1Սկսան աղաչե՛լ եւ ասել. Տէր Տէր թագաւո՛ր երկնից, եւ Տէր Աստուած ամենայն արարածոց, սուրբ սրբոց, ամենազօր ամենակալ, հայեա՛ց ՚ի ցաւագնութիւնս մեր որ ՚ի ձեռն անօրինին եւ պղծոյն՝ որ յանդգնութեամբ հպարտացեալ է։ 2Դո՛ւ ստեղծեր զամենայն. դու որ զամենայն ընդունիս հեզութեամբ եւ արդարութեամբ. արդա՛ր ես դու Տէր, եւ որ հպարտութեամբ եւ ամբարտաւանութեամբ ինչ գործեն՝ դատի՛ս զնոսա. դու՝ որ յառաջ զանօրէնութիւնսն գործէին հսկայս՝ որ յանձանց զօրութիւն եւ ՚ի քաջութիւն յուսացեալ էին՝ ջնջեցեր, ածե՛ր ՚ի վերայ նոցա զանչա՛փ ջուրցն սաստկութիւն։ 3Դու՝ որ գործէին զամբարտաւանութիւն զՍոդոմացիսն՝ յա՛յտ յանդիմանութեամբ չարեօքն իւրեանց հանդերձ՝ խայտառակեցեր, ՚ի հո՛ւր եւ ՚ի ծծումբ դատեցեր, եւ առակ խայտառակութեան յետնոց թողեալ։ 4Դու՝ զյանդուգն զբուռն արքայն սաստիկ զփարաւոն՝ որ արկ ՚ի ծառայութիւն զժողովուրդ քո սուրբ զԻսրայէլ՝ պէսպէ՛ս հարուածովք կշտամբեցեր. ցուցեր զքո զօրութիւն, եւ ցուցեր դու նմա զմեծութիւն զօրութեան քոյ, զի պատրաստեալ զհետ հեծանէր ժողովրդեան քոյ բազում զօրօք՝ կառօք եւ երիվարօք, ընկլուզեր զնա ՚ի ծով Կարմիր։ 5Բայց զայնոսիկ որ հաւատացինն ՚ի քեզ, ՚ի վերայ ամենայն արարածոց զօրացեալս պահեցեր. որք իբրեւ տեսին զգործս ձեռաց քոց, օրհնեցի՛ն զքեզ Տէր ամենակալ։ Դու՝ թագաւոր, որ ստեղծեր զանչափ զանքննին զերկինս ամենայն, եւ ընտրեցեր քեզ զքաղաքս զայս, եւ սրբեցեր զտեղիս զայս յանուն քո քե՛զ որ աննիա՛զդ ես յամենայնի։ 6Դո՛ւ ժողովեցեր զսա ՚ի փառս մեծութեան, եւ ՚ի պատիւ անուան քոյ. դո՛ւ սիրեցեր զտաճարս զայս, եւ խոստացար դու տանս Իսրայէլի, բա՛մ, ինչ դէպք որ հասանիցեն, կամ նեղութիւնք որ գայցեն ՚ի վերայ, գալ հասանել յայս տեղի սրբութեան խնդրուածովք, լսելի՛ առնել զաղօթս մեր։ Արդ հաւատարի՛մ է բան քո՝ եւ ճշմարիտ. 7քանզի բազում անգամ յորժամ նեղեցան հարքն մեր՝ օգնեցե՛ր դու նոցա ՚ի խոնարհութեան իւրեանց, եւ փրկեցե՛ր դու զնոսա ՚ի մեծամեծ չարեաց։ Արդ աւասիկ եւ մե՛ք սուրբ թագաւոր, վասն մեծամեծ եւ բազում մեղաց մերոց չարչարեալք, հնազանդեալ եմք ՚ի թշնամեաց մերոց պարտասեալք եւ տարակուսեալք ՚ի տկարութեան մերում, եւ յաւուրս նեղութեան յայսմիկ. պիղծս հպարտս եւ ամբարտաւանս սպրդէ հնարել ՚ի նե՛րքս անկանել, թշնամանել զտեղի սրբութեան զանուանի ընդ ամենայն երկիր երեւեալ տաճա՛ր փառաց անուան քոյ։ 8Թէպէտ եւ բնակութիւն քո երկնից երկի՛նք են, աներեւոյթ անձեռնհաս ձեռին մարդոյ. սակայն վասն զի հաճեցար փառօք քովք ընդ վայելչութիւն Իսրայէլի. սրբեցեր զտեղիս զայս. թէպէտ եւ յանցաւո՛ր եմք քեզ, մի՛ խնդրեր զվրէժն զայն հեթանոսաց պղծութեամբ. եւ մի՛ պարծեսցին անօրէնք յիւրեանց հպարտութիւնն, եւ մի՛ ցնծասցեն յամբարտաւանութիւն խօսից իւրեանց. խօսիցեն՝ թէ մեք կոխեցաք զտաճարն սրբութեան, զորօրինակ կոխիցին խառնակոխ յատակք մեհենից։ 9Ջնջեա՛ զմեղս մեր, եւ ցրուեա՛ զամենայն յանցանս մեր, երեւեցո՛ զողորմութիւնս քո ըստ ժամանակիս ըստ այսմիկ։ Վաղվաղակի ժամանեսցե՛ն մեզ ողորմութիւնք քո. եւ տո՛ւր օրհնութիւն ՚ի բերան կործանելոցս եւ չարչարելոց. եւ արա՛ ընդ մեզ խաղաղութիւն։ 10Իսկ սուրբն որ ՚ի սուրբս բնակեալ է, ամենազօ՛րն ամենակա՛լն Աստուած լուաւ զօրինաւոր զաղօթս խնդրուածոց ժողովրդեանն։ Զայն՝ որ ա՛րդ եւս հպարտութեամբ ամբարտաւանութեամբ մեծաւ ՚ի վերայ նոցա համարձակ սաստկացեալ էր. հարկանէր զնա աստի անտի սաստիկ. տանէ՛ր եւ շարժէ՛ր զնա իբրեւ զեղէգն ՚ի հողմոյ, եւ անդէն զգետնէր։ Եւ նա ա՛յնպէս անկեալ դնէր անզգայ ընդարմացեալ անմռունչ՝ անդամալոյծ լուծեալ յամենայն յօդից. զի սաստիկ եւ արագ արագ հասանէր ՚ի վերայ նորա դատաստանքն հպարտութեան։ 11Բարեկամքն եւ որ զնովաւ սպասաւորքն էին, իբրեւ տեսին թէ այնպէս արագ հասանէր ՚ի վերայ նորա դատաստանն, զահի հարկանէին, թէ գուցէ եւ ոգիքն սպառիցին. եւ վաղվաղակի զնա ՚ի ներքուստ արտաքս քարշէին. զարհուրեալք ՚ի սաստիկ հարուածոց անտի։ 12Իբրեւ ժա՛մք հարուստ ՚ի վերայ անցին, եւ առնն միտք յինքն եկին։ Սակայն ո՛չ եթէ զղջացաւ ՚ի միտս իւր յե՛տ մեծի պատուհասին, այլ սաստկագո՛յնս եւս սկսաւ սպառնալ։ Հրամայէր չու դարձս առնել։ 13Իբրեւ եկն եհաս յերկիրն Եգիպտացւոց. եւ զչարութիւնն եւ՛ս քան զեւս յանձն իւր աճեցուցանէր, տաճարակից ընկերովքն իւրովք՝ մեկնելովք յամենայն իրաւանց. եւ ո՛չ միայն անթիւ աղտեղութեամբքն չյագեցաւ, եւ յանչափ յանդգնութիւն հասանէր, զի հայհոյութեամբ զտեղին լնոյր։ Զի բազումք ՚ի բարեկամաց անտի իբրեւ ընդ թագաւորն նայէին՝ եւ ինքեանք զհետ երթային կամաց նորա։ 14Գի՛ր առնէր՝ եւ ՚ի հրապարակս տայր տարածանել, բամբասանս՝ եւ հայհոյութիւնս։ Եւ զսրահիւն շուրջ ՚ի վերայ աշտարակացն արձա՛նս հրամայէր կանգնել, եւ գի՛ր հաստատել, հրամա՛ն տալ սաստկութեամբ։ Ապա թէ իցէ ոք այնր՝ գտցի որ ո՛չ զոհիցէ. մի՛ իշխել ամենեւին մտանել ՚ի տաճար անդր։ Եւ զամենայն ազգն Հրէից յաշխարհագի՛ր խառնել, ՚ի կարգս հարկի ծառայութեան օրինի։ Եւ որ սակաւ մի խեռեալ ընդդէմ դառնայցեն, պատուհաս մահու ՚ի վերայ նոցա. եւ զոր ոչն սպանանիցեն, դրոշմեալս հրով նշանաւորս որմզդական դիցն տօնի ո՛ստս ՚ի ձեռն պսակաւորս կաքաւեցուցանել։ 15Այլ զի մի՛ ամենեցուն իբրեւ զթշնամի երեւեսցի, զա՛յս եւս հրամայեաց գրել ՚ի հրովարտակի անդ. ապա թէ իցեն ոմանք ՚ի նոցանէ որ յօժարիցեն զօրէնս արքունի յանձինս իւրեանց ունել, զսոսա քաղաքակի՛ցս Աղեքսանդրացւոց համարել։ 16Բազումք ՚ի նոցանէ ծանծաղամիտք, որ յառա՛ջն իսկ գայթի գայթի կային յօրէնսն առաջինս, դիւրաւ տային զանձինս իւրեանց ՚ի ներքս. իբրեւ մե՛ծ իմն անուն փառաց ժառանգել խորհէին, եթէ մտաց թագաւորին հնազանդեսցին։ 17Բազումք ՚ի նոցանէ պնդեցան հաստատեցան ՚ի սիրտս իւրեանց. եւ ո՛չ դրդուեցան յօրինացն իւրեանց սրբութեան. արկին առաջի զգանձս իւրեանց՝ տա՛լ փոխանակ անձանց իւրեանց. զի յաներկե՛ւղս զանձինս իւրեանց փրկեսցեն ՚ի գրոյ անտի. եւ յուսո՛վ հաստատեսցին օգնականութիւն գտանել։ Եւ որ մեկնէին ՚ի նոցանէ, խորշէին՝ գարշէին, եւ զնոսա պիղծս համարէին. որոշէին զատանէին յօրինացն հայրենի. եւ յազնուութենէ անտի սրբութեան զնոսա ՚ի բա՛ց մերժեցին։