1Արքայ Փիղ՚ովպատովր Պտողոմէոս՝ առ զօրավարս եւ առ ամենայն իշխանս՝ եւ պետս, որ ՚ի վերայ իրաց արքունի են՝ ողջո՛յն. դուք խրա՛խ լիջի՛ք, զի ո՛ղջ եմք մեք որդւովք եւ եղբարբք, եւ ամենայն զօրօք հանդերձ, որպէս եւ աջողեաց Աստուած զիրս մեր, որպէս մեր իսկ միտք խնդրէին։ 2Արդ ոմանք ՚ի ներքին բարեկամաց աստի մերոց՝ ըստ իւրեանց չարաբարութեան կանխեալ մերձենային չարախօս լինել. գրգռէին զմիտս մեր, մինչեւ ածին ՚ի հաւանութիւն՝ տալ հրաման ժողովել զամենայն Հրեայ ազգ՝ որ ընդ մերո՛վ իշխանութեամբ, խռնել ՚ի մի՛ վայր՝ կոտորել ՚ի նորանշան տեսիլ տանջանաց։ 3Եւ ամենեւին թոյլ ո՛չ ետուն՝ պատճառս եդեալ զոխութիւն որ ունէին ընդ ամենայն հեթանոսս, մինչեւ ածին ժողովեցին. զորս եւ կապեալս եւս ածին, բազում լլկութեամբ եւ չարչարանօք իբրեւ զանաշխարհիկս, մա՛նաւանդ թէ իբրեւ զչարագործս. առանց ամենայն հարցափորձի քննութեան. յօժարեցին կոտորել զնոսա միանգամայն։ Քան զխուժ եւ զդուժս վայրենագոյն եւս զգածեալ էր զիւրեամբք զգազանութիւնն։ 4Այլ մեք որպէս սովո՛ր եմք՝ զսոսա խստագոյնս պատուհասեցաք. այլ որպէս եւ մարդասիրութիւն ունիմք ընդ մարդիկ, հազիւ՝ մինչ նոցա զոգիսն շնորհեցաք, եւ մեք զԱստուած երկնաւոր ծանեաք, զի ճշմարտութեամբ այցելո՛ւ եղեւ Հրէիցն, որպէս հայր որդւոց լինիցի։ 5Եւ դարձեալ զսոցա սէր եւ զմիամտութիւն, որպէս զի հաստատուն ունէին ընդ մեզ ՚ի նախնեացն մինչեւ ՚ի նախնիս. խորհեցաք հրաման տուաք արձակել զդոսա. եւ թողաք դոցա զամենայն վնաս զոր եդին ՚ի վերայ։ Եւ զայն եւս հրաման տուաք, զի զամենեցուն զդոցա՝ զոյր ինչ ուրուք եւ առեալ իցէ՝ յիւրաքանչիւր տէ՛ր դարձուցանել, զի ոք ՚ի նոցանէ ամենեւին մի՛ զրկեսցի. եւ մի՛ ոք իշխեսցէ նախատել զնոսա վասն իրացդ եղելոց։ 6Զի զայս գիտասջիք. եթէ ինչ զդոսա խորամանգել կամ տրտմեցուցանել յօժարեսցուք, ո՛չ առ մարդ մեղանչեմք, այլ առ այն՝ որ ամենայն զօրութեանց եւ բարձրութեանց տիրէ Աստուած. եւ ո՛չ եթէ ՚ի մարդոյ միայն հատուցումն գտանէ այնպիսին, այլ անվրէ՛պ ամենայն իրօք ՚ի Բարձրելոյն գտանէ։ Եւ դուք ո՛ղջ լիջիք։ 7Իբրեւ առին զհրովարտակն զայն՝ ո՛չ եթէ փութացուցանել վաղվաղակի, այլ մտեալ առ թագաւորն անդր՝ աղօթս մատուցանել՝ եւ ասել. Յազգէ աստի Հրէից՝ որ զսուրբն Աստուած ինքնակամն ուրացան. եւ անցին ըստ օրէնսն Աստուծոյ, հրամայել տա՛լ ՚ի ձեռս նոցա, ըստ արժանի օրինացն ածել զպատուհաս ՚ի վերայ նոցա։ Դնէին եւս ՚ի վերայ եւ ասէին. Եթէ մարդք՝ որ վասն պորտոցն աղետի եւ որկորոյն չարութեան յօժարեցին անցին ըստ օրէնս նախնեացն, երբէք նոքա յիրս արքունի արդարանալ միամտութեամբ ո՛չ կարեն։ 8Իրաւո՛ւնս համարեցաւ թագաւորն, եւ ետ նոցա իշխանութիւն՝ զի սատակեսցեն զյանցաւորս օրինացն Աստուծոյ, ընդ ամենայն տեղիս տէրութեան թագաւորին ուր եւ գտցեն՝ ամենայն համարձակութեամբ. եւ ոք ընդդէմ մի՛ դարձցի՝ մի՛ իւիք սաստիւք արքունի։ 9Յա՛յնմ ժամանակի գոհացան օրհնեցին՝ որպէս օրէնք էին քահանայիցն, եւ ամենայն ժողովուրդքն. եւ գլուխ բանից բարբառոյն եւ վախճան՝ եդին զալէլուիա։ Ինքեանք ցնծութեամբ եւ ուրախութեամբ պագին երկիր, եւ ՚ի թագաւորէ անտի գնացին։ 10Իբրեւ անկա՛ն յուղի. որ միանգամ անցեալ էին ըստ օրէնսն, եւ անօրինեալ պղծեալ էին յազգատոհմէ անտի, տանջանօք առակելով սատակէին։ Եւ յայնմ ՚ի միում աւուր անդ սպանին աւելի՛ քան զարս երեք հարիւր. եւ զայն օր ուրախութեամբ կատարէին. զի զպիղծս զանօրէնս զյանցաւորս օրինաց իւրեանց՝ ձերբակալս ըմբռնեալ սատակէին. քանզի ինքեանք ՚ի դրանց մահու յԱստուծոյ ողորմութեանցն զփրկութիւն գտեալ լինէին։ 11Չուեցի՛ն խաղացին գնացին ՚ի քաղաքէ անտի ազգի ազգի՛ անուշութեամբ, եւ ՚ի գոյնագոյն ծաղիկս պսակեալք ուրախութեամբ եւ ցնծութեամբ եւ օրհնութեամբ ՚ի ձայն քաղցրութեան գոհանային զԱստուծոյ հարցն նոցա, որ յաւիտենի՛ցն է փրկիչ Իսրայէլի։ 12Եւ իբրեւ եկին հասին ՚ի քաղաքն Փտողոմէացւոց՝ որ անուանեալ կոչի վասն տեղւոյն յայտնութեան՝ Վարդաբերք. քանզի իսկ անցեալ կացեալ մնային նոցա նաւքն, որովք եկեալ անդ՝ ՚ի հասարակաց հաւանութենէ, երեկացին աւուրս եւթն։ Ուրախ լինէին, զի հրամա՛ն տուեալ էր նոցա թագաւորին առատապէ՛ս հանդերձս առնել ՚ի պէտս ճանապարհին, մինչեւ երթիցեն յիւրաքանչիւր տեղիս։ 13Եւ իբրեւ հասանէին ՚ի տեղի, ըստ արժանի իւր պարգեւացն գոհանային։ Դարձեալ եդի՛ն օրէնս, եւ զայն աւուրս եւս խառնել ՚ի տօն տարեկանաց իւրեանց, կատարել յուրախութիւն. նուէրս մատուցին, արձանս կանգնեցին ըստ տեղեաց ուրախութեան. խառնեցին զօրն զայն ՚ի տօնս տարեկանաց։ 14՚Ի մի՛ վայր ժողովեցան, աղօթս մատուցին եւ գոհացան. մեկնեցա՛ն ՚ի միմեանց ողջք եւ անարատք, ազատեալք, խրախամիտք, զուարթացեալք, ապրեալք ընդ ծով եւ ընդ ցամաք եւ ընդ գետս՝ ՚ի հրամանաց Տեառն, ՚ի հրամանէ թագաւորին յիւրաքանչիւր տեղիս սփռեցան։ 15Որ յառաջ ընդ ձեռամբ թշնամւոյն էին՝ ապա իշխանութեան փառօք եւ շքով գնային, զի ամենեւին զնոսա այնուհետեւ ո՛չ ոք կարէ խռովել։ Եւ զիւրաքանչիւր ինչս եւ զստացուածս՝ յաշխարհագրին զամենայն ժողովեցին. զի ահիւ եւ դողութեամբ ամենեքին որ զինչ առ ումեք կայր՝ բերէին տային ՚ի դո՛ւրս վասն փրկութեան մեծին Աստուծոյ։ Օրհնեա՛լ է Աստուած որ յամենայնէ փրկէ զԻսրայէլ յամենայն նեղութեանց՝ եւ վշտաց։ Նմա փա՛ռք եւ պատիւ եւ զօրութիւն, այժմ եւ միշտ եւ յաւիտեանս յաւիտենից. ամէն։