1Եղիազարոս ոմն անուն՝ ա՛յր երեւելի ՚ի գնդէ՛ քահանայիցն, յեցեալ ՚ի ծերութիւն, զարդարեալ լուսաւորեալ ամենայն քաջութեամբ եւ արդարութեամբ ՚ի մանկութենէ, հազի՛ւ ինչ՝ ծերս քանի մի որ զիւրեւն էին՝ հանդարտեցուցանէր, եւ առ ի՛նքն յարեալ ՚ի սուրբն Աստուած աղօթս մատուցանէր, եւ ասէր ա՛յսպէս. 2Թագաւո՛ր մեծազօր, բարձրեալ ամենակալ Աստուած. որ զամենայն վարես եւ ուղղես ՚ի գթութիւն ողորմութեանց քոց. հայեա՛ց ՚ի վերայ Աբրահամեան զաւակիս, ՚ի սրբոյ Սահակայ՝ յորդիս Յակոբայ, ՚ի բաժին ժառանգութեան քոյ՝ ՚ի ժողովուրդ օտար՝ յօտար երկրի ՚ի կորուստ մատնեալ։ 3Դու ա՛յն Աստուած ես, որ զփարաւոն բազմացեալ կառօք եւ երիվարօք եւ զօրօքն Եգիպտացւոց, զհպարտացեալ բարձրացեալ մեծաբանեալ ամբարտաւան զօրօքն հանդերձ՝ ծովամացս ՚ի կորուստ յուղարկեալս ընկղմեցեր։ 4Դու՝ որ զանթիւ զօրսն պերճացեալ պարծեցեալս՝ Սանատրուկ արքայի Ասորեստանեայց սատակեցեր, որ ՚ի մի սայր սուսերի, եւ ՚ի մի տէգ նիզակաց առեալ հաւաքէր ամփոփել զերկիրն ամենայն Հրէաստանի. հպարտացաւ եւս հասանել ծանր բարբառով՝ յանդուգն սաստկութեամբ մեծա՛ւ նախատանօք ՚ի վերայ քաղաքին սրբոյ։ Դու Տէր հարեր բեկեր կործանեցեր, յա՛յտ յանդիմանութեամբ ցուցեր զզօրութիւն բազկի քոյ ամենայն հեթանոսաց։ 5Դու՝ եւ որ յերկրին Բաբելացւոց երեք մանկունքն ինքնակամ զանձինս ՚ի հուրն մատնեցին՝ զի մի՛ երկի՛ր պագցեն սնոտի պաշտամանց, փրկեցեր, զի եւ հերոյ վարսից նոցա ո՛չ մեղանչէր հուրն. ճարա՛կ ետուր հրոյն զօրութեանց զթշնամիսն։ 6Դու՝ եւ որ ՚ի նախանձ նենգութեան ՚ի գո՛ւբ արկեալ զԴանիէլ ՚ի բերան անհնարին գազանացն, ՚ի լո՛յս ածեր անարատ պահեալ։ 7Դու՝ եւ որ զհե՛ւրն անդնդոց. որ տեսեր զի մաշէր ՚ի պորտ ձկանն, անարա՛տ ածեալ, յանդիման ընտանեաց իւրոց կացուցանէիր։ 8Դո՛ւ հայր եւ արդ ամբարտաւանատեաց, բարեսէր, ողորմած, ապաւէն ամենայնի, արա՛գ երեւեա՛ց ՚ի վերայ ազգիս Իսրայէլացւոց, որ ՚ի ձեռս պղծոց անօրինաց հեթանոսաց անկեալ չարաչար կա՛ն ՚ի պատուհասի։ 9Ապա եթէ ըստ ամպարշտութեան կեանքս մեր ՚ի վախճան մահու այսո՛ւ սաստիւք հասեալ իցեն. ՚ի ձեռաց թշնամեացս միայն փրկեա՛ զմեզ. եւ որով կամիցիս սաստիկ պատիժ պատուհասիւք դատեսջի՛ր զմեզ. զի մի՛ ընդունայնամիտ զրախորհուրդ հեթանոսք պարծեսցին առաջի սնոտեաց իւրեանց ՚ի վերայ մերոյ կորստեան, եւ ասիցեն թէ՝ Եւ ո՛չ Աստուա՛ծն իւրեանց փրկեաց զնոսա ՚ի ձեռա՛ց մերոց։ 10Այլ դու որ զամենայն զօրութիւնս՝ եւ զիշխանութիւնս եւ զպետութիւնս յաւիտենից ՚ի ձեռս քո ունիս, անուշակ անմահ ողորմա՛ծ Աստուած՝ ողորմեա՛ց գթա՛ ՚ի մեզ, որ ա՛յսչափ անօրէն թշնամանօք զանկարգ զանիմաստ պատուհաս մահու յանձինս կրեալ ՚ի կենաց ՚ի մահ՝ զօրէն չարագործաց յուղարկիմք։ 11Հաշեսցէ մաշեսցէ զհեթանոսս զօրութիւն յաղթութեան քոյ. զի գո՛յ զօրութիւն փրկութեան պատուի քում ՚ի վերայ փրկութեան Յակովբեան տոհմիս։ 12Անկեալ աղաղակէին աւասիկ ամենայն աղածրի երա՛մ երա՛մ բազմութիւն տղայոց. եւ նոցունց հարք եւ մարք արտասուօք, զի ողորմութիւն քո յայտնի՛ լիցի ամենայն հեթանոսաց, եթէ դու Տէր մեր ընդ մե՛զ ես, եւ ո՛չ դարձուցեր զերեսս քո ՚ի մէնջ. այլ որպէս յառա՛ջ իսկ խոստացար՝ թէ եւ յերկրի թշնամեաց նոցա զնոսա ՚ի ձեռաց ո՛չ թողից. արդ զնո՛յն բան հրամանի քոյ կատարեսջի՛ր Տէր։ 13Այն ինչ լինէր Եղիազարու զաղօթսն առ Աստուած մատուցանել. եւ թագաւորն գազանօքն եւ զօրօքն հանդերձ ՚ի տեղի հանդիսին յասպարէ՛ս անդր մեծա՛ւ բարկութեամբ հասանէր։ Զաչս ՚ի վեր բարձին որդիք Եբրայեցւոցն, իբրեւ զայն տեսին՝ ՚ի ձա՛յն մեծ գոչման յերկինս զաղաղակ բարձին։ Յա՛յն ձայն գոչման առ հասարակ լերինք եւ հովիտք անդրէն կրկնեալ բարբառով ընդդէմ հնչեցին. անհնարին խռովութիւն յերկոցունց աղաղակէ գոչմանն ՚ի վերայ զօրացն հասանէր։ 14Յայնմ ժամանակի Բարձրեալն փառօք՝ մեծապատիւ ամենակա՛լ ճշմարիտն Աստուած երեւեցո՛յց զերեսս իւր. բաց նա զդրունս երկնից. ուստի եկին իջին երկու ահեղ փառաւորեալք աներեւոյթ հրեշտակք. զի ո՛չ ումեք ո՛չ երեւէին՝ բայց միայն Հրէիցն։ 15Եւ հարան ՚ի դիմի թշնամեացն, եւ լցին զզօրսն խռովութեամբ, եւ լի՛ արարին ահիւ եւ դողութեամբ. եւ առ հասարակ զամենեսեան անշարժ կապեալ պատեալ պաշարեալ պահէին։ Եւ թագաւորին իսկ գլխովին՝ սոսկացեալ դողացեալ քստմնեալ լինէին ոսկերք եւ մարմինքն. սաստն խռովութեան գազանութեանն՝ եւ սրտմտութիւն բարկութեանն անդէն յապո՛ւշ միտս եղծանէին։ Եւ գազանքն անդէն յետս ՚ի վերայ վառեալ զօրացն յարձակէին, եւ զբազումս ՚ի նոցանէ առաթուր հարեալ անդէն առ ոտս իւրեանց սատակէին։ 16՚Ի նմին տեղւոջ վաղվաղակի թագաւորին բարկութիւնն ՚ի գութ յարտասուս վասն առաջին պնդութեան յամառութեան խստութեանն հարկանէր. զի իբրեւ լուաւ զգոչիւն բարբառոյն, եւ զմտաւ ած զկորուստն բազմաց, զայրացաւ՝ հարա՛ւ յարտասուս։ Խօսել սկսաւ ընդ բարեկամսն լի՛ բարկութեամբ՝ եւ ասէ. 17Անցէք զանցէք ապաքէն, բռնացարուք, թագաւորել կամիք. եւ զիս իսկ ՚ի վերայ ամենայն երախտեաց, ՚ի մտաց խորհրդոց՝ ՚ի տէրութենէ առ հասարակ մերժե՛լ կամիք. գողացարուք աւադիկ զմիտս իմ խորհրդակա՛նքդ առաքինիք. եւ զինչ ո՛չ է օգուտ տէրութեան մերում, զա՛յն առնել տալ մենքենայիւք։ 18Ո՞ է որ զհզօր զաշտարակդ հաւատարիմ սասանէ, զաւանդապահսդ ուխտից մերոց։ Ո՞ է որ զսոսա յիւրաքանչի՛ւր տեղեաց բնակութենէ իբրեւ զգազա՛նս չարագործս յայս տեղի կապեալս կուտեալս պաշարեալս պահէ։ Ո՞ է որ զսոսա որ իսկզբանէ ընդ մեզ միաբանութեամբ եւ արդարութեամբ քան զամենայն ազգս եւ ազինս ՚ի մէջ բազում պատերազմաց եւ խռովութեան ժամանակի, հաւանութիւն արդարութեան պահեալ, այսպիսի անօրէն չարաչար տանջանօք ածեալ կապեալ պատեալ պաշարեալ պահէ։ 19Լուծէ՛ք արձակեցէ՛ք զանօրէն կապանսդ, յիւրաքանչիւր տեղիս խաղաղութեամբ յուղարկեցէ՛ք, զառաջին զեղեալ լլկութիւնսն ՚ի գրգութիւնս ողոքանաց. մխիթարեցէ՛ք զորդիսդ ամենակալի՛ Աստուծոյ երկնաւորի կենդանւոյ, որ ՚ի սկզբանն նախնեաց մինչեւ ցայսօր անարգե՛լ տէրութիւն եւ հաստատուն իրաւունք՝ տուեալ են մեզ։ Եւ թագաւորն յա՛յսմ օրինակի զբանս իւր մերկանայր։ 20Իսկ Հեբրայեցիքն վաղվաղակի յակա՛ն թօթափել, լուծեալք ՚ի կապանաց անտի, զամենակալ փրկիչ զսուրբն Աստուած իւրեանց օրհնէին. ա՛յն ինչ մազապուր ՚ի դրաց մահուանէ չհաւատալի զերծեալք։ 21Իբրեւ զայն դիւրութիւն դիւրէր Հեբրայեցւոց՝ թագաւորն ինքն ՚ի ներքս ՚ի քաղաքն դառնայր, կոչե՛լ հրամայէր զմտից դպիրն՝ եւ ասէ. Հա՛պա, վաղվաղակի գինի՛ եւ նաշիհ, եւ որ զինչ պիտի յուրախութեան հանդերձ Հրէիցն մատուցանել զեւթն օր։ Զի հրամայեցաւ նոցա ՚ի նմին տեղւոջ ուր համարեցան զեղեռնաւոր սատակումն անձանց իւրեանց կատարել, անդէն զայն եւթն օր փրկութեան ուրախութեամբ անցուցանէին։ 22Յայնմ ժամանակի՝ որ յառա՛ջ մատնցո՛յց նախատանօք եկեալ հասեալ ՚ի մահ, մա՛նաւանդ թէ մտեալ իսկ էին ընդ դրունս դժոխոց. փոխանակ դա՛ռն այնր օրահասին՝ խնճո՛յս ուրախութեան կացուցեալ ՚ի փրկութեան տեղւոջն, ուր սատակմանն եւ վհին ակն ունէին։ Բազմականս բազմականս բաշխեալ լի՛ ուրախութեամբ յիւրաքանչիւր կողմանս բաժանէին։ 23Եւ փոխանակ արտասուալից ողբոցն, ե՛րգս առեալ ՚ի ձայն օրհնութեան հայրենի բարբառովն զնշանագործ փրկիչն զԱստուած օրհնէին։ Զլալիւն եւ զհեծեծութիւն ՚ի բա՛ց մերժեցին. պա՛ր առեալ ուրախութեան խաղաղութեան ցնծութեան նշան կանգնէին։ 24Սո՛յն օրինակ եւ թագաւորն վասն նոցա ՚ի մեծի՛ տաճարին ժա՛մ տուեալ ուրախութեամբ բազմաւ զկոչնականսն հրամայէր ՚ի ներքս կոչել, անպակաս բերանով յերկինս հայեցեալ, բազմապատիկ ՚ի վերայ յանկարծակի սքանչելի փրկութեան ժողովրդեանն զԱստուած ՚ի վե՛ր օրհնէին։ Եւ որ յառաջն ՚ի սատակումն գազանագէշ հաւակերի զժողովուրդն նուիրէին խնդութեամբ, յոգւո՛ց ելանէին ամօթ եւ վնաս յանձին կալեալ. եւ զհրաշո՛ւնչ բարկութիւնն իւրեանց շիջուցեալ, ցնծութեամբ զուրախութիւն զուարթացուցանէին։ 25Իսկ Հրէայքն որպէս ասացաք յառաջագոյն՝ պա՛րս ուրախութեան կազմեալ զեւթնօրեայ ժամանակն զուարթութեամբ ցնծութեամբ օրհնէին զԱստուած։ ՚Ի հաւասար միաբանութենէ 26օրէնս դնէին յամենայն տեղիս բնակութեան իւրեանց՝ ածե՛լ զաւուրսն զայն ուրախութեան. ո՛չ վասն հպարտութեան, եւ ո՛չ վասն որկորստութեան, այլ վասն գոհութեան եւ փրկութեան զոր արա՛ր ընդ նոսա Աստուած։ 27Կարգեցին խառնել զաւուրսն զայնս ՚ի տօնս տարեկանաց իւրեանց. եւ ապա խնդրեցին ՚ի թագաւորէ՛ անտի արձակել զինքեանս յիւրաքանչիւր տեղիս։ Յաշխարհահամար խառնէին ՚ի հինգերորդ քսաներորդ Պաքոնայ, մինչեւ ՚ի չորրորդն Եպիփայ՝ աւուրս քառասուն։ 28Դարձեալ հրամա՛ն եւս արարին ՚ի տեղւոջն առնել զե՛լս եւ զծախս ՚ի հինգերորդէ անտի Եպիփայ մինչեւ յօր երրորդ ամսոյ աւուրցն, յորում մեծապէս փառաւորեցո՛յց Աստուած զողորմութիւն իւր, եւ փրկեաց զնոսա անարատս առ հասարակ. եւ ա՛յնպէս ուրախ լինէին ՚ի հրամանէ թագաւորին։ 29Զի հրամայեալ էր տալ զամենայն հանդերձանս զուրախութեան, մինչեւ յօրն չորեքտասաներորդ, յորում գտին զվճիռ արձակելոյն իւրեանց։ Յա՛նձն առ թագաւորն. հրամա՛ն ետ տալ հրովարտակս ՚ի քաղաքս քաղաքս՝ առ զօրավար զօրավար օրինակ զա՛յս։