայն որդիք արքայի, եւ հեծա՛ն յիւրաքանչիւր ՚ի ջորւոջ իւրում, եւ փախեան։ 30Եւ եղեւ մինչդեռ նոքա էին ՚ի ճանապարհին, գո՛յժ եկն առ Դաւիթ՝ եւ ասեն. Կոտորեա՛ց Աբեսողոմ զամենայն որդիս արքայի, եւ ո՛չ եթող ՚ի նոցանէ եւ ո՛չ մի։ 31Յարեա՛ւ արքայ՝ պատառեա՛ց զհանդերձս իւր, եւ անկա՛ւ ՚ի վերայ գետնոյ. եւ ամենայն ծառայք նորա կային շուրջ զնովաւ պատառեալ զհանդերձս իւրեանց։ 32Պատասխանի ետ Յովնադաբ որդի Սամաայ եղբօր Դաւթի՝ եւ ասէ. Մի՛ ասասցէ տէ՛ր իմ արքայ թէ ամենայն որդիք արքայի մեռան. զի Ամոն միա՛յն մեռաւ. քանզի ՚ի բերա՛ն Աբեսողոմայ կայր, յօրէ յորմէ տառապեցոյց զԹամար զքոյր նորա. 33եւ արդ՝ մի՛ դիցէ արքայ ՚ի սրտի իւրում զբանդ եւ ասասցէ, թէ ամենայն որդիքն արքայի մեռան. այլ զի Ամոն միայն մեռաւ։ 34Եւ փախեաւ Աբեսողոմ. եւ եբարձ պատանին դէ՛տն զաչս իւր եւ ետես, եւ ահա ժողովուրդ բազո՛ւմ գայր՝ ընդ ճանապարհն ՚ի նմանէ առ կողմամբ լերինն ընդ զառ ՚ի վայրն. եւ եկն դէտն պատմեաց արքայի՝ եւ ասէ. Տեսի՛ արս ՚ի ճանապարհին Որովնիմայ առ կողմամբ լերինն։ 35Եւ ասէ Յովնադաբ ցարքայ. Ահա որդիք արքայի եկին, ըստ բանի ծառայի քո նո՛յնպէս եղեւ։ 36Եւ իբրեւ վախճանեա՛ց զխօսելն, եւ ահա որդիքն արքայի եկին. եւ ամբարձին զձա՛յնս իւրեանց եւ լացին. այլ եւ արքայ եւ ամենայն ծառայք իւր լացին լալի՛ւն մեծ յոյժ։

37Եւ Աբեսողոմ փախեաւ, եւ չոգաւ առ Թողմելեմ՝ որդի Եմիուդայ արքայի Գեսուրայ՝ յերկիր Մաքուղ՚այ. եւ սո՛ւգ առ Դաւիթ արքայ ՚ի վերայ որդւոյն իւրոյ զամենայն աւուրս։ 38Եւ Աբեսողոմ փախեաւ, եւ գնաց ՚ի Գեթսուր, եւ է՛ր անդ ամս երիս։ 39Եւ դադարեաց արքայ Դաւիթ յելանելոյ ՚ի վերայ Աբեսողոմայ, քանզի մխիթարեցա՛ւ ՚ի վերայ Ամոնայ որ մեռաւն։