1Եւ Տէր Աստուած մերժեա՛ց զքուն յարքայէ զգիշերն զայն. եւ ասէ ցդպրապետն իւր՝ բերե՛լ առաջի իւր զգիր հրովարտակին եւ կարդալ։ 2Եւ եգիտ նա զհրովարտակն զոր գրեալ էր վասն Մուրդքէի, եթէ ո՞րպէս պատմեաց վասն երկոցունց ներքինեացն նորա, յորժամ պահէին զապարանս թագաւորին, եւ կամէին սպանանել զարքայ Արտաշէս։ 3Եւ ասէ թագաւորն. Եւ զի՞նչ շնորհս եւ կամ փառս տուաք Մուրդքէի։ Եւ ասեն սպասաւորքն արքայի. Չարարե՛ր եւ ոչինչ նմա՝ յորժամ հասեր ՚ի վերայ խնամոյ հաւատարմութեան նորա առ քեզ։ Եւ ընդ առաւօտսն եկին ՚ի գաւիթ թագաւորին։ 4Եւ ասէ արքայ. Ո՞վ է ՚ի գաւիթս։ Եւ Աման եկն եմուտ հրամա՛ն առնուլ ՚ի թագաւորէն, զի կախեսցէ զՄուրդքէ զփայտէն զոր պատրաստեաց։ 5Եւ ասեն սպասաւորքն արքայի. Ահաւասիկ Համան՝ արտաքո՛յ է։ Եւ ասէ արքայ. Կոչեսցի՛ ՚ի ներքս։ 6Եւ ասէ թագաւորն ցԱման. Զի՞նչ արարից ե՛ս առնն զոր ես կամիմ փառաւորել։ Եւ խորհեցաւ Աման, եւ ասէ ՚ի միտս իւր. Զո՞վ կամի արքայ փառաւորել եթէ ո՛չ զի՛ս։ 7Եւ ասէ ցարքայ. Զայրն զոր արքայ կամի փառաւորել. 8բերցեն զպատմուճանն զարքունի, եւ զերիվարն յորում արքայ հեծանէր, եւ տացեն առն այնորիկ սիրելւոյն արքայի ՚ի փառաւորաց անտի. 9եւ զգեցուսցեն զպատմուճանն առնն այնմիկ զոր արքայն սիրէ, եւ հեծուսցե՛ն զնա յերիվարն արքունի. եւ քարո՛զ կարդասցի ընդ հրապարակս քաղաքիս, եւ ասասցէ՛. Ա՛յսպէս եղիցի ամենայն առնն զոր արքայ փառաւորէ։ 10Եւ ասէ արքայ ցԱման. Բարւո՛ք խօսեցար՝ զա՛յդ արասցես Մուրդքէի առն Հրէի՝ խնամակալի՛ տան իմում, եւ մի՛ վրիպեսցի բա՛ն մի ՚ի բանից քոց զոր խօսեցարդ։ 11Եւ ա՛ռ Աման զպատմուճանն՝ եւ զերիվարն արքունի. եւ զգեցոյց զՄուրդքէ, եւ հեծոյց զնա յերիվարն, եւ անց նա ընդ փողոցս քաղաքին. եւ քարոզն աղաղակէր եւ ասէր. Ա՛յսպէս լիցի ամենայն մարդոյ զոր արքայ կամի փառաւորել։ 12Եւ դարձաւ Մուրդքէ յապարանս արքունի. եւ Համան գնա՛ց ՚ի տուն իւր գլխարկեալ՝ լի՛ տրտմութեամբ։ 13Եւ պատմեաց Համան՝ որ զի՛նչ անց ընդ նա՝ Զովսարրայի կնոջ իւրում, եւ սիրելեաց իւրոց։ Եւ ասեն ցնա սիրելիքն եւ կինն իւր. Եթէ յազգէ Հրէից էր Մուրդքէ՝ եւ եղեւ իշխան, հնազանդեա՛ նմա. զի ո՛չ կարես դու նմա չա՛ր հատուցանել. քանզի Տէր Աստուած ընդ նմա է, եւ նա՛ մեծացոյց զնա։ 14Եւ մինչդեռ նոքա խօսէին՝ եկի՛ն երկու ներքինիքն կոչել զՀաման ՚ի ճա՛շ տիկնոջն։