1Եւ ասէ ցնա պատուիրելով, զի մտցե՛ս եւ խնդրեսցե՛ս յարքայէ. եւ աղաչեսցես վասն ժողովրդեանն. 2զի յիշեսցե՛ս զաւուրսն տառապանաց քոց որպէս եւ սնա՛րն ՚ի ձեռս իմ. վասն զի Համան՝ երկրո՛րդ արքայի խօսեցաւ զմէնջ ՚ի մահ. 3արդ՝ աղաչեսցես զՏէր Աստուած խնդրուածովք, եւ խօսեսցի՛ս՝ ասէ՝ թագաւորիդ վասն մեր, եւ փրկեսցես զմեզ ՚ի մահուանէս։ 4Եւ եմո՛ւտ Առնաթեւ, եւ խօսեցաւ ընդ նմա զբանս զայս. 5եւ ասէ Եսթեր ցԱռնաթեւ. Գնա՛ դու առ Մուրթքէ՝ եւ ասա՛. 6Եթէ ազգ ամենայն թագաւորութեանս գիտէ. եթէ ամենայն այր կամ կին՝ որ մտանիցէ առ արքայ ՚ի ներքին սենեակն առանց կոչելոյ նորա, չի՛ք փրկութիւն. բայց միայն առ որ ձգէ արքայ զոսկի գաւազանն, նա միա՛յն ապրի. եւ ես ո՛չ եմ կոչեցեալ մտանել առ արքայ, զի են այս աւուրք երեսուն։

7Եւ եղեւ յաւուրն երրորդի՝ իբրեւ դադարեաց յաղօթիցն իւրոց, մերկացա՛ւ յիւրմէ զհանդերձ սգոյն, եւ զգեցաւ զծիրանիսն իւր, եւ եղեւ երեւելի՛ յոյժ։ Եւ կարդա՛ց նա առ տեսուչն իւր Աստուած եւ փրկիչն ամենայնի. եւ ա՛ռ նա զերկուս նաժիշտսն իւր զսիրելիս. մին ունէր զստորոտ զգեստու նորա ՚ի վե՛ր. եւ զմիւսովն արկեալ զձեռն իւր։ 8Եւ նա՝ զամօթի հարեալ երկնչէր վասն գեղոյ մանկութեանն իւրոյ. եւ երեսք նորա զուա՛րթք առ ՚ի սիրել, այլ սիրտ նորա նեղեալ էր ՚ի յահէ՛ անտի։ 9Եւ եմո՛ւտ նա ընդ ամենայն դրունս ապարանիցն, եւ եկա՛ց նա առաջի թագաւորին. եւ նա նստէր յաթոռ թագաւորութեանն իւրոյ. եւ զգեցեալ էր զպատմուճան փառացն իւրոց, որ էր ընդելուզեալ ոսկւով եւ մարգարտով եւ ակամբք պատուականօք. եւ էր ահաւո՛ր յոյժ։ 10Եւ ՚ի վե՛ր համբարձ զերեսս իւր, զի էին կարմրացեալ փառօք՝ եւ նայեցաւ. եւ գլորեցա՛ւ տիկինն, եւ փոխեաց նա զգոյն իւր, եւ եղեւ նա իբրեւ զթալացեալ, եւ խոնարհեցաւ ՚ի գլուխ նաժշտին որ երթայր առաջի նորա։ 11Եւ դարձո՛յց Աստուած զոգի թագաւորին ՚ի հեզութիւն, եւ փութացեալ վաղվաղակի էջ մեծաւ երկիւղիւ յաթոռոյ անտի իւրմէ թագաւորն, եւ ա՛ռ զտիկինն ՚ի վերայ գրկաց իւրոց եւ կանգնեաց զնա, եւ աղաչէր եւ մխիթարէր զնա բանիւք խաղաղութեան. եւ ասէր ցնա. 12Զի՞ է քեզ Եսթեր տիկին, ես՝ եղբա՛յր քո եմ, համարձակեա՛ց. 13ո՛չ մեռանիս. զի ՚ի միասի՛ն է իմ եւ քո հրամանս։ Մատի՛ր դու. 14եւ ա՛ռ զգաւազանն զոսկի՝ եւ դիր ՚ի վերայ պարանոցի տիկնոջդ։ Եւ համբուրեաց զնա, 15եւ ասէ. Խօսեա՛ց ընդ իս։ 16Եւ ասէ ցնա Եսթեր. Տեսի՛ զքեզ տէր՝ իբրեւ զհրեշտակ Աստուծոյ, եւ խռովեցաւ սիրտ իմ յահէ փառաց քոց. 17զի սքանչելի՛ ես տէր իմ. եւ երեսք քո լի՛ են շնորհօք։ 18Եւ մինչդեռ խօսէր ընդ նմա՝ գլորեցաւ միւսանգամ յահէ թագաւորին. 19եւ թագաւորն խռովեալ էր յոյժ, եւ ամենայն ծառայք նորա. եւ սպասաւորք թագաւորին աղաչէին զտիկինն։ Եւ ասէ թագաւորն. Զի՞նչ կամիս Եսթեր, եւ զի՞նչ են աղաչանքդ քո. արդարեւ ասե՛մ քեզ, եթէ խնդրեսցես մինչեւ ՚ի կէս թագաւորութեանս իմոյ, տա՛ց քեզ։