1Զինչ առաւելութիւն է մարդոյ։ Զի ո՞ գիտէ զինչ բարի է մարդոյ ՚ի կեանս իւրում ՚ի թի՛ւ աւուրց կենաց ընդունայնութեան նորա. եւ արար զայն ՚ի ստուեր։ Զի ո՞վ է որ պատմեսցէ մարդոյն՝ զինչ լինելոց է զկնի նորա ընդ արեգակամբ։ 2Բարի է անուն բարի՝ քան զողորմութիւն բարի, եւ օր մահուան իւրոյ՝ քան զօր ծննդեան իւրոյ։

3Բարի՛ է երթալ ՚ի տուն սգոյ՝ քան երթալ ՚ի տուն արբեցութեան, զի այն ի՛նքն է կատարած ամենայն մարդոյ. եւ որ կենդանի է՝ տացէ բարութիւն ՚ի սիրտ իւր։ 4Լաւ է սրտմտութիւն քան զծաղր. զի չարութեամբ երեսաց զուարթասցի սիրտ։ 5Սիրտ իմաստնոյ ՚ի տան սգոյ, եւ սիրտ անմտի ՚ի տան ուրախութեան։ 6Լա՛ւ է լսել զպատուհաս իմաստնոյ, քան լսել մարդոյ զերգս անմտաց։ 7Զի որպէս ձայն փշոց ՚ի ներքոյ կատսայի՝ ա՛յնպէս ծաղր անմտաց. սակայն եւ այն ընդունայնութիւն է։ 8Զրպարտութիւն ծփեցուցանէ զիմաստունս. եւ կորուսանէ զսիրտ ազնուութեան նորա։ 9Բարի՛ է կատարած բանից՝ քան զսկիզբն իւրեանց. բարի է երկայնամիտ՝ քան զհպարտացեալն ոգւով։ 10Մի՛ փութար յոգի քո բարկանալ, զի բարկութիւն ՚ի ծոց անզգամաց հանգիցէ։

11Մի՛ ասիցես զինչ գործեցաւ. զի աւուրքն առաջինք լաւ են քան զաւուրսս զայս. զի ո՛չ իմաստութեամբ հարցեր վասն այդորիկ։ 12Բարի՛ է իմաստութիւն ընդ ժառանգութեան, եւ յաւելուած որոց տեսանեն զարեգակն. 13զի ընդ հովանեաւ նորա իմաստութիւն է իբրեւ զհովանի արծաթոյ։ Եւ առաւելութիւն գիտութեան իմաստութեանն կենդանացուսցէ՛ զայն որ առ ՚ի նմանէ։ 14Տե՛ս զգործս Աստուծոյ զի ո՞վ է այն որ կարօղ լինիցի զարդարել՝ զոր Աստուածն խանգարիցէ։ 15Յաւուր բարութեան կեցջի՛ր ՚ի բարիս. եւ տե՛ս յաւուր չարութեան։ Տե՛ս սակայն նմին միաբան։ Զայն արար Աստուած վասն խօսից՝ զի մի՛ գտցէ մարդ զկնի իւր՝ եւ մի՛ ինչ։

16Զամենայն ինչ տեսի յաւուրս ունայնութեան իմոյ։ Է՛ արդար կորուսեալ յարդարութեան իւրում, եւ է՛ ամպարիշտ որ կայ չարութեամբ իւրով։ 17Մի՛ կարի արդար լինիր, եւ մի՛ ճարտարեր առաւել՝ զի մի՛ թիւրեսցիս։ 18Մի՛ ամպարշտեր կարի, եւ մի՛ լինիր խիստ՝ զի մի՛ տարաժամ մեռցիս։ 19Բարի՛ է թէ ՚ի կողմն այսոսիկ լինիցիս. սակայն եւ յայսմիկ մի՛ պղծեր զձեռն քո. զի որ երկնչի յԱստուծոյ՝ անցցէ ընդ ամենայն։ 20Իմաստութիւն օգնեսցէ իմաստնոյն քան զտա՛սն իշխան որ իցեն ՚ի քաղաքի։ 21Զի մարդ ո՛չ գոյ ՚ի վերայ երկրի՝ որ գործէ զբարիս, եւ ո՛չ մեղանչիցէ։ 22Սակայն յամենայն բանս զոր խօսիցին ամպարիշտք՝ մի՛ դներ ՚ի սրտի քում։ Զի մի՛ լուիցես դու անէծս ՚ի ծառայէ քումմէ՝ որ զքեզ անիծանիցէ։ 23Զի բազում անգամ չարահաւեսցի ընդ քեզ, եւ ՚ի նուագս բազումս չարչարեսցէ զսիրտ քո. սակայն եւ դու մի՛ անիծաներ այլոց։

24Զա՛յս ամենայն փորձեցի ես իմաստութեամբ, եւ ասացի. Բա՛ իմաստնացայ։ Եւ նա հեռացա՛ւ յինէն, 25հեռագոյն քան որպէս էրն. եւ զխորութիւն խորոց ո՞վ կարասցէ գիտել։ 26Շուրջ եկի ես եւ սիրտ իմ, ճանաչել՝ նա եւ խորհել՝ եւ խնդրել զիմաստութիւն եւ զհանճար. գիտել զամպարշտի զուրախութիւն եւ զլլկանս եւ զծփանս։ 27Եւ գտի՛ ես զնա. եւ ասեմ թէ դառն է քան զմահ կնաւն հանդերձ. որ է որս եւ թակարդ սրտի նորա, եւ կապանք ՚ի ձեռս նորա։ Բարին առաջի երեսաց Աստուծոյ զերծցի՛ ՚ի նմանէ, եւ որ մեղաւորն է ըմբռնեսցի՛ ՚ի նմա։ 28Ահա զայս ամենայն գտի ասէ՛ Էկլեսիաստէս. մի միոջ գտանել խորհուրդս, 29զոր խնդրեաց անձն իմ, եւ ո՛չ գտի. այր մի ՚ի հազարաց գտի, բայց կին՝ ամենեւին ո՛չ։

30Ահա արդ զայս գտի՛. զոր արար Աստուած զմարդն ուղիղ, եւ նոքա խնդրեցին զխորհուրդս չարութեան։ Ո՞վ գիտէ զիմաստունս՝ եւ ո՛վ գիտէ զմեկնութիւն բանից։