1Եւ աղաղակեա՛ց յականջս իմ մեծաձայն եւ ասէ. Մերձեա՛լ է վրէժխնդրութիւն քաղաքիդ. եւ իւրաքանչիւրոք զգործի սատակման ՚ի ձեռին իւրում ունէր։ 2Եւ ահա արք վե՛ց գային ընդ ճանապարհ բարձո՛ւ դրանն՝ որ հայի ընդ հիւսւսի, եւ իւրաքանչիւր տապար ՚ի ձեռին իւրում. եւ ա՛յր մի ՚ի մէջ նոցա զգեցեալ պճղնաւոր, եւ կամար ականակապ յականց շափիղ՚այ ընդ մէջ իւր. եւ մտին կացին առաջի պղնձի սեղանոյն։ 3Եւ փառք Աստուծոյ Իսրայէլի վերացան ՚ի քրովբէիցն յօդն որ ՚ի մէջ տաճարին։ Եւ կոչեաց զայրն որ զգեցեալ էր զպճղնաւորն, եւ ունէր զկամարն ընդ մէջ իւր։ 4Եւ ասէ ցնա Տէր. Ա՛նց ընդ մէջ քաղաքիդ Երուսաղեմի, եւ դի՛ր նշան ՚ի ճակատ արանցդ որ հեծեն եւ յոգոց հանեն ՚ի վերայ անօրէնութեանցն գործելոց ՚ի մէջ դոցա։ 5Եւ ցնոսա ասէ՝ ինձ լու ՚ի լու. Գնացէ՛ք զհետ նորա ՚ի քաղաքն՝ եւ կոտորեցէ՛ք. եւ մի՛ խնայեսցեն աչք ձեր, եւ մի՛ ողորմեսջիք, 6ծերոյն եւ տղայոյն, կուսին եւ երիտասարդին. եւ զկանայս կոտորեսջիք ՚ի սատակումն. բայց յորոյ վերայ նշանն իցէ՝ մի՛ մերձենայցէք. եւ սկիզբն՝ ՚ի սրբութեանց իմոց արասջիք։ Եւ սկսան յարանց ծերոց որ էին ՚ի ներքս ՚ի տաճարին։ 7Եւ ասէ ցնոսա. Պղծեցէ՛ք զտունդ, եւ լցէ՛ք զտունդ դիակամբք. եւ ելէ՛ք կոտորեցէք եւ հարէ՛ք զքաղաքդ։ 8Եւ եղեւ ՚ի կոտորելն զնոսա, հայեցայ՝ եւ տեսի, եւ անկայ ՚ի վերայ երեսաց իմոց, աղաղակեցի՛ եւ ասեմ. Վա՛յ ինձ Ադովնայի Տէր, ջնջե՛ս դու աւադիկ զմնացորդս տանդ Իսրայէլի, ՚ի հեղուլ զսրտմտութիւն քո ՚ի վերայ Երուսաղեմի։ 9Եւ ասէ ցիս. Անիրաւութիւն տանդ Իսրայէլի եւ Յուդայ մեծացա՛ւ յոյժ յոյժ. զի լցա՛ւ երկիրդ ժողովրդովք բազմօք, եւ քաղաքդ լի՛ եղեւ անօրէնութեամբ եւ պղծութեամբ. զի ասացին եթէ եթո՛ղ Տէր զերկիրն, եւ ո՛չ եւս հայի Տէր։ 10Եւ արդ ո՛չ խնայեսցէ ակն իմ ՚ի նա, եւ ո՛չ ողորմեցայց, այլ ըստ ճանապարհաց նոցա տա՛լ ՚ի գլուխ նոցա։ 11Եւ ահա այրն որ զգեցեալն էր զպճղնաւորն, եւ ունէր զկամարն ընդ մէջ իւր, պատասխանի ետ եւ ասէ. Արարի՛ որպէս եւ հրամայեցեր ինձ։