1Եւ եղեւ յետ այսորիկ, եւ փառաւորեաց արքայ Արտաշէս զՀաման՝ Դաթուբաւ հանդերձ ընկերօք նորա, եւ բարձրացոյց զնա յառաջին աթոռ քան զամենայն սիրելիս իւր։ 2Եւ ամենեքին որ միանգամ էին ՚ի տան թագաւորին՝ երկի՛ր պագանէին նմա. զի ա՛յսպէս հրամայեաց թագաւորն առնել։ Այլ Մուրթքէ ո՛չ պագանէր նմա երկիր։ 3Եւ խօսեցան մեծամեծք թագաւորին ընդ Մուրթքէի՝ եւ ասեն. Մո՛ւրթքէ՝ ընդէ՞ր ո՛չ պագանես դու երկիր Համանայ ըստ հրամանի՛ թագաւորին։ 4Զի յամենայն օր խօսէին ընդ նմա. եւ նա ո՛չ լսէր նոցա. եւ ամբաստա՛ն եղեն զՄուրթքէէ առաջի Համանայ. եւ Մուրթքէ ո՛չ հնազանդեցաւ հրամանացն արքայի՝ քանզի Հրեա՛յ էր։ 5Եւ յորժամ գիտաց Աման՝ եթէ ո՛չ պագանէ նմա երկիր, բարկացա՛ւ յոյժ. 6եւ խորհո՛ւրդ արար զի կորուսցէ զՀրէայսն որ ընդ թագաւորութեամբն Արտաշէսի արքայի իցեն. եւ արարին հանդէ՛ս համարոյ, 7յամին երկոտասաներորդի թագաւորութեանն Արտաշէսի. եւ արկանէր վիճակ օր յօրէ՝ եւ ամիս յամսոյ. զի ո՞րպէս կորուսցէ ՚ի միում աւուր զա՛զգն Մուրթքէի, եւ անկաւ վիճակն ՚ի չորեքտասան ամսոյն Ադար։ 8Եւ խօսեցա՛ւ ընդ արքային՝ եւ ասէ. Գո՛յ ազգ ցրեալ ընդ հեթանոսս, եւ ընդ ամենայն թագաւորութեան քում, որք են ապիրատք եւ խորամանգք քան զամենայն ազգս, եւ օրինաց արքունի ո՛չ հնազանդին. եւ ո՛չ օգո՛ւտ են արքայի եթէ թողուս դու զնոսա։ 9Արդ՝ եթէ կա՛մք իցեն արքայի, հրամա՛ն տացես կորուսանել զնոսա. եւ ես կարգեցից ՚ի գանձս արքունի՝ բե՛ւր քանքար արծաթոյ։ 10Եւ եհան արքայ զմատանին իւր եւ ե՛տ զնա ՚ի ձեռս Ամանայ գրե՛լ զՀրէիցն՝ եւ կնքե՛լ առ ՚ի կորուսանել զնոսա։ 11Եւ ասէ թագաւորն ցԱման. Զարծաթդ կա՛լ ընդ քեզ, եւ զազգդ զայդ՝ արա՛ որպէս եւ կամիս։ 12Եւ կոչեցին զդպիրսն արքունի յամսեանն առաջնում, յաւուրն երեքտասաներորդի. եւ գրեցին որպէս եւ հրամայեաց նոցա Համան։ Զօրավարաց իշխանաց ընդ ամենայն գաւառս՝ ՚ի Հնդկաց մինչեւ յԵթովպացիս, հարիւր քսան եւ եւթն գաւառս. եւ իշխանացն ազգաց՝ գի՛ր իւրաքանչիւր լեզուաւ Արտաշէսի հրամանաւ։ 13Եւ առաքեցան հրովարտակքն ՚ի ձեռն հրեշտակաց ընդ ամենայն իշխանութիւնն Արտաշէսի՝ կորուսանե՛լ զազգն Հրէից յաւուր միում, յամսեանն երկոտասաներորդի որ է Ադար, եւ յափշտակել զամենայն ինչս եւ զստացուածս նոցա։ 14Եւ հրաման հրովարտակին՝ էր ա՛յսպէս։