4Եւ ասէ Եսթեր. Օրս իմ այս նշանաւո՛ր է. եթէ կա՛մք իցեն արքայի, եկեսցե՛ս դու եւ Համան ՚ի կոչունսն իմ զոր առնելոց եմ այսօր։ 5Եւ ասէ թագաւորն. Կոչեցէ՛ք վաղվաղակի զՀաման, եւ կատարեսցո՛ւք զբանն Եսթերայ։ Եկին երկոքեան նոքա ՚ի կոչունսն զոր ասաց Եսթեր։ 6Եւ մինչդեռ ըմպէին գինի, ասէ արքայն ցԵսթեր. Զի՞նչ կամիս տիկին Եսթեր, տա՛ց քեզ զոր ինչ եւ խնդրեսցես։ 7Եւ ասէ Եսթեր. Աղաչանք իմ եւ խնդրուածք իմ ա՛յս են. 8եթէ գտի ես շնորհս առաջի արքայի, եկեսցէ արքայ եւ Համան ՚ի կոչունսն զոր առնե՛մ ձեզ վաղիւ միւսանգամ։ 9Եւ ել Աման յերեսաց արքայի ուրախութեամբ մեծաւ եւ զուարթութեամբ։ Եւ իբրեւ ետես Համան զՄուրթքէ զայրն Հրեայ ՚ի տան թագաւորին՝ բարկացա՛ւ յոյժ։ 10Եւ եմուտ նա ՚ի տուն իւր, եւ կոչեաց զսիրելիս իւր, եւ Զովսարրա զկին իւր. 11եւ եցոյց նոցա զմեծութիւն եւ զփառսն իւր զոր ե՛տ նմա թագաւորն. եւ ո՞րպէս արար զնա առաջին ՚ի թագաւորութեանն իւրում։ 12Եւ ասէ Համան. Ո՛չ կոչեաց տիկինն Եսթեր ՚ի կոչունս իւր ընդ արքայի զոք՝ բա՛ց յինէն. եւ դարձեալ առ վաղի՛ւ եւս հրաւիրեաց զիս. 13եւ արդ՝ այս ո՛չ թուի ինձ հաճոյ, յորժամ տեսանեմ զՄուրդքէ՝ զայր Հրեայ ՚ի տան թագաւորին։ 14Եւ ասէ ցնա Զովսարրա կինն իւր եւ սիրելիքն իւր. Հրամա՛ն տուր հատանել քեզ փայտ մի յիսուն կանգուն, եւ ընդ առաւօտն ասասցես արքայի, եւ կախեսցի Մուրդքէ զփայտէն. եւ դու մտանիցես ՚ի կոչունսն հանդերձ արքայիւ, եւ ուրա՛խ լինիցիս ընդ նմա։ Եւ հաճո՛յ թուեցաւ Համանայ՝ բանն, եւ պատրաստեցին զփայտն։