1Եւ եղեւ յԻկոնիոն ՚ի միասին մտանե՛լ նոցա ՚ի ժողովուրդ Հրէիցն, եւ խօսել նոյնպէս. մինչեւ հաւանե՛լ Հրէից եւ Յունաց բազմաց յոյժ։ 2Բայց անհաւան Հրեայքն յարուցին եւ չարացուցի՛ն զանձինս հեթանոսացն ՚ի վերայ եղբարց։ 3Բազո՛ւմ ժամանակս շրջէին, համարձակեալք Տեառն վկայութեամբ, բանիւ շնորհաց իւրոց. եւ տալ նշանս եւ արուե՛ստս լինելոյ ՚ի ձեռս նոցա։ 4Եւ եղեն հերձուա՛ծք բազմութեան քաղաքին. ոմանք ՚ի Հրեայսն, եւ ոմանք յառաքեա՛լսն։ 5Իբրեւ եղեւ դիմել հեթանոսացն եւ Հրէից իշխանօքն իւրեանց՝ ՚ի թշնամանել եւ ՚ի քարկոծե՛լ զնոսա, 6ազդ եղեալ նոցա՝ փախեա՛ն ՚ի քաղաքսն Լիկոնացւոց, ՚ի Լիւստրայ եւ ՚ի Դերբէ՝ եւ շուրջ զգաւառաւն, եւ ա՛նդ աւետարանէին։ 7Եւ այր ոմն Լիւստրացի տկա՛ր յոտից նստէր՝ կա՛ղ յորովայնէ մօր իւրոյ, որոյ երբէք չէ՛ր գնացեալ։

8Սա՛ լուա՛ւ զխօսսն Պաւղոսի, որոյ հայեցեալ ՚ի նա եւ տեսեալ՝ թէ ունի հաւատս փրկութեան, 9ասէ՛ մեծաձայն. Քե՛զ ասեմ յանուն Տեառն մերոյ Յիսուսի Քրիստոսի. Յո՛տն կաց ՚ի վերայ ոտից քոց ուղիղ։ Եւ վազվազէր՝ եւ գնայր։ 10Եւ ժողովրդոցն տեսեալ զոր արարն Պաւղոս, բարձի՛ն զձայնս իւրեանց Լիկոնարէն, եւ ասեն. Աստուածք նմանեալ մարդկան իջի՛ն առ մեզ։ 11Եւ կոչէին զԲառնաբաս Դիո՛ս, եւ զՊաւղոս Հերմէ՛ս, քանզի նա՛ էր առաջնորդ բանին։ 12Իսկ քուրմն Դիայ որ կայր առաջի՛ քաղաքին, ցուլս եւ պսակս հասուցեալ ՚ի դուռն հանդերձ բազմութեամբքն՝ կամէր զոհե՛լ։ 13Եւ լուեալ առաքելոցն Բառնաբայ եւ Պաւղոսի, պատառեալ զհանդերձս իւրեանց՝ արտա՛քս վազեցին յամբոխէն. աղաղակէին՝ 14եւ ասէին. Արք՝ զի՞նչ գործէք զայդ. մեք ձեզ նմանօղք կարեօ՛ք մարդիկ եմք, աւետարանե՛լ ձեզ յայդպիսի ունայնութեանց դառնալ յԱստուած կենդանի. որ արար զերկինս եւ զերկիր, եւ զծով՝ եւ զամենայն որ ՚ի նոսա։ 15Որ յանցեալ ազգսն թո՛յլ ետ ամենայն հեթանոսաց գնա՛լ ՚ի ճանապարհս իւրեանց։ 16Եւ սակայն ո՛չ եթէ առանց վկայութեան զինքն եթող, բարերարութեամբն տա՛լ յերկնից ձեզ անձրեւս, եւ ժամանակս պտղաբերս, լնո՛ւլ կերակրովք եւ ուրախութեամբ զսիրտս ձեր։ 17Եւ զայս ասացեալ՝ հազի՛ւ լռեցուցանէին զժողովուրդսն ՚ի չզոհելոյ նոցա. այլ գնա՛լ յիւրաքանչիւր տեղիս։ 18Եւ ՚ի շրջելն նոցա եւ յուսուցանել, եկի՛ն հասին յԱնտիոքէ եւ յԻկոնիէ Հրեայք։ Եւ ՚ի վիճել նոցա համարձակութեամբ, պատրեցին զժողովուրդսն ՚ի բա՛ց կալ ՚ի նոցանէ, եւ ասէին թէ ո՛չինչ ճշմարտութիւն ասեն, այլ զամենայն ստեն։ Եւ քարկոծեալ զՊաւղոս քարշեցին արտա՛քս քան զքաղաքն, եւ համարէին զնա մեռեա՛լ։ 19Եւ ՚ի պատել զնովաւ աշակերտացն, յարեա՛ւ եմուտ ՚ի քաղաքն. եւ ՚ի վաղիւ անդր ել Բառնաբաւ հանդերձ ՚ի Դերբէ։ 20Աւետարանեալ ՚ի քաղաքին յայնմիկ՝ եւ աշակերտեալ զբազումս, եւ դարձան ՚ի Լիւստրայ՝ եւ յԻկոնիոն՝ եւ յԱնտիոքիայ, 21հաստատեալ զանձինս աշակերտելոցն՝ եւ մխիթարեալ. կալ հաստատո՛ւն ՚ի հաւատսն. եւ թէ բազում նեղութեամբ պարտ է մեզ մտանել յարքայութիւն Աստուծոյ։ 22Ձեռնադրեցին նոցա ըստ եկեղեցեաց երիցո՛ւնս. աղօթս արարեալ հանդերձ պահո՛վք, յա՛նձն արարին զնոսա Տեառն՝ յոր հաւատացեա՛լ էին։ 23Եւ շրջեալ ընդ Պիսիդայ՝ եկի՛ն ՚ի Պամփիւլեայ։ 24Եւ խօսեցեալ ՚ի Պերգէ զբանն Տեառն, իջի՛ն յԱտտալիայ։ 25Եւ անտի նաւարկեալ՝ գնացին յԱնտիոք ուստի էին. յա՛նձն արարեալ շնորհացն Աստուծոյ՝ ՚ի գործն զոր կատարեցի՛ն։ 26Եկեալ ժողովեալ զեկեղեցին՝ պատմեցի՛ն որչափ արար Աստուած ընդ նոսա. եւ զի եբաց հեթանոսաց դո՛ւռն հաւատոց. 27շրջեցան ժամանակս ոչ սակաւս ընդ աշակերտսն։