ԼԵ էա

1Եւ յետ հինգ աւուր է՛ջ քահանայապետն Անանիայ հանդերձ ծերո՛վք ոմամբք, եւ ճարտարախօսաւ Տերտեղեաւ ոմամբ. որք եւ զգացուցի՛ն դատաւորին վասն Պաւղոսի։ 2Եւ ՚ի կոչելն զնա, սկսաւ Տերտիղոսն ամբաստա՛ն լինել եւ ասել. Բազո՛ւմ խաղաղութիւն գտեալ ՚ի քէն, եւ իրաց ուղղութիւն ազգիս այսորիկ քով խնամով. 3ամենայնիւ, եւ ամենայն ուրեք շնորհակա՛լ եմք՝ քա՛ջդ Փիլիքս՝ ամենայն գոհութեամբ։ 4Բայց զի մի՛ եւս աւելի աշխատ արարից զքեզ, աղաչեմ լսել մեզ կարճ ՚ի կարճո՛յ քոյին հեզութեամբդ։ 5Քանզի գտաք զայրս զայս ապականի՛չ եւ խռովի՛չ ամենայն Հրէից՝ որք են ընդ տիեզերս, եւ առաջնո՛րդ Նազովրացւոց հերձուածոյն։ 6Որ եւ զտաճա՛րն իսկ կամեցաւ պղծել. զոր եւ կալաք, եւ ըստ մերոց օրինացն դատե՛լ կամեցաք։ 7Եկեալ Լիւսիաս հազարապետ՝ մեծա՛ւ բռնութեամբ ՚ի ձեռաց մերոց եհա՛ն։ 8Հրամայեաց եւ չարախօսացն նորա գա՛լ առ քեզ. յորմէ դու իսկ բաւական լինիցիս ՚ի վերստին դատեալ, ամենայնի հասու լինել՝ զորոց մեքս ամբաստա՛նս եմք զդմանէ։ 9Միաբանեցին եւ Հրեայքն, ասեն. Ա՛յդպէս է։ 10Պատասխանի ետ Պաւղոս, յակնարկելն նմա դատաւորին խօսել. ՚Ի բազո՛ւմ ամաց լինել քեզ դատաւոր ազգիս այսորիկ գիտե՛մ. յօժարութեամբ վասն իմոց իրաց պատասխանի առնեմ։ 11Քանզի կարօղ ես գիտել, զի ո՛չինչ աւելի է իմ քան զաւուրս երկոտասան, յորմէ հետէ ելի երկիրպագանել յԵրուսաղէմ։ 12Եւ ո՛չ ՚ի տաճարի անդ գտին զիս ընդ ումեք խօսեցեալ, եւ կամ ժողո՛վս արարեալ բազմաց. ո՛չ ՚ի ժողովուրդս, 13եւ ո՛չ ՚ի քաղաքի. եւ ո՛չ յանդիման առնել կարեն քեզ, վասն որոյ ա՛յժմս չարախօսե՛ն զինէն։ 14Բայց զայս խոստանա՛մ քեզ, եթէ ըստ ճանապարհին զոր ասեն հերձուած, ա՛յնպէս պաշտեմ զհայրենի Աստուածն. հաւատացեալ ամենայնի՝ որ ինչ յօրէնսն եւ ՚ի մարգարէս գրեալ է։ 15Ունիմ յոյս առ Աստուած. որում եւ դոքա՛ իսկ ակն ունին, թէ յարութի՛ւն լինելոց է արդարոց եւ մեղաւորաց։ 16Յորում եւ ե՛ս իսկ ճգնիմ անխիղճ միտս ունել առ Աստուած եւ առ մարդիկ յամենայն ժամ։ 17՚Ի բազում ամաց ողորմութիւնս եկի առնել յազգդ իմ. եւ ետու պատարագի՛ս. 18որովք գտին զիս սրբեա՛լ ՚ի տաճարին, ո՛չ բազմօք եւ ո՛չ ամբոխիւ։ 19Ոմանք յԱսիացւո՛ց անտի Հրեայք, որոց պա՛րտ էր գա՛լ առաջի քոյ եւ ամբաստան լինել, եթէ ունիցին ինչ զինէն. 20եւ կամ ինքեանք սոքա՛ ասասցեն, զի՞նչ գտին յիս անիրաւութիւն՝ մինչդեռ կայի յատենին։ 21Բայց միայն վասն միո՛յ բարբառոյս այսորիկ՝ զոր աղաղակեցի մինչ կային ՚ի մէջ նոցա, եթէ վասն յարութեան մեռելոց դատիմ ես այսօր ՚ի ձէնջ։ 22Եւ յապաղեա՛ց զնոսա Փելիքս, զի ստուգագո՛յնս գիտէր վասն ճանապարհին՝ ասէ. Յորժամ Լիւսիաս հազարապետ իջցէ այսր, տեղեկացայց վասն ձեր։ 23Հրամայեաց հարիւրապետին պահել զնա. եւ ունել յընդարձակի, եւ մի՛ զոք յիւրոց անտի արգելուլ ՚ի պաշտելոյ զնա։ 24Եւ յետ աւուրց ինչ, ե՛կն Փելիքս հանդերձ Դրուսիլաւ կնաւ իւրով՝ որ էր Հրեայ. կոչեաց զՊաւղոս, եւ լուաւ ՚ի նմանէ վասն որ ՚ի Յիսուս Քրիստոս հաւատոցն։ 25Եւ ՚ի խօսելն նորա՝ վասն արդարութեան եւ ժուժկալութեան, եւ հանդերձեալ դատաստանին, զահի հարեալ Փիլիքս, ե՛տ պատասխանի. Դու առ այժմ ե՛րթ, եւ յորժամ ժամ լինիցի, կոչեցի՛ց զքեզ։ 26Միանգամայն եւ ակն ունէր, թէ տացի՛ ինչ նմա ՚ի Պաւղոսէ, վասն որոյ եւ ստէ՛պ կոչեցեալ զնա՝ խօսէ՛ր ընդ նմա։

27Եւ ՚ի կատարել երկո՛ւց ամաց, եկն փոխանակ Փիլիքսի՝ Փեստո՛ս Պորկիոս. իբրեւ կամեցաւ շնորհս առնել Հրէիցն Փելիքս, եթող զՊաւղոս կապեա՛լ։