1Եւ եմուտ թագաւորն եւ Համան ՚ի գիներբուս տիկնոջն։ 2Եւ ասէ արքայ ցԵսթեր յաւուրն երրորդի մինչդեռ ըմպէին գինի. Զի՞ է քեզ Եսթեր տիկին. եւ զի՞նչ է խնդրուածդ քո՝ եւ կամ աղաչանքդ. եղիցի՛ քեզ մինչեւ ՚ի կէս թագաւորութեանս իմոյ։ 3Եւ պատասխանի՛ ետ Եսթեր՝ եւ ասէ. Եթէ գտի շնորհս առաջի քո արքայ՝ տացի՛ անձն մի խնդրոյս իմում, եւ բան աղաչանացս իմոց ընդունելի՛ քեզ լիցի. 4վասն զի վաճառեցաք ես եւ ժողովուրդ իմ ՚ի կորուստ՝ եւ ՚ի ծառայութիւն եւ ՚ի յափշտակութիւն՝ մե՛ք եւ որդիք մեր, եւ ես ո՛չ հաւատացի. արդ՝ ո՛չ է առն բանսարկուի՛ արժան ՚ի տան թագաւորի լինել։ 5Եւ ասէ արքայն. Ո՞ւր է որ իշխեաց առնել զիրսս զայս։ 6Եւ ասէ Եսթեր. Ա՛յրս թշնամի Համան, որ չա՛րս է՝ սա՛ արար։ Եւ Համան զահի հարեալ խռովեցաւ յոյժ յարքայէ եւ ՚ի տիկնոջէն։ 7Եւ յարեա՛ւ թագաւորն ՚ի ճաշոյ անտի, եւ եմուտ ՚ի ծաղկոցն արքունի. եւ Համան կամէր հրաժարել ՚ի տիկնոջէն, քանզի էր յերկիւղի՛ մեծի։ 8Եւ դարձաւ թագաւորն ՚ի ծաղկոցէ անտի, եւ ետես զՀաման զի կայր անկեալ առաջի գահոյից տիկնոջն՝ եւ աղաչէր զնա վասն փրկութեան իւրոյ։ Եւ ասէ թագաւորն. Արդ՝ յա՛յդ չափ հասեր, զի կամիս զկի՛ն իմ բռնադատել ՚ի տա՛ն իմում։ Եւ Համան իբրեւ լուաւ, զահի՛ զամօթի հարեալ անկա՛ւ ՚ի վերայ երեսաց իւրոց։ 9Եւ ասէ Բուգաթան մի ՚ի ներքինեաց անտի ցարքայ. Ահա Համա՛ն եւ փայտ մի կազմեաց Մուրդքի սիրելւո՛յ արքայի, եւ կանգնեաց զնա ՚ի տան իւրում յիսուն կանգնեան։ Եւ ասէ թագաւորն. Խաչեսցի՛ ՚ի վերայ նորա։ 10Եւ կախեցին զՀաման զփայտէն, զոր պատրաստեաց Մուրդքէի. եւ ապա թագաւորն դադարեաց ՚ի բարկութենէ իւրմէ։