1Եւ հաճո՛յ թուեցաւ առաջի Դարեհի, եւ կացոյց ՚ի վերայ թագաւորութեանն նախարարս հարեւր եւ քսան. զի իցեն յամենայն թագաւորութեան նորա. 2եւ ՚ի վերայ նոցա երիս հրամատարս, եւ մի ՚ի նոցանէ էր Դանիէլ. տալ նոցա նախարարացն հրաման, զի արքայ՝ աշխատ ինչ մի՛ լիցի։ 3Եւ Դանիէլ առաւե՛լ էր քան զնոսա. զի հոգի առաւել գոյր ՚ի նմա. 4եւ թագաւորն կացոյց զնա ՚ի վերայ ամենայն արքայութեան իւրոյ։ Եւ հրամատարքն եւ նախարարքն նախանձէին՝ եւ խնդրէին պատճառս զԴանիելէ. եւ ամենեւին պատճառս եւ յանցանս եւ բաղբաղայս ո՛չ գտանէին զնմանէ. քանզի հաւատարի՛մ էր։ 5Եւ ասեն հրամատարքն. Չգտանեմք ուստեք պատճառս զԴանիելէ, բայց եթէ յօրէնս Աստուծոյ իւրոյ։ 6Յայնժամ հրամատարքն եւ նախարարքն կացին առաջի թագաւորին՝ եւ ասեն ցնա. Դարե՛հ արքայ՝ յաւիտեա՛ն կեաց։ 7Խորհուրդ արարին ամենեքեան որ են ՚ի թագաւորութեան քում, զօրավարք եւ նախարարք՝ իշխանք եւ կուսակալք, հաստատել արքունի հաստատութեամբ, եւ զօրացուցանել ուխտ մի. զի եթէ խնդրեսցէ ոք խնդրուածս յամենայն աստուծոյ՝ կամ ՚ի մարդոյ մինչեւ յաւուրս երեսուն՝ բա՛ց ՚ի քէն արքայ, անկցի՛ ՚ի գուբ առիւծուց։ 8Արդ հաստատեա՛ արքայ զուխտն, եւ գրեա՛ գիր. զի մի՛ եղծանիցի հրաման Մարաց եւ Պարսից։ 9Յայնժամ Դարե՛հ արքայ պատուէր ետ գրել զհրամանն։ 10Եւ Դանիէլ իբրեւ գիտաց թէ կարգեցաւ հրամանն, եմո՛ւտ ՚ի տուն իւր, եւ պատուհանք բա՛ց էին նմա ՚ի վերնատունս իւր ընդդէ՛մ Երուսաղեմի. եւ երի՛ս ժամս յաւուր դնէ՛ր ծունր եւ կայր յաղօթս, եւ գոհանայր առաջի Աստուծոյ իւրոյ. որպէս առնէր յառաջագոյն։ 11Յայնժամ արքն այնոքիկ դիտեցին՝ եւ գտին զԴանիէլ զի կայր յաղօթս եւ աղաչէր զԱստուած իւր։ 12Մատեա՛ն եւ ասեն ցթագաւորն. Ա՛րքայ՝ ո՞չ ուխտ մի կարգեցեր, զի ամենայն մարդ որ խնդրիցէ խնդրուածս յամենայն աստուծոյ՝ կամ ՚ի մարդոյ մինչեւ յաւուրս երեսուն, բա՛ց եթէ ՚ի քէ՛ն արքայէ, անկցի ՚ի գուբ առիւծուց։ Եւ ասէ արքայ. Ճշմարի՛տ է բանդ, եւ զհրաման Մարաց եւ զՊարսից չէ՛ օրէն շրջել։ 13Յայնժամ պատասխանի ետուն արքայի՝ եւ ասեն. Դանիէլ՝ որ յորդւոց գերութեանն Հրէաստանի, ո՛չ հնազանդեցաւ հրամանի քում արքայ. եւ երի՛ս ժամ խնդրէ խնդրուածս յԱստուծոյ իւրմէ։ 14Յայնժամ թագաւորն իբրեւ լուաւ զբանն՝ տրտմեցա՛ւ յոյժ վասն Դանիելի, եւ ջանայր փրկել զնա. եւ մինչեւ ցընթրեկերս ջանացաւ փրկել զնա։ 15Յայնժամ արքն այնոքիկ ասեն ցթագաւորն. Գիտասջի՛ր արքայ, զի հրամանի Մարաց եւ Պարսից՝ եւ ամենայն ուխտի եւ հաստատութեան զոր արքայ հաստատիցէ, ո՛չ է օրէն շրջել։ 16Յայնժամ հրաման ետ թագաւորն՝ եւ ածին զԴանիէլ, եւ արկին զնա ՚ի գո՛ւբն առիւծուց. եւ ասէ արքայն ցԴանիէլ. Աստուածն զոր դո՛ւն պաշտես յաճախ, նա՛ փրկեսցէ զքեզ։ 17Եւ բերին վէմ մի, եւ եդին ՚ի վերայ գբոյն. եւ կնքեա՛ց թագաւորն մատանեաւ իւրով, եւ մատանեօք մեծամեծացն. զի մի՛ այլ ազգ ինչ շրջեսցին վասն Դանիելի։ 18Եւ գնաց թագաւորն ՚ի տուն իւր. եւ ննջեաց առանց ընթրեաց, եւ խորտիկ ո՛չ մուծին առաջի նորա. եւ քուն՝ հատա՛ւ ՚ի նմանէ։ Եւ եխի՛ց Աստուած զբերանս առիւծուցն, եւ ո՛չ լլկեցին զԴանիէլ։ 19Յայնժամ յարեաւ արքայն ընդ առաւօտս լուսով, եւ փութո՛վ եկն ՚ի գուբն առիւծուց. 20եւ իբրեւ մերձեցաւ ՚ի գուբն՝ աղաղակեաց ՚ի ձայն մեծ՝ եւ ասէ. Դանիէ՛լ ծառա՛յ Աստուծոյ կենդանւոյ. Աստուածն քո զոր դու յաճա՛խ պաշտէիր, եթէ կարա՞ց փրկել զքեզ ՚ի բերանոյ առիւծուցդ։ 21Եւ ասէ Դանիէլ ցարքայ. Արքայ՝ յաւիտեա՛ն կեաց. 22Աստուած իմ առաքեաց զհրեշտակ իւր եւ եխի՛ց զբերանս առիւծուցս, եւ ո՛չ ապականեցին զիս. զի առաջի նորա ուղղութիւն գտաւ իմ. եւ առաջի քո արքայ վնա՛ս ինչ՝ ո՛չ արարի։ 23Յայնժամ թագաւորն զուարճացա՛ւ յանձն իւր. եւ հրաման ետ հանել զԴանիէլ ՚ի գբոյ անտի. հանա՛ւ Դանիէլ ՚ի գբոյ անտի, եւ ամենեւին ապականութիւն ո՛չ գտաւ ՚ի նմա. զի հաւատա՛ց յԱստուած իւր։ 24Եւ հրամա՛ն ետ թագաւորն՝ եւ ածին զարսն չարախօսս զԴանիելէ. եւ ընկեցան ՚ի գուբն առիւծուց, ինքեա՛նք եւ որդիք իւրեանց, եւ կանայք նոցա. եւ չեւ՛ էին յատակս գբոյն հասեալ՝ մինչեւ տիրեցին նոցա առիւծքն, եւ զամենայն ոսկերս նոցա մանրեցին։ 25Յայնժամ Դարեհ արքայ գրեաց առ ամենայն ազգս եւ ազինս եւ լեզուս, որ բնակեալ էին յամենայն երկրի. Խաղաղութիւն ձեզ բազմասցի՛։ 26Յերեսաց իմոց եդաւ հրամանս այս ընդ ամենայն իշխանութիւն թագաւորութեան իմում. զի երկնչիցին եւ դողայցեն յերեսաց Աստուծոյն Դանիելի. զի նա՛ է Աստուած կենդանի՝ եւ կա՛յ յաւիտեանս. եւ արքայութիւն նորա ո՛չ եղծանի, եւ տէրութիւն նորա մինչեւ ցվախճան։ 27Օգնակա՛ն լինի եւ փրկէ, եւ առնէ նշանս յերկինս եւ յերկրի. որ փրկեաց զԴանիէլ ՚ի բերանոյ առիւծուցն։ 28Եւ Դանիելի աջողէ՛ր ՚ի թագաւորութեանն Դարեհի՝ եւ Կիւրոսի Պարսկի։