ԴԱՆԻԷԼ ԴԱՏԱՍՏԱՆԱՑ [1]

1Եւ էր այր մի բնակեալ ՚ի Բաբելովն, եւ անուն նորա Յովակիմ։ 2Եւ ա՛ռ իւր կին՝ անուն Շուշան, դուստր Քեղկեայ, գեղեցիկ յոյժ՝ երկիւղած ՚ի Տեառնէ։ 3Եւ ծնօղք նորա արդարք, եւ ուսուցին զդուստրն իւրեանց ըստ օրինացն Մովսիսի։ 4Եւ էր Յովակիմ մեծատո՛ւն յոյժ. եւ է՛ր նորա բուրաստան՝ մերձ յապարանս իւր. եւ առ նա՛ ժողովէին Հրէայք, զի փառաւորագո՛յն էր քան զամենեսեան։ 5Եւ երեւեցան երկու ծերք ՚ի ժողովրդենէ անտի դատաւորք տարւոյն այնմիկ. զորոց խօսեցաւ Տէր՝ եթէ ել անօրէնութիւն ՚ի Բաբելովնէ ՚ի ծերոցն դատաւորաց. որ համարէին առաջնորդել ժողովրդեանն։ 6Եւ նոքա հանապազորդէին ՚ի տանն Յովակիմայ. եւ գային առ նոսա ամենեքեան ՚ի դատաստան։ 7Եւ լինէր իբրեւ ժողովուրդն մեկնէր զհասարակ աւուրբք՝ մտանէ՛ր Շուշան, եւ զգնայր ՚ի բուրաստանի առն իւրոյ։ 8Եւ տեսանէին զնա երկոքին ծերքն հանապազ՝ զի մտանէր եւ զգնա՛յր. եւ ցանկացան նմա։ 9Եւ դարձուցին զմիտս իւրեանց, եւ խոտորեցուցին զաչս իւրեանց չհայել յերկինս՝ եւ չյիշել զարդար դատաստանսն։ 10Եւ էին երկոքեան հարեալ ՚ի նմա. եւ չպատմէին միմեանց զցաւս իւրեանց, 11զի պատկառէին պատմել զցանկութիւնն իւրեանց. քանզի կամէին լինե՛լ ընդ նմա։ 12Եւ սպասէին նմա ստէպ հանապազ տեսանել զնա։ Եւ ասեն ցմիմեանս. 13Երթիցո՛ւք ՚ի տուն, զի ճաշոյ ժա՛մ է։ Ելին մեկնեցան ՚ի միմեանց. 14եւ դարձեալ անդրէն եկին միւսանգամ առ միմեանս, եւ հարցեալ միմեանց զպատճառսն, խոստովա՛ն եղեն զցանկութիւնն իւրեանց. ապա եղեն ժամադիր միմեանց՝ թէ ե՞րբ կարասցեն զնա միայն գտանել։ 15Եւ եղեւ ՚ի սպասելն նոցա նմա ՚ի դիպող աւուր. եկն եմուտ երբեմն որպէս յերէկն եւ յեռանդն, երկու միայն աղջկամբք, եւ ցանկացաւ լուանալ ՚ի բուրաստանի անդ. քանզի տօ՛թ էր, 16եւ չէր ոք անդ. բայց միայն երկու ծերքն թաքուցեալք՝ որ սպասէի՛ն նմա։ 17Եւ ասէ ցաղջկունսն. Երթա՛յք բերէ՛ք ինձ ե՛ւղ եւ աճառ, եւ զդուրս բուրաստանիս փակեցէ՛ք՝ զի լուացա՛յց։ 18Եւ արարին որպէս ասաց նոցա. փակեցին զդուրս բուրաստանին, եւ ելին ՚ի կողմանէ դրանցն բերել զոր ինչ հրամայեաց նոցա. եւ չտեսին զծերսն՝ քանզի թաքուցեալ էին։ 19Եւ եղեւ իբրեւ ելին աղջկունքն, յարեա՛ն երկու ծերքն, եւ դիմեցին ՚ի վերայ նորա եւ ասեն. 20Ահա դուրք բուրաստանիս փակեալ են, եւ չի՛ք ոք որ տեսանէ զմեզ, եւ մեք ցանկացեալ եմք քեզ. վասն որոյ եւ քո հաւանեալ մեզ՝ լե՛ր ընդ մեզ ։ 21Ապա թէ ոչ՝ վկայե՛մք զքէն, թէ ոմն պատանի՛ էր ընդ քեզ, եւ վասն այնորիկ արձակեցեր զաղջկունսն ՚ի քէն։ 22Յոգո՛ց եհան Շուշան եւ ասէ. Տագնա՛պ է ինձ յամենայն կողմանց. եթէ զայդ գործեցից՝ մա՛հ է ինձ, եւ եթէ ո՛չ գործեցից՝ չե՛մ ապրելոց ՚ի ձեռաց ձերոց։ 23Բայց լա՛ւ է ինձ չգործել զայդ՝ եւ անկանել ՚ի ձեռս ձեր, քան թէ մեղա՛յց առաջի Տեառն։ 24Եւ աղաղակեաց ՚ի ձայն մեծ Շուշան. աղաղակեցին եւ երկոքին ծերքն կի՛ց նմին։ 25Եւ ընթացաւ մին եբաց զդուրս բուրաստանին։ 26Իբրեւ լուան զձայն ճչոյն ՚ի բուրաստանի անդ ընտանիքն՝ անկան ընդ կողմն դրանն ՚ի ներքս, տեսանել թէ զի՞նչ իրք ընդ նմա անցեալ իցեն։ 27Եւ իբրեւ ասացին ծերքն զբանս իւրեանց՝ զամօթի հարան ծնօղքն յոյժ. զի ո՛չ երբէք այնպիսի բանք ասացան զՇուշանայ։ Եւ եղեւ ՚ի վաղիւ անդր 28իբրեւ եկն ժողովուրդն առ այրն նորա Յովակիմ. եկին եւ երկու ծերքն անօրէն մտօք զՇուշանայ՝ սպանանել զնա։ 29Եւ ասեն առաջի ժողովրդեանն. Յղեցէ՛ք զՇուշանայ զդստերէ Քեղկեայ, որ է կին Յովակիմայ։ Եւ նոքա յղեցին. 30եւ եկն նա՝ եւ ծնօղք իւր՝ եւ որդիք իւր՝ եւ ամենայն ազգականք նորա։ 31Եւ Շուշան՝ էր փափո՛ւկ յոյժ եւ գեղեցիկ տեսլեամբ։ 32Եւ անօրէնքն հրամայեցին հոլանի՛ առնել զնա՝ քանզի սքողեալ էր, զի լցցին գեղով նորա։ 33Եւ իւրքն լային. եւ ամենեքին որ ճանաչէին զնա։ 34Յարեա՛ն երկոքին ծերքն ՚ի միջոյ ժողովրդեանն՝ եւ եդին զձեռս իւրեանց ՚ի վերայ գլխոյ նորա։ 35Եւ նա լալով հայեցա՛ւ յերկինս. քանզի էր սիրտ նորա յուսացեալ ՚ի Տէր։ 36Ասեն ծերքն երկոքեան. Մինչդեռ մեք միա՛յն զգնայաք ՚ի մէջ բուրաստանին, եմուտ դա անդր երկու աղջկամբք, եւ փակեաց զդուրս բուրաստանին, եւ արձակեաց զաղջկունսն։ 37Ե՛կն առ նա պատանի մի որ էր թաքուցեալ, եւ անկա՛ւ ընդ դմա։ 38Եւ մեք էաք յանկեան բուրաստանին. իբրեւ տեսաք զանօրէնութիւնն՝ ընթացա՛ք առ դոսա, եւ տեսաք զլինելն դոցա ընդ միմեանս։ 39Զնա ո՛չ կարացաք ունել, քանզի բո՛ւռն էր քան զմեզ, եւ եբաց զդուրսն եւ փախեաւ արտաքս։ 40Զդա զոր ըմբռնեցաքդ՝ հարցաք թէ ո՞վ էր պատանին, եւ ո՛չ կամեցաւ պատմել մեզ. զայդ վկայե՛մք։ 41Եւ հաւատա՛ց նոցա ատեանն իբրեւ ծերոց ժողովրդեան՝ եւ դատաւորաց. եւ դատեցան զնա մեռանել։ 42Աղաղակեա՛ց ՚ի ձայն բարձր Շուշան՝ եւ ասէ. Աստուած յաւիտենական ծածկագէտ, որ գիտես զամենայն յառաջ քան զլինել նոցա. 43դո՛ւ գիտես զի սո՛ւտ վկայեն զինէն. եւ ահա մեռանի՛մ որ ոչ ինչ գործեցի՝ զոր դոքա՛յդ անօրինեն զինէն։ 44Եւ լուաւ Տէր ձայնի նորա. 45եւ մինչդեռ տանէին զնա կորուսանել, զարթոյց Աստուած զՀոգին Սուրբ ՚ի վերայ մանկան միոյ տղայոյ որում անուն էր Դանիէ՛լ։ 46Եւ աղաղակեաց ՚ի ձայն բարձր՝ եւ ասէ. Անպա՛րտ եմ ես յարենէ դորա։ 47Եւ դարձաւ ամենայն ժողովուրդն առ նա՝ եւ ասեն. Զի՞նչ է բանդ այդ զոր դուդ խօսեցար։ 48Եւ նա եկաց ՚ի մէջ նոցա եւ ասէ. Ա՛յդպէս անմի՞տք էք որդիք Իսրայէլի. ո՛չ քննեցէք, եւ ո՛չ յիրաւանց վերայ հասէք, եւ դատապարտեցէ՞ք զդուստրդ Իսրայէլի։ 49Դարձա՛յք անդրէն յատեան. քանզի սո՛ւտ վկայեցին դոքա զնմանէ ։ 50Եւ դարձաւ ժողովուրդն վաղվաղակի։ Եւ ասեն ցնա ծերքն. Ե՛կ նի՛ստ ՚ի միջի մերում՝ եւ պատմեա՛ մեզ. զի քե՛զ ետ Աստուած զերիցութիւն։ 51Եւ ասէ ցնոսա Դանիէլ. Մեկնեցէ՛ք զդոսա ՚ի միմեանց ՚ի բա՛ց եւ քննեսցո՛ւք զդոսա։ 52Իբրեւ մեկնեցան ՚ի միմեանց, կոչեաց զմին ՚ի նոցանէ եւ ասէ ցնա. Ա՛յ հնացեալ աւուրբք չարութեան. այժմ ահա եկին հասին մեղք քո՝ զոր գործէիր յառաջագոյն։ 53Զի դատէիր զդատաստանս անիրաւութեամբ, զանմեղս դատապարտէիր, եւ զվնասակարս արձակէիր. ուր Աստուծոյ ասացեալ էր՝ թէ զանմեղն եւ զարդարն մի՛ սպանանիցես։ 54Բայց արդ՝ եթէ տեսե՞ր զդոսա, ընդ որո՞վ ծառով հասեր առ դոսա՝ մինչ խօսէին ընդ միմեանս։ Եւ նա ասէ. Ընդ հերձեա՛ւն։ 55Ասէ Դանիէլ. Բարւո՛ք ստեցեր ՚ի քոյին գլուխդ. ահաւասիկ հրեշտակի Աստուծոյ առեալ հրաման, հերձցէ՛ զքեզ ընդ մէջ։ 56Եւ ՚ի բաց մերժեաց զնա։ Հրամայեաց ածել զմեւսն, եւ ասէ ցնա. Զաւա՛կ Քանանու՝ եւ ո՛չ Յուդայ. գե՛ղ դորա պատրեա՞ց զքեզ՝ եւ ցանկութիւն շրջեա՞ց զսիրտ քո։ 57Ա՞յդպէս առնէիք զդստերս Իսրայէլի, եւ նոքա առ երկիւղի մերձենային առ ձեզ. այլ եւ ո՛չ դուստրդ Յուդայ կալաւ յանձին զանօրէնութիւնս ձեր։ 58Բայց արդ աղէ՝ ասա՛, ընդ որո՞վ ծառով հասեր առ դոսա մինչդեռ խօսէին ընդ միմեանս։ Եւ նա ասէ. Ընդ սղոցեա՛ւն։ 59Ասէ ցնա Դանիէլ. Բարւո՛ք ստեցեր եւ դու ՚ի քոյին գլուխ, զի կայ աւասիկ հրեշտակ Աստուծոյ, սուսեր մերկ ՚ի ձեռին սղոցե՛լ զքեզ ընդ մէջ՝ զի սատակեսցէ զքեզ ։ 60Եւ աղաղակեաց ամենայն ժողովուրդն ՚ի ձայն մեծ, եւ օրհնեցին զԱստուած որ ապրեցուցանէ զյուսացեալս իւր։ 61Եւ յարեա՛ն ՚ի վերայ երկուց ծերոցն. քանզի յանդիմանեա՛ց զնոսա Դանիէլ ՚ի նոցին բերանոց սո՛ւտ վկայս. եւ արարին ընդ նոսա՝ որպէս եւ եդին չարութիւն ՚ի մտի առնե՛լ ընդ ընկերի, 62ըստ օրինացն Մովսիսի. եւ սպանին զնոսա. եւ ապրեցա՛ւ արիւն արդար յաւուր յայնմիկ։ 63Իսկ Քեղկեա եւ կին նորա օրհնեցին զԱստուած վասն դստերն իւրեանց Շուշանայ՝ հանդերձ Յովակիմաւ արամբ նորա, եւ ամենայն ազգականօք նորա. զի ո՛չ գտան իրք գարշութեան ՚ի նմա։

64Եւ Դանիէլ եղեւ մե՛ծ առաջի ժողովրդեանն յօրէ յայնմանէ եւ անդր։