1Եւ Մուրթքէ իբրեւ գիտաց զիրսն՝ պատառեա՛ց զպատմուճան իւր, եւ զգեցաւ քուրձ, եւ ցանեաց մոխի՛ր զգլխով իւրով. եւ ընթացաւ ընդ հրապարակս քաղաքին, ՚ի ձա՛յն բարձր աղաղակէր եւ ասէր. Արդ՝ ընդէ՞ր բառնայք զո՛ւր օտար տարապարտուց զազգս իմ, որ ո՛չինչ գործեաց չարիս։ 2Եւ եկն մինչեւ ՚ի դրունս տանն արքունի եւ եկաց. զի ո՛չ իսկ էր արժան նմա մտանել ՚ի գաւիթն արքունի, զի զգեցեալ էր զքուրձ եւ զմոխիր։ 3Եւ ընդ ամենայն գաւառս ուր եւ կարդային զգիրն՝ աղաղա՛կ եւ կոծումն՝ եւ սո՛ւգ մեծ լինէր Հրէիցն. եւ արկանէին քուրձ եւ մոխիր զիւրեամբք։ 4Եւ մտին ներքինիքն եւ նաժիշտքն տիկնանց տիկնոջն, եւ պատմեցին Եսթերայ. եւ խռովեցա՛ւ յոյժ իբրեւ լուաւ վասն հրամանին զոր ետ թագաւորն. եւ առաքեաց զգեցուցանել զհանդերձն Մուրթքէի, եւ հանե՛լ ՚ի նմանէ զքուրձն. եւ նա ո՛չ հաւանեցաւ նմա։ 5Եւ Եսթեր կոչեաց զԱռնաթեւ զներքինի իւր որ կա՛յր հանապազ առաջի նորա, եւ առաքեաց ճշմարտե՛լ ՚ի Մուրթքէէ՝ թէ արդարեւ՝ ա՞յնպէս իցէ։ 7Եւ Մուրթքէ եցո՛յց նմա զգիրսն որպէս եւ լեալ էին, եւ զխոստումն զոր խոստացաւ Համան արքայի, տա՛լ գանձս բեւր քանքար, զի կորուսցէ զՀրէայսն։ 8Եւ զպատճէնն որ ՚ի Սուսիս քաղաքի կարդացեալ էր առ ՚ի կորուսանել զնոսա, ե՛տ զայն ցներքինին զի ցուցցէ՛ Եսթերայ։

12Եւ պատմեաց Առնաթեւ Մուրթքէի զամենայն զբանսն Եսթերայ։ 13Եւ ասէ Մուրթքէ ցԱռնաթեւ. Ե՛րթ եւ ասա՛ դու նմա, թէ Եսթե՞ր՝ մի՛ ասեր դու յանձն քո, եթէ ես միա՛յն ապրիցիմ ՚ի թագաւորութեանս յամենայն Հրէից. 14եւ ո՛չ լուիցես ՚ի ժամանակիս յայսմիկ. այլուստ լինի օգնականութիւն եւ փրկութիւն Հրէից, այլ դու եւ տուն հօր քոյ կորնչի՛ք. եւ ո՛ իսկ գիտէ եթէ ՚ի ժամանակի յայսմիկ թագաւորեցեր։ 15Եւ առաքեաց միւսանգամ Եսթեր առ Մուրթքէ եւ ասէ. 16Գնա՛ դու ժողովեա՛ զՀրէայսն որ են ՚ի Սիսիս քաղաքի, եւ պահեցէ՛ք ինձ պա՛հս, եւ մի՛ կերիջիք եւ մի՛ ըմպիջիք զաւուրս երիս, մի՛ զտիւ եւ մի՛ զգիշեր, եւ ես եւ նաժիշտք իմ զգուշանամք պահել։ Եւ ապա մտից ես առ արքայ, քանզի առնե՛լ զայս՝ արտաքո՛յ է օրինաց թագաւորին. արարի՛ց զայդ, եւ եթէ իցէ ինձ մեռանել, եւ ո՛չ յապաղեցից։ 17Եւ գնա՛ց Մուրթքէ՝ եւ արար որպէս պատուիրեաց նմա Եսթեր։