1Իսկ ա՛յր ոմն Անանիա՛ անուն, հանդերձ կնաւ իւրով Սափիրաւ, վաճառեաց ագարա՛կ, 2եւ խորեաց ՚ի գնոց անտի՝ գիտելո՛վ եւ կնոջն. եւ եբեր մասն ինչ՝ ե՛դ առ ոտս առաքելոցն։ 3Ասէ Պե՛տրոս. Ա՛նանիա՝ ընդէ՞ր ելից Սատանայ զսիրտ քո՝ ստել քեզ Հոգւոյն Սրբոյ, եւ խորե՛լ ՚ի գնոց գեաւղջն. 4ոչ ապաքէն մինչ կայրն քո՛ էր, եւ ՚ի վաճառելն՝ ընդ քո իշխանութեամբ էր. զի՞ է՝ զի եդիր ՚ի սրտի քում զիրս զայս. ո՛չ ստեցեր մարդկան՝ այլ Աստուծոյ։ 5Եւ լուեալ Անանիա զբանս զայսոսիկ, անկաւ եւ եհա՛ն զոգի. եւ եղեւ ա՛հ մե՛ծ ՚ի վերայ ամենեցուն որ լուան զայն։ 6Յոտն կացին երիտասարդքն՝ եւ ամփոփեցին զնա, եւ տարան թաղեցին։ 7Եւ եղեւ իբրեւ ժամք երեք անցին, եւ կին նորա ո՛չ գիտէր զինչ եղեալն էր, եմո՛ւտ ՚ի ներքս։ 8Պատասխանի ետ նմա Պե՛տրոս՝ եւ ասէ ցնա. Ասա՛ դու ինձ՝ թէ ա՛յնչափ գնոց զգեաւղն վաճառեցէք։ Եւ նա ասէ. Այո՛ այնչափ։ 9Եւ ասէ ցնա Պետրոս. Զի՞ է՝ զի միաբանեցէք դուք փորձել զՀոգին Տեառն. ահա ոտքն՝ որ թաղեցին զայրն քո ՚ի դրանն, հանցե՛ն եւ զքեզ։ 10Եւ անկաւ անդէն առ ոտս նորա՝ եւ եհա՛ն զոգի. մտին երիտասարդքն՝ գտին զնա մեռեալ, եւ հանին թաղեցի՛ն առ առն իւրում։ 11Եւ եղեւ երկեւղ մեծ ՚ի վերայ ամենայն եկեղեցւոյն, եւ ՚ի վերայ ամենեցուն որ լուան զայս։ 12Եւ ՚ի ձեռս առաքելոցն լինէին նշա՛նք եւ արուեստք բազումք ՚ի ժողովրդեանն. եւ էին միաբա՛ն ամենեքեան ՚ի սրահին Սողոմոնի։ 13Եւ յայլոց անտի ո՛չ ոք իշխէր մերձենալ առ նոսա. այլ յարգէր զնոսա ժողովուրդն։ 14Եւ առաւե՛լ եւս յաւելուին հաւատացեալքն ՚ի Տէր, բազմութիւն արանց եւ կանանց. 15մինչեւ ՚ի հրապարակսն հանել զհիւանդս՝ եւ դնել պատգարակօք եւ մահճօք իւրեանց, զի ընդ անցանելն Պետրոսի՝ գոնէ հովանին նորա հասցէ ումեք ՚ի նոցանէ։ 16Եւ ժողովէ՛ր բազմութիւնն շուրջ ՚ի քաղաքաց անտի յԵրուսաղէմ. բերէին զհիւանդս եւ զնեղեալս յայսոց պղծոց, որք եւ բժշկէին ամենեքեան։ 17Յարուցեալ քահանայապետն, եւ ամենեքին որ ընդ նմա՝ եւ աղանդ սադուկեցւոց՝ լցա՛ն նախանձու։ 18Եւ արկին զձեռս յառաքեալսն, եւ եդին զնոսա հրապարակա՛ւ ՚ի բանտի։

19Ապա հրեշտակ Տեառն գիշերի եբա՛ց զդուրս բանտին, եւ հանեալ զնոսա՝ ասէ. 20Գնացէք կացէ՛ք ՚ի տաճարին, եւ խօսեցարո՛ւք ընդ ժողովրդեանն զամենայն պատգամս կենացս այսոցիկ։ 21Եւ իբրեւ լուան, մտի՛ն ընդ առաւօտն ՚ի տաճարն՝ եւ ուսուցանէին։ Եկն քահանայապետն՝ եւ որ ընդ նմա, կոչեցի՛ն միաբան զատեանն, եւ զամենայն ծերակոյտ որդւոցն Իսրայէլի. եւ առաքեցին ՚ի բանտն, ածել զնոսա։ 22Եւ իբրեւ եկին սպասաւորքն, ո՛չ գտին զնոսա ՚ի բանտին. դարձեալ անդրէն պատմեցի՛ն, 23եւ ասեն. թէ զբանտն գտաք փակեա՛լ ամենայն զգուշութեամբն, եւ զպահապանսն զի կային առ դրանն. բացաք՝ եւ ՚ի ներքս զոք ո՛չ գտաք։ 24Իբրեւ լուան զբանս զայսոսիկ իշխանք տաճարին եւ քահանայապետքն, հիանայի՛ն վասն նոցա, թէ զի՞նչ արդեւք լինիցի այն։ 25Եւ եկն ոմն պատմեաց նոցա, թէ ահա արքն զորս եդիք ՚ի բանտին՝ կա՛ն ՚ի տաճարին, եւ ուսուցանեն զժողովուրդն։ 26Յայնժամ երթեալ իշխանքն սպասաւորօքն հանդերձ՝ ածին զնոսա ո՛չ բռնութեամբ. քանզի երկնչէին ՚ի ժողովրդենէն՝ զի մի՛ քարկոծեսցին։ 27Եւ ածեալ զնոսա՝ կացուցին յատենի. եհարց զնոսա քահանայապետն, 28եւ ասէ. Ո՛չ պատուիրելով պատուիրեցաք ձեզ՝ մի՛ ուսուցանել յանունն յայն. եւ արդ աւասիկ լցէք զԵրուսաղէմ ուսմամբդ ձերով, եւ կամիք ածել ՚ի վերայ մեր զարիւն զառն զայնորիկ։ 29Պատասխանի ետ Պե՛տրոս եւ առաքեալքն՝ եւ ասեն. Հնազանդել պարտ է Աստուծոյ առաւել քան մարդկան։ 30Աստուած հարցն մերոց յարո՛յց զՅիսուս՝ զոր դուքն սպանէք կախեալ զփայտէ։ 31Զնա Աստուած առաջնորդ եւ փրկիչ բարձրացոյց աջովն իւրով տալ ապաշխարութի՛ւն Իսրայէլի, եւ թողութիւն մեղաց։ 32Եւ մեք եմք նորա վկայք բանիցս այսոցիկ, եւ Հոգի՛ն Սուրբ՝ զոր ետ Աստուած հնազանդելոց իւրոց։ 33Եւ նոքա իբրեւ լուան, առատանային եւ խորհէին սպանանել զնոսա։ 34Յարուցեալ ոմն ՚ի մէջ ատենին փարիսացի, որում անուն էր Գամաղիէլ՝ օրէնսուսո՛յց, պատուական ամենայն ժողովրդեանն. հրամայեաց սակաւի՛կ մի զարսն արտա՛քս տանել։ 35Եւ ասէ ցնոսա. Ա՛րք Իսրայէլացիք՝ հայեցարո՛ւք ՚ի ձեզ վասն արանցս այսոցի՛կ, զի՞նչ արժան իցէ գործել։ 36Յառաջ քան զաւուրս զայսոսիկ յարեաւ Թեւդաս՝ ասե՛լ զանձնէ թէ իցէ՛ ոմն. յոր անկան արք թուով իբրեւ չորեքհարեւր. որ սպանաւ, եւ ամենեքեան որ միաբանեալ էին ընդ նմա՝ քակտեցան՝ եւ եղեն յոչինչ։ 37Յետ նորա յարեաւ Յուդաս Գալիլեացի՝ յաւուրս աշխարհագրին. եւ ապստամբեցոյց ժողովուրդ բազում զկնի իւր. եւ նա կորեաւ, եւ ամենեքեան որ ընդ նմայն հաւանեալ էին՝ ցրուեցա՛ն։ 38Եւ զարդի՛ս ասեմ ձեզ. ՚Ի բա՛ց կացէք յարանցդ յայդցանէ, եւ թո՛յլ տուք դոցա. զի եթէ ՚ի մարդկանէ իցէ խորհուրդդ այդ կամ գործդ՝ քակտեսցի՛. 39ապա թէ յԱստուծոյ է՝ ո՛չ կարէք քակտել զդոսա. գուցէ եւ աստուածամա՛րտք գտանիցիք։ Հաւանեցա՛ն նմա. 40եւ կոչեցեալ զառաքեալսն՝ գա՛ն հարին, եւ պատուիրեցին՝ մի՛ եւս խօսել յանուն Յիսուսի. եւ արձակեցին զնոսա։ 41Եւ նոքա գնացին խնդալով յերեսաց ատենին, զի վասն անուանն արժանի՛ եղեն անարգելոյ։ 42Եւ զամենայն օր ՚ի տաճարին եւ առտնին ո՛չ դադարէին աւետարանել եւ ուսուցանել՝ զՅիսուս Քրիստոս։