1Եւ ասէ Տէր ցՄովսէս. Ե՛րթ ե՛լ աստի, դու եւ ժողովուրդն քո զոր հաներ յերկրէն Եգիպտացւոց, յերկիրն զոր երդուայ Աբրաամու՝ եւ Սահակայ՝ եւ Յակոբայ. ասեմ. Զաւակի՛ ձերում տաց զնա։ 2Եւ առաքեցից առաջի երեսաց քոց զհրեշտակ իմ. եւ մերժեսցէ՛ զՔանանացին, եւ զԱմովրհացին, եւ զՔետացին, եւ զՓերեզացին, եւ զԳերգեսացին, եւ զԽեւացին, եւ զՅեբուսացին, 3եւ տարցի՛ զքեզ յերկիրն որ բղխէ զկաթն եւ զմեղր։ Բայց ես ո՛չ ելից ընդ ձեզ, վասն խստապարանո՛ց լինելոյ ժողովրդեանդ. զի մի՛ սատակիցե՛մ զքեզ ՚ի ճանապարհի։ 4Եւ լուեալ ժողովրդեանն զբա՛նն զայն չար, սո՛ւգ առին սգաւորք ※. եւ ո՛չ ա՛ռ այր զզարդ զանձամբ։ 5Եւ ասէ Տէր ցՄովսէս. Ասա՛ դու ցորդիսն Իսրայէլի. Դուք ժողովուրդ խստապարանոց էք. զգո՛յշ լերուք գուցէ եւ ա՛յլ եւս հարուած ածիցեմ ՚ի վերայ ձեր, եւ սատակիցե՛մ զձեզ։ եւ արդ՝ մերկացարո՞ւք զպատմուճանս փառաց ձերոց, եւ զզարդ քո ՚ի քէն. եւ ցուցի՛ց զինչ առնիցեմ քեզ։ 6Եւ մերկացան որդիքն Իսրայէլի զզարդ իւրեանց, եւ զպատմուճանս իւրեանց ՚ի Քորէբ լերին։

7Եւ առեալ Մովսիսի զխորան իւր՝ եհար արտաքո՛յ բանակին, մեկուսի՛ ՚ի բանակէ անտի. եւ կոչեցաւ այն՝ Խորա՛ն վկայութեան։ Եւ լինէր ամենայն ոք որ խնդրէ՛ր ինչ ՚ի Տեառնէ, ելանէր ՚ի խորանն վկայութեան արտաքոյ բանակին։ 8Եւ յորժամ երթա՛յր Մովսէս ՚ի խորանն՝ կայր ամենայն ժողովուրդն դէտակնկալեալ իւրաքանչիւր ուրուք առ դուրս խորանի իւրոյ։ հայէին ընդ Մովսէս մինչ երթայր մտանէր ՚ի խորանն։ 9Եւ յորժամ մտանէ՛ր Մովսէս ՚ի խորանն, իջանէր սի՛ւն ամպոյն եւ կայր առ դուրս խորանին, եւ խօսէր Տէր ընդ Մովսիսի։ 10Եւ տեսանէր ամենայն ժողովուրդն զսի՛ւն ամպոյն որ կայր առ դուրս խորանին. եւ կայի՛ն ամենայն ժողովուրդն յոտն, եւ երկի՛ր պագանէին իւրաքանչիւր առ դուրս խորանի իւրոյ։ 11Եւ խօսէ՛ր Տէր ընդ Մովսիսի դէ՛մ յանդիման. որպէս ոք զի խօսիցի ընդ բարեկամի իւրում. եւ դառնայր ՚ի բանակ անդր։ Բայց պաշտօնեայ նորա Յեսու որդի Նաւեայ ո՛չ ելանէր ՚ի խորանէ անտի։

12Եւ ասէ Մովսէս ցՏէր. Ահա ասե՛ս ցիս. Հա՛ն զժողովուրդդ զայդ. եւ դու ո՛չ ցուցեր ինձ զո՞ առաքիցես ընդ իս։ եւ դու՝ ցի՛ս ասացեր՝ թէ Ճանաչե՛մ զքեզ քան զամենեսին, եւ ունիս շնո՛րհս յինէն։ 13Արդ՝ եթէ գտի շնորհս առաջի քո՝ ցո՛յց ինձ զանձն քո յայտնապէս, զի գիտացից՝ թէ ի՞ւ գտեալ է իմ շնորհս առաջի քո. եւ զի ծանեա՛յց թէ ժողովուրդս քո այս՝ յա՛զգ մեծ լինիցի։ 14Եւ ասէ. Ե՛ս ինքնին երթայց առաջի քո, եւ զետեղեցի՛ց զքեզ։ 15Եւ ասէ ցնա. Եթէ ո՛չ դու ինքնին երթայցես ընդ մեզ, մի՛ հաներ զմեզ աստի։ 16Եւ զիա՞րդ յայտ լինիցի, եթէ արդարեւ գտի շնորհս առաջի քո, եւ ե՛ս ե՛ւ ժողովուրդս քո։ այլ յերթալն քո ընդ մեզ՝ փառաւորեսցուք, եւ ե՛ս եւ ժողովուրդս քո, քան զամենայն ազգս որ իցեն ՚ի վերայ երկրի։ 17Եւ ասէ Տէր ցՄովսէս. Եւ զա՛յդ եւս զքո բան զոր ասացեր՝ արարի՛ց. քանզի գտե՛ր շնորհս առաջի իմ. եւ ճանաչեմ զքեզ քան զամենեսեան։ 18Եւ ասէ. Ցո՛յց ինձ զփառս քո։ 19Եւ ասէ. Ե՛ս անցից առաջի քո փառօք իմովք. եւ կոչեցից յանուն Տեառն առաջի քո. եւ ողորմեցա՛յց որում ողորմեցայց, եւ գթացա՛յց յորս գթացայց։ 20Եւ ասէ. Ո՛չ կարես տեսանել զերե՛սս իմ. զի ո՛չ տեսանէ մարդ զերեսս իմ, եւ ապրի։ 21Եւ ասէ Տէր. Ահա՛ տեղի մի առաջի իմ. եւ կացցե՛ս ՚ի վերայ վիմին. 22յորժամ անցանիցեն փառքն իմ. եւ եդից զքեզ ՚ի ծե՛րպ վիմին. եւ ծածկեցի՛ց զքեզ ձեռամբ իմով մինչեւ անցի՛ց ես։ 23Եւ բարձի՛ց զձեռն իմ ՚ի քէն, եւ ապա տեսցես զյետո՛յսն իմ. բայց երե՛սք իմ քեզ մի՛ երեւեսցին։