1Ասէ քահանայապետն՝ եթէ արդարեւ՝ այդ ա՞յդպէս իցէ։ 2Եւ նա՛ ասէ. Արք եղբարք եւ հարք՝ լուարո՛ւք ինձ։ Աստուած փառաց երեւեցաւ հօր մերում Աբրահամու, մինչդեռ ՚ի Միջագե՛տս էր, մինչչեւ՛ բնակեցուցեալ էր զնա ՚ի Խառան. եւ ասէ ցնա. 3Ե՛լ յերկրէ քումմէ եւ յազգէ քումմէ, եւ ե՛կ յերկիր՝ զոր ցուցից քեզ։ * 4Յայնժամ ելեալ յերկրէն Քաղդեացւոց բնակեցա՛ւ ՚ի Խառան. եւ անտի յետ մեռանելոյ հօր նորա, փոխեաց պանդխտեցո՛յց զնա յերկրիս յայսմիկ, յորում դո՛ւք այժմ բնակեալ էք։ 5Եւ ո՛չ ետ նմա ժառանգութիւն ՚ի սմա, եւ ո՛չ քայլ մի ոտին. եւ խոստացաւ տալ նմա զսա ՚ի բնակութիւն, եւ զաւակի՛ նորա յետ նորա. եւ մինչ ո՛չ գոյր նորա որդի. 6խօսեցաւ Աստուած ա՛յսպէս, թէ եղիցի զաւակ նորա պանդուխտ յօտա՛ր երկիր. եւ ծառայեցուսցե՛ն զնա՝ եւ չարչարեսցեն ամս չորեքհարեւր. 7եւ զազգն որում ծառայեսցեն՝ դատեցա՛յց ես ասէ Աստուած. եւ յետ այսորիկ ելցեն՝ եւ պաշտեսցե՛ն զիս ՚ի տեղւոջս յայսմիկ։ * 8Եւ ետ նմա ո՛ւխտ թլփատութեան. եւ ապա ծնաւ զԻսահակ, եւ թլփատեաց զնա յաւուր ութերորդի. եւ Իսահակ զՅակո՛վբ, եւ Յակովբ զերկոտասա՛ն նահապետսն։ 9Եւ նահապետքն նախանձեա՛լ ընդ Յովսեփայ՝ վաճառեցին յԵգիպտոս. եւ էր Աստուած ընդ նմա. 10եւ փրկեաց զնա յամենայն նեղութեանց նորա. եւ ետ նմա շնորհս եւ իմաստութիւն առաջի փարաւոնի արքային Եգիպտացոց. եւ կացոյց զնա իշխա՛ն Եգիպտացւոցն՝ եւ ամենայն տան նորա։ 11Եւ եկն սո՛վ յամենայն երկիրն Եգիպտոսի, եւ ՚ի Քանան. եւ էր նեղութիւն մեծ. եւ ո՛չ գտանէին կերակուրս հարքն մեր։ 12Եւ լուեալ Յակովբայ թէ գտանի՛ կերակուր յԵգիպտոս, առաքեաց զհարսն մեր յառաջագոյն։ 13Եւ յերկրորդումն ե՛տ ծանօթս Յովսէփ եղբարց իւրոց. եւ յայտնի՛ եղեւ փարաւոնի ազգն նորա։ 14Առաքեաց Յովսէփ եւ կոչեա՛ց զՅակոբ զհայր իւր, եւ զամենայն ազգատոհմն՝ ոգիս եւթանասուն եւ հինգ։ 15Եւ է՛ջ Յակոբ յԵգիպտոս. եւ վախճանեցա՛ւ ինքն եւ հարքն մեր։ 16Եւ փոխեցան ՚ի Սիւքէ՛մ, եւ եդան յայրին զոր ստացաւ Աբրահամ գնոց արծաթոյ յորդւոցն Եմովրայ՝ ՚ի Սիւքէմ։ 17Իբրեւ մերձեցա՛ւ ժամանակ աւետեացն՝ զոր խոստացաւ Աստուած Աբրահամու, աճեաց ժողովուրդն՝ եւ բազմացա՛ւ յոյժ յԵգիպտոս. 18մինչեւ յարեաւ ա՛յլ թագաւոր յԵգիպտոս, որ ո՛չ ճանաչէր զՅովսէփ։ 19Նա՝ հնարեցա՛ւ ազգին մերում, եւ չարչարեաց զհարսն մեր, առնել ընկեցի՛կ զմանկունս նոցա զի մի՛ ապրեսցին։ 20Յորում ժամանակի ծնաւ Մովսէս, եւ էր կայտա՛ռ առաջի Աստուծոյ. որ եւ սնա՛ւ ՚ի տան հօր իւրոյ ամիսս երիս։ 21Եւ յընկեցիկն առնել զնա՝ եբարձ զնա դուստրն փարաւոնի, եւ սնոյց զնա ի՛ւր յորդեգիրս։ 22Եւ վարժեցա՛ւ Մովսէս ամենայն իմաստութեամբ Եգիպտացւոցն. եւ էր զօրաւո՛ր բանիւք եւ գործովք իւրովք։ 23Իբրեւ լցա՛ւ նորա քառասնամեայ ժամանակք, անկաւ ՚ի սիրտ նորա շրջել զեղբարբք իւրովք՝ զորդւովքն Իսրայէլի։ 24Եւ տեսեալ զոմն զրկեալ՝ զչարեցա՛ւ, եւ խնդրեա՛ց զվրէժ զրկելոյն՝ սպանեալ զԵգիպտացին։ 25Զմտաւ ածէր թէ իմասցին եղբարք նորա, զի Աստուած ՚ի ձեռն նորա՛ տալոց էր զփրկութիւն նոցա. եւ նոքա ո՛չ իմացան։ 26Եւ ՚ի վաղիւ անդր երեւեցաւ նոցա մինչդեռ մարտնչէինն, եւ վարեաց զնոսա ՚ի խաղաղութիւն, ասէ. Ա՛րք եղբարք էք, ընդէ՞ր զրկէք զմիմեանս։ 27Իսկ որ զրկէր զընկերն՝ մերժեաց զնա, եւ ասէ. Ո՞ կացոյց զքեզ իշխան եւ դատաւոր ՚ի վերայ մեր։ 28Մի՞թէ՝ սպանանե՞լ կամիցիս զիս, զոր օրինակ սպաներ երէկ զԵգիպտացին։ 29Եւ փախեա՛ւ Մովսէս ՚ի բանիցս յայսցանէ, եւ եղեւ պանդո՛ւխտ յերկրին Մադիամու. ուր ծնաւն երկուս որդիս։ 30Եւ ՚ի կատարել ամացն քառասնից, երեւեցա՛ւ նմա յանապատին լերինն Սինայ հրեշտակ Տեառն ՚ի բոց հրոյ մորենւոյն։ 31Եւ Մովսիսի տեսեալ՝ զարմացա՛ւ ընդ տեսիլն. եւ ՚ի մատչելն նորա նշմարել, եղեւ ձա՛յն Տեառն՝ եւ ասէ. 32Ես եմ Աստուած հարց քոց, Աստուած Աբրահամու՝ եւ Սահակայ՝ եւ Յակովբայ. եւ զահի հարեալ Մովսէս՝ ո՛չ իշխէր հայել։ 33Եւ ասէ ցնա Տէր. Լո՛յծ զկօշիկս ոտից քոց, զի տեղիդ յորում դուդ կացեր՝ երկիր սո՛ւրբ է։ 34Տեսանելո՛վ տեսի զչարչարանս ժողովրդեան իմոյ որ յԵգիպտոս, եւ լուա՛յ հեծութեան նոցա, եւ իջի փրկե՛լ զնոսա. եւ արդ՝ ե՛կ առաքեցից զքեզ յԵգիպտոս։ 35Զայն Մովսէս՝ զոր ուրացան եւ ասէին. Ո՞ կացոյց զքեզ իշխան եւ դատաւոր ՚ի վերայ մեր, զնա Աստուած իշխան եւ փրկի՛չ առաքեաց ՚ի ձեռն հրեշտակին, որ երեւեցաւ նմա ՚ի մորենւոջն։ 36Նա՛ եհան զնոսա՝ արարեալ նշանս եւ արուեստս յերկրին Եգիպտացւոց, եւ ՚ի Կարմիր ծովուն, եւ յանապատի՝ ամս քառասուն։ 37Ա՛յս Մովսէս՝ որ ասաց ցորդիսն Իսրայէլի. Մարգարէ՛ ձեզ յարուսցէ Տէր Աստուած յեղբարց ձերոց՝ իբրեւ զիս, նմա՛ լուիջիք։ 38Սա է որ եղեւ յեկեղեցւոջն յանապատին ընդ հրեշտակին, որ խօսեցաւ ընդ նմա ՚ի լերինն Սինայ՝ եւ ընդ հարսն մեր. որ ընկալաւ զպատգամս կենդանիս տալ մեզ։ 39Որում ո՛չ կամեցան հնազանդ լինել հարքն մեր, այլ մերժեցին եւ դարձա՛ն սրտիւք իւրեանց յԵգիպտոս։ 40Եւ ասեն ցԱհարոն. Արա՛ մեզ աստուա՛ծս որ երթայցեն առաջի մեր. զի Մովսէսն այն որ եհան զմեզ յերկրէն Եգիպտացւոց՝ ո՛չ գիտեմք զի՛ եղեւ նմա։ 41Եւ արարին յաւուրսն յայնոսիկ որթ, եւ մատուցին զո՛հս կռոց, եւ ուրա՛խ լինէին ՚ի գործս ձեռաց իւրեանց։ 42Դարձոյց Աստուած՝ եւ մատնեա՛ց զնոսա ՚ի պաշտօն զօրութեան երկնից. որպէս եւ գրեա՛լ է ՚ի գիրս մարգարէից. Միթէ զո՞հս եւ պատարագս մատուցէք ինձ զամս քառասուն յանապատին՝ տո՛ւնդ Իսրայէլի. 43եւ առէք զվրանն Մողոքայ, եւ զաստղն աստուածոյն Հռեմփայ, զպատկերսն զոր արարէք երկիր պագանել նոցա. եւ փոխեցից զձեզ յա՛յն կողմն Բաբելացւոց։ * 44Խորա՛նն վկայութեան էր ընդ հարսն մեր յանապատին. որպէս հրամա՛ն ետ որ խօսէրն ընդ Մովսիսի, առնել զայն ըստ օրինակին զոր ետես։ 45Զոր եւ ընկալեալ բերէին հարքն մեր հանդերձ Յեսուաւ ՚ի վիճակ ազգացն, զորս մերժեաց Աստուած յերեսաց հարցն մերոց. մինչեւ յաւուրս Դաւթի, 46որ եգիտ շնո՛րհս առաջի Աստուծոյ, եւ խնդրեաց գտանել զյարկս Աստուծոյ Յակովբայ։ 47Նա եւ Սողովմոն շինեաց նմա տուն։ 48Այլ ո՛չ եթէ Բարձրեալն ՚ի ձեռագործ տաճարս բնակէ։ Այլ որպէս մարգարէն ասէ. 49Երկինք աթո՛ռ իմ են, եւ երկիր պատուանդան ոտից իմոց. որպիսի՞ տուն շինեցէք ինձ՝ ասէ Տէր. կամ զի՞նչ տեղի հանգստեան իմոյ. 50ո՞չ ձեռն իմ արար զայս ամենայն։ * 51Խստապարանոցք եւ անթլփա՛տք սրտիւք եւ ակընջօք, դուք հանապա՛զ Հոգւոյն Սրբոյ հակառակ կայք. որպէս հարքն ձեր, եւ դուք։ 52Զո՛ ոք ՚ի մարգարէիցն ո՛չ հալածեցին հարքն ձեր. եւ սպանին զայնոսիկ որ յառաջագոյն պատմեցին վասն գալստեան Արդարոյն. որոյ դուք այժմ մատնիչք եւ սպանօղք եղերուք. 53ոյք առէք զօրէնս ՚ի հրամանս հրեշտակաց, եւ ո՛չ պահեցէք։ 54Եւ լուեալ զայս զայրանայի՛ն ՚ի սիրտս իւրեանց, եւ կրճտէին զատամունս ՚ի վերայ նորա։ 55Եւ նա էր լի՛ Հոգւով Սրբով. հայեցաւ յերկինս՝ եւ ետե՛ս զփառս Աստուծոյ. եւ զՅիսուս զի կա՛յր ընդ աջմէ Աստուծոյ. եւ ասէ. Ահա տեսանե՛մ զերկինս բացեալ՝ եւ զՈրդի մարդոյ զի կայ ընդ աջմէ Աստուծոյ։ 56Աղաղակեա՛լ ՚ի ձայն մեծ, խցի՛ն զականջս իւրեանց, եւ դիմեցին առ հասարակ ՚ի վերայ նորա։ 57Եւ հանեալ արտաքոյ քաղաքին՝ քարկոծէի՛ն զնա. եւ վկայքն դնէին զձորձս իւրեանց առ ոտս երիտասարդի միոջ՝ որ կոչէր Սա՛ւուղ։ 58Եւ քարկոծ առնէին զՍտեփանոս, որ կարդայր եւ ասէր. Տէ՛ր Յիսուս՝ ընկա՛լ զոգի իմ։ 59Եդ ծունր՝ եւ աղաղակեաց ՚ի ձայն բարձր. Տէր, մի՛ համարիր դոցա զայս մեղս։ Եւ զայս իբրեւ ասաց՝ ննջեաց. եւ Սաւղոս էր կամակից սպանման նորա։