1Իբրեւ ՚ի վերայ հասանէր անօրէնն՝ խորհրդոց նոցա, յայնչափ սրտմտութիւն բարկութեան բրդէր, մինչեւ հրամա՛ն տայր՝ ո՛չ միայն յԵրուսաղեմացւոցն ածել, այլ ընդ ամենայն երկիր ուր բնակեալ իցեն որդիք Հեբրայեցւոց, հրամա՛ն տայր ածել ժողովել կուտել զնոսա, եւ չարաչա՛ր մահու սպանանել զկեանս նոցա յերկրէ։ 2Իբրեւ այս հրաման դառնութեան սաստիկ ելանէր անօրէն, չա՛ր թուէր նոցա նեղութիւն փոփոխելոյ օրինացն քան զմահուն դառնութիւն։ 3Իսկ որդիքն Հեբրայեցւոց՝ զօրէնս միամտութեամբ ընդ արքային՝ արդա՛ր պահէին, եւ ՚ի Տէր Աստուած իւրեանց հաստատո՛ւն կային, եւ զօրէնսն տուեալս հաստատուն պահէին. մեկնութիւն առնէին յապստամբացն անօրէնութենէ. վասն այսորիկ շատի՛ց յաչաց ելանէին։ 4Բայց վասն հաստատութեան գործոյ սպասուն օրինաց՝ առաջի ամենայն մարդկան փառաւորեալ կային. վասն այսորիկ զարգասիսն բարեաց ազգին՝ այլազգիքն ՚ի համար ո՛չ բերէին։ Բայց զպաշտօնն եւ զօրէնս կերակրոցն ՚ի հակառակութիւն ապստամբութեան տանէին՝ ասէին. Առ հասարակ արքայի եւ զօրացն արքունի թշնամի՛ է ազգս այս։ Եւ այսպիսի բանիւք հայհոյութեան վնաս արքունի եւ պատուհաս մե՛ծ ՚ի վերայ հասուցեալ դնէին։ 5Իսկ որ ՚ի քաղաքի անդ հեթանոսք էին, իբրեւ տեսին զյանկարծակի խռովութիւն մարդկանն, եւ զա՛յնչափ հալածանսն յանկարծակի հասեալ ՚ի վերայ, օգնել ինչ ո՛չ կարէին, եւ ո՛չ ընդդէմ դառնալ հրամանացն արքունի։ 6Բայց սակայն արգահատէին մխիթարէին քաջալերէին՝ եւ խնդրէին անցուցանե՛լ վաղվաղակի զժամն բարկութեան, եւ ասէին. Ո՛չ թողու Տէր Աստուած իւրեանց զայդպիսի գունդ տարապարտուց կորուսանել։ Եւ որ ա՛յլ ոք բարեկամք եւ մերձաւորք՝ եւ վաճառակիցք էին, լռելեայն ո՛ւխտ դնէին օգնական լինել՝ որչափ ձեռնհա՛ս լինէին։ 7Բայց անօրէնն ա՛յնչափ համբաձեալ էր ՚ի հպարտութիւնն առ ժամանակ անդր, եւ ամենեւին ո՛չ հայէր ՚ի զօրութիւն մեծին Աստուծոյ. բայց ա՛յսպէս ածէր զմտաւ՝ թէ մշտնջեան իցէ իւրոց խորհրդոցն իշխանութիւն։ Արդ՝ հրովարտակս առնէր ընդ ամենայն աշխարհ՝ օրինակ զայս։ 8Արքայ Անտիոքոս՝ կողմանցդ Եգիպտացւոց ՚ի տեղիս տեղիս, առ սպարապետս, եւ առ զօրավարս, եւ առ զօրս՝ ողջո՛յն. ո՛ղջ լիջի՛ք. եւ ես ինձէ՛ն իսկ ո՛ղջ եմ ամենայն իրօք, զօրօք, տէրութեան օրինօք։ 9Ձեր ինքնին լուեալ իցէ վասն առնուձիոյ ճանապարհին, որպիսի՛ գնդաւ մտի ես դի՛ցն օգնականութեամբ ՚ի ճանապարհին. ո՛չ զօրութեան բռնութեամբ, ո՛չ ՚ի տէգ նիզակաց, ո՛չ ՚ի հաստապինդ բռնութիւն աղեղանց. այլ հեզութեամբ եւ խոնարհութեամբ, մարդասէր խորհրդովք, իբրեւ դայեկաբա՛ր սնուցանել զամենայն կողմանս Ստորին Ասորւոց եւ Տաճկաստանի. ընդ ամենայնի ամենայն բարեաւ եղէ. 10մեծապատիւ մեծապարգեւ արարաք զամենայն կողմանս քաղաքացն։ Եկաք իջաք եւ ՚ի քաղաքն Երուսաղեմացւոց, եկաք կամեցաք մտանել ՚ի տաճարն ՚ի չարագործա՛ց վայր անդր, որ ո՛չ կամէին կասել երբէք ՚ի խորամանգութենէ չարեաց իւրեանց։ 11Նոքա վեր ՚ի վերոյ բանիւք խնդացի՛ն զմեր ՚ի նոսա հասանել, բայց արդեամբք խորամանգեցին չմերձենալ ՚ի մեզ. եւ ո՛չ զմեզ ՚ի տաճար անդր մերձեցուցին, եւ ո՛չ զերեւելի դահամունս պատարագաց մերոց ՚ի տաճար անդր իւրեանց ընկալան, ՚ի հպարտութիւն ամբարտաւանութեան յեցեալ, յայն որ ՚ի հնոց ժամանակաց հետէ ունէին, արգելին զմեզ ՚ի ներքս մտանելոյ։ Կարօտացա՛ն պակասեցան ՚ի մերմէ բարեաց մարդասէր զօրութենէ՝ զոր ունիմք առ ամենայն մարդիկ։ 12Եւ զիւրեանց զանհնարին մտացն թշնամութիւն զոր ունէին ընդ մեզ, յայտնապէ՛ս կամեցան ցուցանել. իբրեւ միայն ՚ի մէջ ամենայն ազգաց կամեցան կնճանալ ելանել տիրել թագաւորել հպարտանալ՝ ամբարտաւանել յո՛ղն կալ, բարձրապարանոց երեւել ՚ի վերայ երախտաւորաց իւրեանց։ 13Մեք իբրեւ կամեցաք ըստ նոցա անմտութեանն զմեր միտս զնստուցանել, մեծաւ յաղթութեամբ դարձաք անտի ՚ի կողմանս երկրի՛ն Եգիպտացւոց։ Զամենայն ազգս եւ զազինս մարդասէր հեզութեամբ խնամով՝ որպէս պա՛րտ պատշա՛ճ էր օրինի մերում նուաճեցաք։ 14Եւ զազգատոհմն նոցա առանց ո՛խս ՚ի մտի ունելոյ, վասն բազմապատիկ յանդգնութեանն եւ ժպրհութեան նոցա. սակայն հրամայեցաք Աղէքսանդրացւոց քաղաքակից արժանիս առնել ՚ի համարի։ 15Նոքա եւս վատթար յետսամիտ խորհրդովք՝ եւ տնկակից խորամանգութեամբք զայն բարիս յանձանց մերժեցին։ Եւ քանզի հանապազ զմիտս իւրեանց ՚ի չարին հաւանութեան ունէին, ո՛չ միայն ՚ի բաց մերժեցին զերեւելի պատիւ մեծարանաց ընկերութեանն. այլ գարշին եւ անարգեն, եւ պիղծ համարին բանիւք եւ լռութեամբ։ Եւ զա՛յն եւս սակաւս որ ՚ի մեզ գթով նուաճեցան, խոտեն եւ անարգեն, եւ անկեաց կեանս շտապ տագնապաւ ՚ի վերայ հասուցանեն. կարճ ՚ի կարճոյ վաղվաղակի՝ կործանումն իրաց նոցա խոստանան ցուցանել։ 16Յայսմ ամենայնէ հաստատեցաք նոցա ընդ մեզ թշնամութիւն. եւ խորհուրդս ՚ի մտի եդաք, եթէ գուցէ առ այնպիսի խորամանգ բարոյիւք նոցա յանկարծակի խռովութիւն ինչ ՚ի մեր վերայ հասանիցէ. եւ նոքա ըստ իւրեանց անօրէնութեան զթիկունս հա՛ստ առնիցեն, մատնտու ՚ի ներքուստ արտաքս առ թշնամիս անդր գտանիցեն։ Հրամա՛ն տուաք՝ վաղվաղակի իբրեւ ՚ի ձեռն առնուցուք զայդ մեր առ ձե՛զ հրովարտակս. զմոլեկան չարագործսդ կնաւ եւ մանկամբք հանդերձ մեծաւ թշնամանօք եւ աշխատութեամբ, ոտիւք ձեռօք պարանոցօք կապելովք, շուրջանակի պատեալ պաշարեալ պահապանօք, ահագին պատուհասիւք առ մե՛զ արձակել։ 17Զի իբրեւ նոքա՝ խորամանգ ըստ անօրէն չարագործութեանն պատի՛ժ եւ պատուհաս ըստ իւրեանց արժանի գործոցն կրեսցեն. խաղաղագոյն եւ դիւրին մերոց իրաց կազմած հաստատութեամբ պատրաստեսցի։ Ապա թէ գտցի՝ որ թաքուսցէ ոք ՚ի նոցանէ ա՛յր մի՝ կամ կին մի, կամ տղա՛յ մանուկ մի՝ յանցեալ ծերութենէ մինչեւ ՚ի դիեցիկն ՚ի գրկի, չարաչա՛ր տանջանօք պատուհասո՛ւ մահու զնա տոհմաւ հարցեն։ 18Ապա թէ ոք գտցի, որ զղօղեալն թաքուցեալն գուշակեսցէ, ինչքն եւ ստացուածքն գուշակելեացն լիցին, եւ յարքունի գանձէ նմա պարգեւ լիցի, եւ ազատութեան պսակաւ պատուեալ ՚ի հրապարակս եկեսցէ կոչեցեալ։ 19Եւ ամենայն տեղի՝ ուր երեւեսցի ՚ի նմա՝ ՚ի նոցանէ ոք ղօղեալ եւ թաքուցեալ, աւե՛ր հրձիգ եւ անապատ լիցի. եւ ամենայն ազգի մարդկան յամենայն պէտս՝ անպէ՛տ կացցէ մինչեւ յաւիտեանս ժամանակաց։