ԺԶ գգ

1Լուա՛ն առաքեալքն եւ եղբարքն որք էին ՚ի կողմանս Հրեաստանի, զի եւ ՚ի հեթանո՛սս ընկալան զբանն Աստուծոյ։ 2Բայց յորժամ ե՛լ Պետրոս յԵրուսաղէմ, խղճէին ՚ի նմանէ որ ՚ի թլփատութենէ անտի հաւատացեալքն. 3եւ ասէին, եթէ եմուտ առ արս անթլփատս՝ եւ եկե՛ր ընդ նոսա։ 4Եւ սկսաւ Պետրոս պատմել նոցա կարգաւ՝ եւ ասէ. 5Ես էի ՚ի քաղաքին Յոպպէ յաղօ՛թս, եւ տեսի զարմացմա՛ն տեսիլ. իջանել անօ՛թ ինչ իբրեւ կտաւոյ մեծի, զչորեցունց տտնոց կախեա՛լ յերկնից՝ եւ եհա՛ս մինչեւ առ իս։ 6Յոր պշուցեա՛լ հայէի. եւ տեսի զչորքոտանիս երկրի, եւ զգազանս, եւ զսողունս, եւ զթռչունս երկնից։ 7Եւ լուայ բարբառ որ ասէր ցիս. Արի՛ Պե՛տրոս՝ զե՛ն եւ կե՛ր։ 8Եւ ասեմ. Քա՛ւ լիցի Տէր, զի խառնակ ինչ եւ անսուրբ ո՛չ երբէք եմուտ ՚ի բերան իմ։ 9Պատասխանի ետ ինձ երկի՛ցս անգամ բարբառն յերկնից. Զոր Աստուած սրբեաց՝ դու մի՛ խառնակ համարիր։ 10Ա՛յս եղեւ երկիցս, եւ վերացա՛ւ դարձեալ ամենայն անօթն յերկինս։ 11Եւ ահա անդէն երե՛ք արք եկին կացին առ ապարանիցն՝ ուր եսն էի, առաքեալք ՚ի Կեսարեա՛յ առ իս։ 12Եւ ասէ ցիս Հոգին՝ երթա՛լ ընդ նոսա, եւ մի՛ ինչ խղճել. եկին ընդ իս եւ սոքա վեցեքի՛ն եղբարքս, եւ մտաք ՚ի տուն ա՛ռնն այնորիկ։ 13Եւ պատմեա՛ց մեզ՝ ո՛րպէս ետես զհրեշտակն ՚ի տան իւրում, զի կա՛յր եւ ասէ՛ր ցնա. Առաքեա՛ ՚ի Յոպպէ, եւ կոչեա՛ զՍիմոն զկոչեցեալն Պետրոս. 14որ խօսեսցի բանս ընդ քեզ, որովք կեցցե՛ս դու եւ ամենայն տուն քո։ 15Եւ իբրեւ սկսայ խօսել՝ եկն Հոգին Սուրբ ՚ի վերայ նոցա. որպէս ՚ի վերայ մեր իսկզբանն։ 16Յիշեցի՛ զբանն Տեառն զոր ասէրն. Յովհաննէս մկրտեաց ՚ի ջուր. բայց դուք մկրտիցիք ՚ի Հոգի՛ն Սուրբ։ 17Իսկ եթէ զհասարակաց պարգեւն ե՛տ Աստուած նոցա՝ որպէս եւ մեզ՝ ՚ի հաւատալն ՚ի Տէր Յիսուս Քրիստոս. ես զի՞նչ կարօղ էի արգելուլ զԱստուած։ 18Եւ լուեալ զայս՝ լռեցին, եւ փառաւո՛ր առնէին զԱստուած՝ եւ ասէին. Ուրեմն եւ ՚ի հեթանո՛սս ետ Աստուած զապաշխարութիւն կենաց։ 19Եւ ցրուեալքն ՚ի նեղութենէն որ եղեւ ՚ի վերայ Ստեփանոսի՝ հասի՛ն մինչեւ ՚ի Փիւնիկէ՛, եւ ՚ի Կիւպրոս, եւ յԱնտիոքիայ. ո՛չ ումեք խօսէին զբանն՝ բայց միայն Հրէի՛ց։ 20Եւ էին ոմանք ՚ի նոցանէ արք Կիւպրացիք եւ Կիւրենացիք. որք մտեալ յԱնտիոք՝ խօսէին ընդ Յոյնսն, աւետարանեա՛լ Տէր զՅիսուս։ 21Եւ էր ձե՛ռն Տեառն ընդ նոսա, եւ բազմութիւն հաւատացելոց դարձա՛ւ ՚ի Տէր։ 22Լո՛ւ եղեւ բանս այս յականջս եկեղեցւոյն՝ որ էր յԵրուսաղէմ, վասն նոցա. եւ առաքեցին զԲառնաբաս մինչեւ յԱնտիոք։ 23Որ իբրեւ եկն ետես զշնորհսն Աստուծոյ՝ ուրա՛խ եղեւ, եւ մխիթարէր զամենեսեան՝ յօժարութեամբ սրտի կալ նոցա ՚ի Տէր։ 24Զի էր այր զուարթամիտ՝ եւ լի՛ Հոգւով Սրբով եւ հաւատովք. եւ յաւելա՛ւ ժողովուրդ բազում Տեառն։ 25Եւ ե՛լ ՚ի Տարսոն խնդրել զՍաւղոս, եւ գտեալ զնա ա՛ծ յԱնտիոք։ 26Եւ եղեւ նոցա զա՛մն ողջոյն ժողովել յեկեղեցին, եւ ուսուցանե՛լ ժողովուրդ բազում, եւ անուանել նախ յԱնտիո՛ք զաշակերտեալսն՝ քրիստոնեայս։

ԺԷ գդ

27Ընդ աւուրսն ընդ այնոսիկ իջին յԵրուսաղեմէ մարգարէ՛ք յԱնտիոք։ 28Յարուցեալ մի ոմն ՚ի նոցանէ անուն Ագաբոս, նշանակեաց Հոգւովն սո՛վ մեծ լինել ընդ ամենայն աշխարհ, որ եղեւ՛ առ Կղաւդեաւ։ 29Բայց յաշակերտաց անտի որպէս զիարդ կարօ՛ղ ոք էր, իւրաքանչիւրոք ՚ի նոցանէ որոշեցին առաքե՛լ ՚ի պէտս եղբարցն, որ բնակեալ էին ՚ի Հրեաստանի. 30զոր եւ արարի՛ն իսկ առաքեալք առ երիցունսն ՚ի ձեռն Բառնաբայ եւ Սաւղոսի։