1Ե՛ս Նաբուքոդոնոսոր՝ ուրա՛խ էի ՚ի տան իմում եւ զուարճացեալ։ 2Երա՛զ տեսի՝ եւ զարհուրեցոյց զիս, եւ խռովեցայ յանկողնի իմում. եւ տեսիլ գլխոյ իմոյ տագնապեա՛ց զիս։ 3Եւ տուաւ հրաման յինէն ածել առաջի իմ զամենայն իմաստունս Բաբելացւոց, զի զմեկնութիւն երազոյն ցուցցեն ինձ։ 4Եւ մտին առաջի իմ գէ՛տք՝ եւ մոգք՝ եւ իղձք՝ եւ քաղդեայք. եւ զերազն իմ ասացի առաջի նոցա. եւ զմեկնութիւն նորա ո՛չ ցուցին ինձ. 5մինչեւ եկն Դանիէլ՝ որում անուն էր Բաղտասար՝ ըստ անուան աստուծոյ իմոյ. զի Հոգի Սուրբ Աստուծոյ գոյ ՚ի նմա։ Ցոր եւ ասացի, 6թէ Բաղտասար իշխան՝ գիտեա՛ զոր ես տեսի. գիտեմ եթէ Հոգի Սուրբ Աստուծոյ գոյ ՚ի քեզ, եւ ամենայն խորհուրդք ո՛չ ծածկին ՚ի քէն. արդ լո՛ւր դու զտեսիլ երազոյն իմոյ զոր տեսի, եւ զմեկնութիւն նորա ասասցե՛ս ինձ։ 7Տեսանէի յանկողնի իմում, եւ ահա ծա՛ռ մի ՚ի մէջ երկրի. եւ բարձրութիւն նորա բազում յոյժ։ 8Մեծացաւ ծառն եւ զօրացաւ, եւ բարձրութիւն նորա եհա՛ս մինչեւ յերկինս, եւ լայնութիւն նորա ՚ի ծագս ամենայն երկրի։ 9Տերեւ նորա գեղեցիկ, եւ պտուղ նորա բազում. եւ կերակուր ամենայնի ՚ի նմա. ՚ի ներքոյ նորա բնակեալ էին գազանք վայրի. եւ յոստս նորա հանգուցեալ էին թռչունք երկնից. եւ ՚ի նմանէ կերակրէր ամենայն մարմին։ 10Տեսանէի ՚ի տեսլեան գիշերոյ յանկողնի իմում, եւ ահա զուարթուն եւ սուրբ իջանէր յերկնից. 11եւ բարբառէր զօրութեամբ՝ եւ ասէր ա՛յսպէս. Հատէ՛ք զծառդ՝ եւ քշտեցէ՛ք զոստս դորա. թօթափեցէ՛ք զտերեւ դորա, եւ զպտուղ դորա ցրուեցէք. շարժեսցին գազանքդ ՚ի ներքոյ դորա, եւ թռչունքդ յոստս դորա։ 12Բայց զշառաւիղ արմատոյ դորա թողէ՛ք յերկրի, երկաթապատ եւ պղնձապատ ՚ի դալար վայրի՝ եւ ՚ի ցօղոյ երկնից հանգիցէ. եւ ընդ գազանս անապատի բաժին դորա, եւ ՚ի խոտ երկրի. 13սիրտ նորա ՚ի մարդկանէ փոխեսցի, եւ սիրտ գազանաց տացի նմա. եւ եւթն ժամանակք փոխեսցին ՚ի վերայ նորա։ 14Մեկնութեամբ զուարթնո՛յ է բանս. եւ պատգամ սրբո՛ց է հարցուածս. զի ծանիցեն կենդանիք՝ եթէ տիրէ Բարձրեալն թագաւորութեան մարդկան, եւ ում կամի տացէ զնա. եւ զարհամարհն ՚ի մարդկանէ յարուցանէ ՚ի վերայ նորա։ 15Ա՛յս է երազն զոր տեսի ե՛ս Նաբուքոդոնոսոր արքայ։ Եւ դու Բաղտասար՝ ասա՛ ինձ զմեկնութիւն նորա. զի ամենայն իմաստունք թագաւորութեան իմոյ ո՛չ կարացին ցուցանել ինձ զմեկնութիւն նորա. այլ դու Դանիէլ կարօղ ես՝ զի Հոգի Սուրբ Աստուծոյ գո՛յ ՚ի քեզ։ 16Յայնժամ Դանիէլ՝ որում անուն էր Բաղտասար՝ հիացաւ իբրեւ ժամ մի եւ խորհուրդք նորա խռովեցուցանէին զնա։ Պատասխանի ետ թագաւորն՝ եւ ասէ ցնա. Բա՛ղտասար, երազն եւ մեկնութիւն նորա մի՛ տագնապեցուցանեն զքեզ։ Ետ պատասխանի Բաղտասար՝ եւ ասէ. Տէ՛ր՝ երազն ատելեաց քոց, եւ մեկնութիւն նորա թշնամեաց քոց։ 17Ծառն զոր տեսանէիր մեծացեալ եւ զօրացեալ, որոյ բարձրութիւնն հասանէր յերկինս, եւ լայնութիւն նորա յամենայն երկիր. 18տերեւ նորա գեղեցիկ, եւ պտուղ նորա բազում, եւ կերակուր ամենայնի՛ ՚ի նմա. ՚ի ներքոյ նորա բնակեալ էին գազանք անապատի, եւ յոստս նորա հանգուցեալ թռչունք երկնից. 19դո՛ւ ես արքայ։ Զի մեծացար եւ զօրացար, եւ մեծութիւն քո բարձրացաւ եհա՛ս մինչեւ յերկինս. եւ տէրութիւն քո ՚ի ծագս ամենայն երկրի։ 20Եւ զի տեսանէիր արքայ՝ զի զուարթունն եւ սուրբ՝ իջանէ՛ր յերկնից՝ եւ ասէր. Կտրեցէ՛ք զծառդ եւ ապականեցէ՛ք զդա. բայց զշառաւիղ արմատոյ դորա թողէ՛ք յերկրի. երկաթապատ եւ պղնձապատ, եւ ՚ի դալա՛ր վայրի՝ եւ ՚ի ցօղոյ երկնից հանգիցէ. եւ ընդ գազանս անապատի բաժին նորա, մինչեւ եւթն ժամանակք փոխեսցին ՚ի վերայ նորա։ 21Ա՛յս է մեկնութիւն նորա արքայ։ Եւ դատաստանք Բարձրելոյն հասեալ ՚ի վերայ տեառն իմոյ արքայի. 22եւ զքեզ հալածեսցեն ՚ի մարդկանէ. եւ ընդ գազանս անապատի՛ եղիցի բնակութիւն քո. եւ խոտ իբրեւ արջառոյ ջամբեսցեն քեզ, եւ ՚ի ցօղոյ երկնից հանգիցես. եւ եւթն ժամանակք փոխեսցին ՚ի վերայ քո, մինչեւ ծանիցես թէ տիրէ Բարձրեալն թագաւորութեան մարդկան. եւ ում կամի, տացէ զնա։ 23Եւ զի ասաց՝ թէ թողէ՛ք զշառաւիղ արմատոյ ծառոյն. թագաւորութիւն քո քե՛զ մնայ, մինչեւ ծանիցես զիշխանութիւն երկնաւորին։ 24Վասն այդորիկ ա՛րքայ, խրա՛տ իմ հաճոյ թուեսցի քեզ. եւ զմեղս քո ողորմութեամբ քաւեսջիր, եւ զանօրէնութիւնս քո գթովք տնանկաց. թերեւս երկայնամիտ լիցի ՚ի վերայ յանցանաց քոց Աստուած։ 25Այս ամենայն եկն եհա՛ս ՚ի վերայ Նաբուքոդոնոսորայ արքայի 26յետ երկոտասան ամսոյն, մինչդեռ ՚ի վերայ տաճարի թագաւորութեան իւրոյ ճեմէր ՚ի Բաբելոն։ 27Խօսել սկսաւ թագաւորն՝ եւ ասէ. Ո՞չ այս՝ ա՛յն մեծ Բաբելոն է զոր ե՛սն շինեցի ՚ի տուն թագաւորութեան հաստատութեամբ զօրութեան իմոյ՝ ՚ի պատիւ փառաց իմոց։ 28Եւ մինչդեռ բանքն ՚ի բերա՛ն էին թագաւորին, ձայն եղեւ յերկնից եւ ասէ. Քե՛զ ասեմ Նաբուքոդոնոսո՛ր արքայ. թագաւորութիւն քո անցեալ է ՚ի քէն. 29եւ ՚ի մարդկանէ հալածեսցեն զքեզ, եւ ընդ գազանս անապատի բնակութիւն քո, եւ խո՛տ իբրեւ արջառոյ ջամբեսցեն քեզ. եւ եւթն ժամանակք փոխեսցին ՚ի վերայ քո, մինչեւ ծանիցես՝ թէ տիրէ Բարձրեալն թագաւորութեան մարդկան, եւ ում կամի տացէ զնա։ 30՚Ի նմին ժամու բանն կատարեցա՛ւ ՚ի վերայ Նաբուքոդոնոսորայ. եւ ՚ի մարդկանէ հալածեցաւ, եւ խոտ՝ իբրեւ արջա՛ռ ուտէր. եւ ՚ի ցօղոյ երկնից մարմին նորա ներկա՛ւ, մինչեւ վարսք նորա իբրեւ զառիւծուց մեծացան, եւ եղնգունք նորա իբրեւ զթռչնոց։ 31Եւ յետ կատարածի աւուրցն, ե՛ս Նաբուքոդոնոսոր՝ զաչս իմ յերկինս համբարձի, եւ միտք իմ առ ի՛ս դարձան. եւ զԲարձրեալն օրհնեցի, եւ զկենդանին յաւիտենից գովեցի եւ փառաւորեցի. զի իշխանութիւն նորա իշխանութիւն յաւիտենական. եւ տէրութիւն նորա ազգաց յազգս։ 32Եւ ամենայն բնակիչք երկրի իբրեւ զոչինչ համարեցան։ Ըստ կամաց իւրոց առնէ ՚ի զօրութեան երկնից, եւ ՚ի բնակութեան երկրի. եւ չի՛ք որ ընդդէմ դառնայցէ ձեռին նորա եւ ասիցէ թէ զինչ գործեցեր։ 33՚Ի նմին ժամանակի միտք իմ առ ի՛ս դարձան, եւ ՚ի պատիւ թագաւորութեան իմոյ եկի. եւ կերպարանք իմ առ ի՛ս դարձան. եւ իշխանք իմ եւ մեծամեծք իմ խնդրեցին զիս. եւ անդրէն ՚ի թագաւորութիւն իմ հաստատեցայ. եւ մեծութիւն առաւե՛լ յաւելաւ ինձ։ 34Արդ ես Նաբուքոդոնոսոր օրհնե՛մ եւ առաւե՛լ բարձրացուցանեմ, եւ փառաւո՛ր առնեմ զԱրքայն երկնից. զի ամենայն գործք նորա ճշմարի՛տ են, եւ շաւիղք նորա իրաւունք. եւ զամենեսին ոյք գնան ամբարտաւանութեամբ՝ կարօ՛ղ է խոնարհեցուցանել։