1Եւ տեսեալ ժողովրդեանն՝ թէ յամեա՛ց Մովսէս իջանել ՚ի լեռնէ անտի. կուտեցա՛ւ ժողովուրդն ՚ի վերայ Ահարոնի՝ եւ ասեն ցնա. Արի՛ եւ արա՛ մեզ աստուա՛ծս՝ որ առաջնորդեսցեն մեզ. զի այրն այն Մովսէս որ եհա՛ն զմեզ յԵգիպտոսէ, ո՛չ գիտեմք զի՞ եղեւ նմա։ 2Եւ ասէ ցնոսա Ահարոն. Կողոպտեցէ՛ք զգինդս ոսկիս յակընջաց կանանց ձերոց, եւ ուստերաց եւ դստերաց ձերաց, եւ բերէ՛ք առ իս։ 3Եւ կողոպտեաց ամենայն ժողովուրդն զգինդս ոսկիս յակընջաց կանանց իւրեանց, եւ բերին առ Ահարոն։ 4Եւ ընկալաւ ՚ի ձեռաց նոցա։ եւ ձուլեա՛ց զայն քանդակագործով, եւ արար ո՛րթ ձուլածոյ։ Եւ ասեն. Ա՛յս են աստուածք քո Իսրայէլ, որ հանին զքեզ յերկրէն Եգիպտացւոց։ 5Եւ իբրեւ ետես Ահարոն՝ շինեաց սեղան առաջի նորա։ Եւ քարո՛զ կարդաց Ահարոն՝ եւ ասէ. Տօն Տեառն առ վաղիւ։ 6Եւ կանխեալ ՚ի վաղիւ անդր եհա՛ն ողջակէզս, եւ մատոյց զո՛հս փրկութեան. Եւ նստաւ ժողովուրդն յուտել եւ յըմպել, եւ յարեան ՚ի խաղալ։ 7Եւ խօսեցաւ Տէր ընդ Մովսիսի՝ եւ ասէ. Գնա՛ է՛ջ դու աստի վաղվաղակի, զի անօրինեցա՛ւ ժողովուրդն քո՝ զոր հաներ յերկրէն Եգիպտացւոց. 8անցի՛ն վաղվաղակի զճանապարհաւն՝ զոր պատուիրեցեր նոցա. արարին իւրեանց ո՛րթ ձուլածոյ, եւ երկի՛ր պագին նմա, եւ զոհեցին նմա եւ ասեն. Ա՛յս են աստուածք քո Իսրայէլ, որ հանին զքեզ յԵգիպտոսէ։

9Եւ ասէ Տէր ցՄովսէս. Տեսի՛ զժողովուրդն զայն, եւ ահա ժողովուրդ խստապարանո՛ց է։ 10Եւ արդ՝ թո՛յլ տուր ինձ, եւ բարկացեալ սրտմտութեամբ իմով ՚ի նոսա սատակեցից զնոսա. եւ արարից զքեզ յազգ մեծ։ 11Եւ աղաչեաց Մովսէս առաջի Տեառն Աստուծոյ իւրոյ՝ եւ ասէ. Ընդէ՞ր Տէր բարկանաս սրտմտութեամբ քով ժողովրդեան քում, զոր հաներ յերկրէն Եգիպտացւոց զօրութեամբ մեծաւ եւ բարձր բազկաւ։ 12Գուցէ՛ խօսիցին Եգիպտացիքն՝ ուստի հանե՛րն զմեզ. եւ ասիցեն. Առ չարութեան եհան զնոսա, կոտորել զնոսա ՚ի լերինն, եւ ջնջել զնոսա յերկրէ։ Դադարեա՛ ՚ի բարկութենէ սրտմտութեան քոյ, եւ ցածի՛ր ՚ի չարեաց ժողովրդեան քոյ։ 13Յիշեա՛ դու զԱբրաամ եւ զԻսահակ եւ զՅակոբ զծառայս քո. որոց երդուա՛ր յանձն քո, խօսեցա՛ր ընդ նոսա եւ ասես. եւ առաւե՛լ բազմացուցից զզաւակ ձեր, իբրեւ զաստեղս երկնից բազմութեամբ։ եւ զամենայն երկիրն զոր ասացեր տալ զաւակի նոցա, կալցի՛ն զնա յաւիտեան։ 14Եւ ցածեաւ Տէր ՚ի չարեացն, զոր ասաց առնել ժողովրդեանն իւրում։

15Եւ դարձաւ Մովսէս՝ էջ ՚ի լեռնէ անտի, եւ երկու տախտակքն վկայութեան ՚ի ձեռս նորա։ տախտակք քարեղէնք, գրեալք յերկուց կողմանց աստի եւ անտի գրեալք։ 16Եւ տախտակքն՝ գո՛րծ Աստուծոյ էին. եւ գիրն՝ Գի՛ր Աստուծոյ դրոշմեալ ՚ի տախտակսն։ 17Եւ լուեալ Յեսուայ զձայն ժողովրդեանն աղաղակելոյ, ասէ ցՄովսէս. Ձա՛յն պատերազմի է ՚ի բանակին։ 18Եւ ասէ Մովսէս. Ո՛չ է ձայն նահատակա՛ց զօրութեան, եւ ո՛չ է բարբառ նահատակաց քաջութեան. այլ ձայն յանզգայելոց ՚ի գինւոյ լսեմ ես։ 19Եւ իբրեւ մերձեցաւ ՚ի բանա՛կ անդր, եւ ետես զորթն եւ զպարաւորսն, բարկացաւ սրտմտութեամբ Մովսէս. ընկէ՛ց ՚ի ձեռաց իւրոց զտախտակսն երկոսին, եւ խորտակեա՛ց զնոսա առ ստորոտով լերինն։ 20Եւ առեա՛լ զորթն զոր արարին՝ այրեա՛ց հրով. եւ խարտեաց զնա մա՛նր, եւ ցանեա՛ց ՚ի վերայ ջրոցն եւ արբո՛յց որդւոցն Իսրայէլի։

21Եւ ասէ Մովսէս ցԱհարոն. Զի՞նչ արար քեզ ժողովուրդդ, զի ածեր ՚ի վերայ դոցա զանհնարին զմեղսդ։ 22Եւ ասէ Ահարոն ցՄովսէս. Մի՛ բարկանար սրտմտութեամբ՝ տէ՛ր իմ. զի դու ինքնի՛ն գիտես զյանդգնութիւն ժողովրդեանդ. 23զի ասացին թէ արա՛ մեզ աստուածս որ առաջնորդեսցեն մեզ. զի այրն այն Մովսէս՝ որ եհան զմեզ յԵգիպտոսէ, ո՛չ գիտեմք զի՞ եղեւ նմա։ 24Եւ ասե՛մ ցնոսա. Եթէ իցէ ուրուք ոսկի, կողոպտեցէ՛ք եւ բերէ՛ք առ իս։ Եւ ետուն ցիս, եւ ընկեցի զայն ՚ի հուր, եւ ել ո՛րթդ այդ։

25Եւ ետես Մովսէս եթէ յանցեա՛ւ ժողովուրդն. քանզի յանցոյց զնոսա Ահարոն յոտնահարութիւն թշնամեաց իւրեանց։ 26Եւ եկաց Մովսէս առ դրան բանակին՝ եւ ասէ. Որ ոք Տեառն իցէ՝ առի՛ս մատիցէ։ Հասանէին առ նա ամենայն որդիքն Ղեւեայ։ 27Եւ ասէ ցնոսա. Ա՛յսպէս ասէ Տէր Աստուած Իսրայէլի. Դի՛ք իւրաքանչիւր զսուր իւր յազդեր իւրում. անցէ՛ք եւ այսրէ՛ն դարձարուք դրանէ ՚ի դուռն բանակիդ. եւ կոտորեցէ՛ք իւրաքանչիւր զեղբայր՝ եւ իւրաքանչիւր զընկեր իւր, եւ իւրաքանչիւր զմերձաւո՛ր իւր։ 28Եւ արարին որդիքն Ղեւեայ որպէս եւ ասաց Մովսէս։ եւ անկան ՚ի ժողովրդենէ անտի յաւո՛ւր յայնմիկ, ոգիք իբրեւ երեք հազարք այր։ 29Եւ ասէ ցնոսա Մովսէս. Լցէ՛ք զձեռս ձեր այսօր Տեառն, եւ իւրաքանչիւր յորդի իւր, եւ իւրաքանչիւր յեղբայր իւր, տա՛լ ՚ի վերայ ձեր այսօր օրհնութիւն։

30Եւ եղեւ ՚ի վաղիւ անդր, ասէ Մովսէս ցժողովուրդն. Դուք մեղա՛յք զմեղսդ զայդ զմեծ, բայց ես արդ՝ ելի՛ց առ Աստուած, զի ցածուցից վասն մեղաց ձերոց։ 31Դարձաւ Մովսէս անդրէն առ Տէր եւ ասէ. Աղաչե՛մ զքեզ Տէր. մեղա՛ւ ժողովուրդն այն մե՛ղս անհնարինս. եւ արարին իւրեանց աստուածս ոսկեղէնս։ արդ՝ եթէ թողուս նոցա զմեղս իւրեանց՝ թո՛ղ. 32ապա թէ ոչ՝ ջնջեա՛ եւ զիս ՚ի դպրութենէ քումմէ յոր գրեցեր։

33Եւ ասէ Տէր ցՄովսէս. Եթէ ոք մեղաւ առաջի իմ, ջնջեցից զնա ՚ի դպրութենէ իմմէ։ 34Բայց արդ՝ ե՛րթ է՛ջ եւ առաջնորդեա՛ ժողովրդեանն այնմիկ ՚ի տեղին՝ յոր ասացի քեզ։ Եւ ահա հրեշտակ իմ երթիցէ առաջի երեսաց քոց։ բայց յաւուր յորում ա՛յց արարից, ածի՛ց ՚ի վերայ նոցա զմեղս իւրեանց։ 35Եւ եհար Տէր զժողովուրդն վասն առնելոյ նոցա զորթն՝ զոր արար Ահարոն։