Եզեկիէլ մարգարեյի գիրք
34
Առ հովիւսն Իսրայէլի։ Լ
Առ հովիւսն Իսրայէլի։
1Եւ եղեւ բա՛ն Տեառն առ իս՝ եւ ասէ. 2Որդի մարդոյ՝ մարգարեա՛ց ՚ի վերայ հովուացդ Իսրայէլի, մարգարեա՛ց՝ եւ ասասցես ցհովիւսդ. Ա՛յսպէս ասէ Տէր Տէր. Ո՛ հովիւք Իսրայէլի. միթէ հովիւք զանձի՞նս արածեն. ո՞չ հովիւք զխաշինս արածեն։ 3Արդ՝ աւասիկ զկաթնդ ուտէք, եւ զասրդ ագանիք. զպարարտսն զենուք. եւ զխաշն իմ ո՛չ արածէք։ 4Զտկարացեալն ո՛չ զօրացուցանէք, եւ զհիւանդացեալն ո՛չ բժշկեցէք, զչարչարեալն ո՛չ յանձանձեցէք, եւ զբեկեալն ո՛չ պատեցէք. զմոլորեալն ո՛չ դարձուցի՛ք, եւ զկորուսեալն ո՛չ խնդրեցիք. զհաստահարուստն աշխա՛տ արարի՛ք։ 5Եւ ցրուեցա՛ն խաշինք իմ, քանզի ո՛չ գոյն նոցա հովիւք. եւ եղեն կերակուր գազանաց անապատի. եւ ցրուեցան, 6եւ մոլորեցան խաշինքն իմ ընդ ամենայն լերինս, եւ ընդ ամենայն բլուրս բարձունս, եւ ընդ ամենայն երեսս երկրի ցրուեցա՛ն խաշինքն իմ. եւ ո՛չ ոք էր որ խնդրէր, եւ ո՛չ այն որ դարձուցանէր։ 7Վասն այնորիկ հովիւք լուարո՛ւք զպատգամս Տեառն. 8Կենդանի՛ եմ ես ասէ Ադովնայի Տէր Տէր. եթէ ոչ փոխանակ զի եղեն խաշինք իմ յաւար, եւ մատնեցան խաշինք իմ ՚ի կերակուր գազանաց անապատի. վասն զի ո՛չ գոյին հովիւք, եւ ո՛չ խնդրեցին հովիւք զխաշինս իմ. եւ բուծին հովիւքն զանձինս իւրեանց, եւ զխաշինս իմ ո՛չ արածէին. 9փոխանակ այնորիկ լուարո՛ւք հովիւք զպատգամս Տեառն։ 10Ա՛յսպէս ասէ Տէր Տէր. Ահաւասիկ ե՛ս ՚ի վերայ հովուացդ. եւ պահանջեցի՛ց զխաշինս իմ ՚ի ձեռաց դոցա, եւ դադարեցուցից զդոսա յարածելոյ զխաշինս իմ, եւ ո՛չ եւս արածեսցեն զնոսա. եւ փրկեցի՛ց զխաշինս իմ ՚ի ձեռաց դոցա, եւ ո՛չ եւս եղիցին դոցա ՚ի կերակուր։ 11Զի ա՛յսպէս ասէ Տէր Տէր. Ահաւասիկ ես ինքնին խնդրեցից զխաշինս իմ, եւ ա՛յց արարից դոցա։ 12Զոր օրինակ խնդրիցէ հովիւ զհօտ իւր, յաւուր յորում իցէ մէգ եւ մառախուղ ՚ի մէջ խաշանց իւրոց վատնելոց. ա՛յսպէս խնդրեցից զխաշինս իմ, եւ ժողովեցից զնոսա յամենայն տեղեաց ուր ցրուեցան ՚ի նոսա յաւուր միգի՛ եւ մառախղի։ 13Եւ հանի՛ց զնոսա յազգաց, եւ ժողովեցից զնոսա ՚ի գաւառաց, եւ տարա՛յց զնոսա յերկիրն իւրեանց, եւ արածեցի՛ց զնոսա ՚ի վերայ լերանց Իսրայէլի, 14եւ ՚ի ձորս՝ եւ յամենայն բնակութեան երկրին. յարօտս փափկութեան արածեցից զնոսա ՚ի լերինն բարձու Իսրայէլի. եւ ա՛նդ եղիցին մակաղատեղք նոցա, ա՛նդ դադարեսցեն՝ եւ ա՛նդ հանգիցեն ՚ի գրգութեան բարութեանց. եւ յարօտս պարարտութեան արածեսցին ՚ի վերայ լերանցն Իսրայէլի։ 15Ե՛ս արածեցից զխաշինս իմ, եւ ե՛ս հանգուցից զնոսա. եւ ծանիցեն թէ ե՛ս եմ Տէր։ Ա՛յսպէս ասէ Տէր Տէր. 16Զկորուսեալն՝ խնդրեցից, եւ զմոլորեալն՝ դարձուցից, զբեկեալն՝ պատեցից, եւ զվտեալն՝ զօրացուցից, զգէրն եւ զհզօրն՝ պահեցից. եւ արածեցից զնոսա իրաւամբք։ 17Եւ դուք խաշինք իմ, ա՛յսպէս ասէ Տէր Տէր. Ահաւասիկ ես՝ ոչխար առ ոչխա՛ր դատեցայց, եւ խոյ՝ առ խո՛յ։ 18Չիցէ՞ ձեզ բաւական զգեղեցիկ արօտսն յառաջագոյն արածել. այլ եւ զմնացեալ ճարակն ՚ի ձէնջ առ ո՛տն կոտորէիք, եւ զջուրսն յստակ ըմպէիք, եւ զմնացեալն առ ոտն պղտորէիք։ 19Եւ խաշինք իմ զկոխան ոտից ձերոց ճարակէին. եւ զջուրսն պղտորեալ ՚ի կճղակաց ձերոց ըմպէին։ 20Վասն այդորիկ ա՛յսպէս ասէ Տէր Տէր. Ահաւադիկ ե՛ս դատեցայց ՚ի մէջ հարուստ եւ անաւագ ոչխարաց. 21փոխանակ զի կողա՛մբք եւ ուսովք ձերովք գրթցէիք եւ ոգորէիք, եւ եղջերովք ձերովք խեթկէիք զամենայն անաւագն. եւ ՚ի բա՛ց մերժէիք զնոսա, մինչեւ ցրուեցա՛ն խաշինք իմ։ 22Եւ փրկեցից զխաշինս իմ, եւ ո՛չ եւս լինիցին ՚ի յափշտակութիւն. դատեցայց խոյ՝ առ խո՛յ։ 23Եւ կացուցից ՚ի վերայ նոցա Հովիւ մի զծառայ իմ զԴաւիթ, եւ նա հովուեսցէ զնոսա. նա՛ եղիցի նոցա հովիւ. 24եւ ես Տէր եղէց նոցա յԱստուած. եւ Դաւիթ ծառայ իմ իշխան ՚ի մէջ նոցա։ Ե՛ս Տէր խօսեցայ։ 25Եւ եդից ընդ Դաւթի ո՛ւխտ խաղաղութեան, եւ ապականեցից զգազանս չար յերկրէ, եւ բնակեսցին յանապատին յուսով, եւ ննջեսցեն յանտառս։ 26Եւ տա՛ց նոցա շուրջ զլերամբ իմով օրհնութիւն. եւ տաց ձեզ անձրեւ, եւ եղիցին անձրեւք օրհնութեան։ 27Ծառք ագարակի տացե՛ն զպտուղս իւրեանց, եւ երկիր տացէ զզօրութիւն իւր. եւ բնակեսցե՛ն յերկրի իւրեանց յուսո՛վ խաղաղութեանց. եւ ծանիցեն թէ ե՛ս եմ Տէր. ՚ի խորտակել ինձ զլուծ պարանոցի նոցա։ Եւ փրկեցից զնոսա ՚ի ձեռաց ծառայեցուցչա՛ց իւրեանց։ 28Եւ ո՛չ եւս եղիցին յաւա՛ր ՚ի մէջ ազգաց. եւ գազանք երկրի մի՛ եւս կերիցեն զնոսա. եւ բնակեսցեն յուսով, եւ ո՛չ ոք իցէ որ զարհուրեցուցանիցէ զնոսա։ 29Եւ կանգնեցից նոցա տունկ խաղաղութեան. եւ ո՛չ եւս վտտեսցին ՚ի սովոյ ՚ի վերայ երկրի, եւ նախատինս յազգաց ո՛չ եւս կրեսցեն։ 30Եւ ծանիցեն թէ ե՛ս Տէր Աստուած նոցա՝ ընդ նոսա՛ եմ. եւ նոքա ժողովուրդ իմ՝ տունն Իսրայէլի, ասէ Տէր Տէր։ 31Եւ դուք խաշինք իմ ոչխա՛րք արօտի իմոյ՝ մարդիկ էք, եւ ես Տէր Աստուած ձեր, ասէ Տէր Տէր։
Գրաբար, 1805 · HYGRB1805