1Եւ յիշեա՛ դու զայն որ հաստատեացն զքեզ յաւուրս մանկութեան քոյ. մինչչեւ՛ հասեալ իցեն աւուրք չարութեան, եւ հասցեն ամք յորս ասասցեն ո՛չ են կամք իմ ՚ի դոսա։ 2Մինչչեւ՛ խաւարեալ իցեն արեգակն՝ եւ լոյս՝ եւ լուսին՝ եւ աստեղք, եւ դարձցին ամպք զկնի անձրեւաց։ 3Յաւուր յորում շարժեսցին պահապանք տանն, եւ թիւրեսցին արք զօրութեան. եւ դատարկացան աղօրիք զի նուազեցան. եւ խաւարեսցի՛ն որք տեսանեն ընդ ծակս։ 4Եւ փակեսցեն զդրունս ՚ի հրապարակս ՚ի տկարութենէ ձայնի աղօրւոյն, եւ յարիցեն ՚ի ձայն հաւուն, եւ նկո՛ւն լիցին դստերք երգոց։ 5Եւ ՚ի բարձունս հայեսցին, եւ ապշութիւն ՚ի ճանապարհին. եւ ծաղկեսցի՛ նշին, եւ թանձրասցի՛ մարախն, եւ տարածեսցի՛ կապարն. զի գնա՛ց մարդ ՚ի տուն իւր յաւիտենից, եւ շո՛ւրջ եղեն կոծօղք ՚ի հրապարակս։ 6Մինչչեւ՛ կործանեալ իցէ լար արծաթոյն, եւ խորտակեալ մանեա՛կ ոսկւոյն. եւ մանրեալ սափորն յաղբեւրն, եւ ընկրկեալ անիւն ՚ի գուբն։ 7Եւ դարձցի հողն յերկիր որպէս եւ էրն, եւ հոգին դարձցի՛ առ Աստուած որ ետ զնա։

8Ունայնութիւն ունայնութեանց ասա՛ց Ժողովօղն, ամենայն ինչ ընդունայն է։ Եւ աւելի՛ իմն է՝ 9զի եղեւ Ժողովօղն իմաստուն. զի ուսուցանէր ժողովրդեանն զգիտութիւն. եւ ունկն քննէ զզարդ առակաց։ 10Յո՛յժ խնդրեաց Ժողովօղն գտանել զբանս կամաց, եւ գրել զգիրս ուղղութեան բանից ճշմարտութեան։ 11Բանք իմաստնոց իբրեւ զխթա՛ն եզանց. եւ իբրեւ բեւեռք հարեալք ՚ի մուրհակաց տուան ՚ի հովուէ միոջէ. 12եւ աւելորդ ՚ի նոցանէ։ Որդեակ իմ զգո՛յշ լեր ՚ի ստանալոյ գիրս բազումս, զի ո՛չ գոյ վախճան. եւ վարժ բազում աշխատութիւն է մարմնոյ։ 13Եւ վախճան բանիս՝ զամենայն ինչ լուր. յԱստուծոյ երկի՛ր՝ եւ զպատուիրանս նորա պահեա՛. զի այս է մարդն ամենեւին։ 14Զի զամենայն արարածս ածցէ Աստուած ՚ի դատաստան, յամենայնի անտես արարելոցն՝ եթէ բարի՛ եւ եթէ չար։