1Փեստոս իբրեւ եհաս յիշխանութիւնն, յետ երի՛ց աւուրց ե՛լ յԵրուսաղէմ ՚ի Կեսարեայ։ 2Եւ զգացուցին նմա քահանայապետքն եւ գլխաւորք Հրէիցն զՊաւղոսէ. 3եւ աղաչէին՝ խնդրեալ շնո՛րհս ՚ի նմանէ. զի կոչեսցէ զնա յԵրուսաղէմ. դարան գործեալ սպանանե՛լ զնա ՚ի ճանապարհի։ 4Իսկ Փեստոս արար պատասխանի՝ պահել զնա ՚ի Կեսարիա. թէ ինքն իսկ ընդ հուպ ա՛նդր երթալոց էր։ 5Եւ որ ՚ի ձէնջ կարօղքդ իցեն՝ ասէ, ընդ ի՛ս իջցեն, եւ թէ իցէ ինչ յառնն վնաս՝ ամբաստա՛ն լիցին զնմանէ։ 6Եւ լեալ անդ աւուրս՝ ո՛չ աւելի քան զութ կամ զտասն, եկն է՛ջ ՚ի Կեսարիա. եւ ՚ի վաղիւ անդր նստեալ յատենի, հրամայեաց ածե՛լ զՊաւղոս։ 7Եւ իբրեւ եկն, կացին շուրջ զնովաւ որ յԵրուսաղեմէ՛ իջեալ էին Հրեայքն. բազում եւ ծա՛նր վնաս դնէին, զորս ո՛չ կարէին ցուցանել։ 8Քանզի առնէր պատասխանի Պաւղոս, եթէ ո՛չ յօրէնս Հրէից, եւ ո՛չ ՚ի տաճարն, եւ ո՛չ ՚ի կայսր ինչ վնասակար եմ։ 9Բայց Փեստոս կամեցեալ Հրէիցն շնորհս առնել. պատասխանի ետ Պաւղոսի՝ եւ ասէ. Կամի՞ս յԵրուսաղէմ ելանել, եւ անդ վասն դոցին իրաց դատել առաջի իմ։ 10Եւ ասէ Պաւղոս. Յատենի կայսեր հասեա՛լ կամ, ուր պարտ է ինձ դատել. Հրէից ինչ չե՛մ վնասակար, որպէս եւ դու իսկ քաջ գիտես։ 11Ապա եթէ վնասակա՛ր եմ՝ եւ արժանի ինչ մահու գործեցի, ո՛չ զանգիտեմ ՚ի մեռանելոյ. իսկ եթէ՝ ո՛չինչ է՝ զորոց սոքա ամբաստան լինին զինէն, ո՛չ ոք կարէ զիս դոցա շնորհել. ՚ի կա՛յսր բողոքեմ։ 12Յայնժամ Փեստոսի խօսեցեա՛լ ընդ խորհրդակցին՝ արար պատասխանի. ՚Ի կա՛յսր բողոքեցեր՝ առ կա՛յսր երթիջի՛ր։

ԼԷ էգ

13Իբրեւ անցին աւուրք ինչ, Ագրիպպաս արքայ եւ Բերինիկէ եկին ՚ի Կեսարիա՝ յողջոյն Փեստոսի։ 14Եւ իբրեւ աւուրս բազո՛ւմս հանէին անդ, Փեստոս զեկո՛յց արքայի զՊաւղոսէ՝ եւ ասէ. Այր մի է՛ աստ մնացեալ, կապեալ ՚ի Փելիքսէ։ 15Վասն որոյ իբրեւ չոգայ յԵրուսաղէմ, զգացուցին ինձ քահանայապետքն եւ գլխաւորք Հրէիցն. խնդրէին՝ յինէն առնել նմա պատուհա՛ս։ 16Որոց ետու պատասխանի, եթէ չէ՛ օրէն Հռոմայեցւոց շնորհել ումեք զոք, մինչչեւ՛ ամբաստանեալն յանդիման ունիցի զդատախազսն, եւ տեղի պատասխանւոյ առնուցո՛ւ վասն ամբաստանութեանն։ 17Եւ իբրեւ եկին այսր, ո՛չինչ յապաղեցի, այլ ՚ի վաղիւն նստեալ յատենի՝ հրամայեցի ածե՛լ զայրն։ 18Վասն որոյ մատուցեալ ամբաստանքն, եւ ո՛չ մի ինչ վնաս չարութեան ՚ի մէջ բերէին՝ զորոց եսն կարծէի. 19բայց խնդիրս ինչ որ վասն իւրեա՛նց պաշտաման ունէին ընդ նմա. եւ վասն Յիսուսի՛ որումն մեռելոյ, զորմէ ասէր Պաւղոս թէ կենդանի՛ է։ 20Իբրեւ յանհնարս մտի վասն այնպիսի՛ իրաց քննութեան, ասեմ եթէ կամիցի՞ երթալ յԵրուսաղէմ, եւ ա՛նդր դատել վասն նոցին իրաց։ 21Բայց ՚ի Պաւղոսի բողոքելն՝ զի պահեսցի ՚ի Քաջի՛ արանցն յանդիմանութիւն, հրամայեցի պահե՛լ զնա՝ մինչեւ տա՛ց տանել առ կայսր։ 22Ագրիպպաս ցՓեստո՛ս ասէ. Կամէի եւ ե՛ս լսել առնն։ Եւ նա ասէ. ՚Ի վաղիւ լուիցես։ 23Եւ ՚ի վաղիւ անդր իբրեւ ե՛կն Ագրիպպաս եւ Բերինիկէ՝ բազում եւ երեւելի՛ սպասուք, եւ մտին յատեանն հանդերձ հազարապետօքն եւ արամբք պատուաւորօք քաղաքին. եւ հրամայեալ Փեստոսի՝ ածի՛ն զՊաւղոս։ 24Եւ ասէ Փեստոս. Արքա՛յ Ագրիպպայ՝ եւ ամենայն արք որք ընդ մեզ էք, տեսանէ՞ք զսա. վասն սորա ամենայն ժողովք Հրէից ամբաստա՛ն եղեն ինձ յԵրուսաղէմ, եւ աստ աղաղակէին՝ թէ չէ՛ պարտ դմա կեալ։ 25Բայց ես ՚ի վերայ հասի, թէ ո՛չինչ է դմա արժանի մահու գործեալ, եւ դորա ինքնին բողո՛ք կալեալ առ Քաջ արանցն, խորհեցայ յղե՛լ։ 26Վասն որոյ ստուգութեամբ ինչ գրել տեառն իմում ո՛չ ունիմ. վասն ա՛յնորիկ ածի զդա առաջի ձեր, եւ մանաւանդ առաջի քոյ արքա՛յ Ագրիպպա. որպէս վերստին քննեալ՝ մարթացի՛ց ինչ գրել։ 27Քանզի անպատե՛հ իմն թուի ինձ՝ տալ տանել կապեալ մի, եւ ո՛չինչ վնաս զնմանէ նշանակել։