1Եւ երեւեցաւ նմա Աստուած առ կաղնեաւն Մամբրէի, մինչ դեռ նստէր առ դուրս խորանի՛ իւրոյ ՚ի մէջօրէի։ 2Ամբարձեալ զաչս իւր եւ ետես. եւ ահա արք երեք կային ՚ի վերոյ քան զնա։ Եւ իբրեւ ետես՝ ընթացա՛ւ ընդ առաջ նոցա ՚ի դրանէ խորանին իւրոյ. եւ երկիր եպագ ՚ի վերայ երկրի եւ ասէ. 3Տէր՝ եթէ գտի շնորհս առաջի քո՝ մի՛ զանց առներ ՚ի ծառայէ քումմէ։ 4Այլ առից սակաւ մի ջուր, եւ լուասցե՛ն զոտս ձեր, եւ զովասջիք ընդ ծառովս։ 5Եւ առից հաց՝ եւ կերիջիք, եւ ապա երթիջիք զճանապարհս ձեր. փոխանակ զի դարձարուք առ ծառայ ձեր։ Եւ ասէ. Այդպէս արա՛, որպէս ասացերդ։ 6Եւ պնդեցաւ Աբրաամ ՚ի խորանն առ Սարրա, եւ ասէ ցնա. Փութա՛ թրեա՛ գրիւս երիս ալեր նաշհոյ, եւ արա՛ նկանս։ 7Եւ յանդեայ ընթացաւ Աբրաամ, եւ ա՛ռ որթ մի մատաղ եւ բարի, եւ ետ ցպատանին, եւ փութացո՛յց վաղվաղակի հասուցանել։ 8Եւ ա՛ռ կոգի եւ կաթն, եւ զորթն զոր հասոյց, եւ եդ առաջի նոցա, եւ կերան. եւ նա կայր առաջի նոցա ընդ ծառովն։ 9Եւ ասէ ցնա. Ո՞ւր է Սառա կին քո։ Նա պատասխանի ետ եւ ասէ. Ահաւանիկ ՚ի խորանի՛ անդ է։ 10Եւ ասէ. Դարձեալ եկից առ քեզ ՚ի ժամանակի յայսմիկ ՚ի սո՛յն աւուրս, եւ ունիցի որդի Սառա կին քո։ Եւ Սարրա՝ ո՛ւնկն դնէր առ դրան խորանին. քանզի յետոյ նորա կայր։ 11Եւ Աբրաամ եւ Սարրա ծերացեալք էին եւ անցեալք զաւուրբք։ Եւ պակասեալ էր ՚ի Սառայէ լինել ՚ի կանանց օրինի։ 12Ծիծաղեցա՛ւ Սառա ընդ միտս՝ եւ ասէ. Որ ինչ ցայժմ ո՛չ եղեւ ինձ, ա՞րդ լինիցի. եւ տէր իմ ծերացեալ է։ 13Եւ ասէ Տէր ցԱբրաամ. Զի՞ է զի ծիծաղեցաւ Սառա ընդ միտս իւր՝ եւ ասէ. թէ արդարեւ ծնանիցի՞մ. զի ահա ես պառաւեա՛լ եմ։ 14Միթէ տկարանայցէ՞ առ ՚ի յԱստուծոյ բան։ ՚Ի ժամանակի յայսմիկ դարձայց առ քեզ ՚ի սոյն աւուրս, եւ եղիցի Սառայի որդի՛։ 15Ժխտեաց Սառա եւ ասէ, թէ. Ո՛չ ծիծաղեցայ։ Քանզի երկեա՛ւ։ Եւ ասէ. Ո՛չ այդպէս. այլ ծիծաղեցա՛ր։ 16Եւ յարուցեալ անտի արանցն հայեցան ընդ երեսս Սոդոմացւոց եւ Գոմորացւոց։ Եւ Աբրաամ երթա՛յր ընդ նոսա յուղարկել զնոսա։ 17Եւ ասէ Տէր. Միթէ թաքո՞ւստ ինչ իցէ յԱբրաամէ ծառայէ իմմէ զոր ինչ գործելոց եմ։ 18Այլ Աբրաամ լինելով լինիցի յա՛զգ մեծ եւ ՚ի բազում. եւ օրհնեսցին ՚ի նա ամենայն ազգք երկրի։ 19Քանզի գիտէի եթէ պատուիրեսցէ որդւոց իւրոց եւ տան իւրոյ յետ իւր, պահե՛լ զճանապարհս Տեառն, եւ առնե՛լ զարդարութիւն եւ զիրաւունս։ Եւ ածցէ՛ Տէր Աստուած ՚ի վերայ Աբրաամու զամենայն զոր խօսեցաւ ընդ նմա։

20Եւ ասէ Տէր. Աղաղակ Սոդոմացւոց եւ Գոմորացւոց յաճախեա՛ց, եւ մեղք նոցա մեծացա՛ն յոյժ։ 21Արդ իջեալ տեսից եթէ ըստ աղաղակին նոցա որ յիսն հասանէ՝ վճարիցե՞ն. ապա թէ ո՛չ զի գիտացից։ 22Եւ դարձեալ անտի արանցն եկին ՚ի Սոդոմ։ Եւ Աբրաամ կա՛յր առաջի Տեառն։ 23Եւ մատուցեալ Աբրաամ ասէր. Միթէ կորուսանիցե՞ս զարդարն ընդ ամպարշտին, եւ լինիցի արդարն իբրեւ զամպարիշտն։ 24Եթէ իցեն յիսուն արդար ՚ի քաղաքի, կորուսանիցե՞ս զնոսա. եւ ո՞չ ներեսցես ամենայն տեղեացն վասն յիսուն արդարոյն եթէ իցեն ՚ի նմա։ 25Քա՛ւ լիցի քեզ առնել զայն բան, սպանանել զարդարն ընդ ամպարշտի, եւ լինիցի արդարն իբրեւ զամպարիշտն։ Քա՛ւ լիցի քեզ որ դատիս զամենայն երկիր, մի՛ արասցես զայն դատաստան։ 26Եւ ասէ Տէր. Եթէ գտցի ՚ի Սոդոմ յիսուն արդար ՚ի քաղաքի անդ, թողացուցի՛ց ամենայն տեղեացն վասն նոցա։ 27Պատասխանի ետ Աբրաամ եւ ասէ. Այժմ սկսայ խօսել ընդ Տեառն. բայց ես հո՛ղ եմ եւ մոխիր։ 28Եթէ պակա՛ս իցեն քան զյիսուն արդար հնգի՛ւ չափ, կորուսանիցե՞ս վասն հնգիցն զամենայն քաղաքն։ Եւ ասէ. Ո՛չ կորուսից՝ եթէ գտցի անդ քառասուն եւ հինգ։ 29Եւ յաւե՛լ եւս խօսել ընդ նմա՝ եւ ասէ. Իսկ եթէ գտցի անդ քառասուն։ Եւ ասէ. Ո՛չ կորուսից վասն քառասնիցն։ 30Եւ ասէ. Միթէ իցէ՞ ինչ Տէր եթէ խօսիցիմ. իսկ եթէ գտցի անդ երեսո՞ւն։ Եւ ասէ. Ո՛չ կորուսից՝ եթէ գտցի անդ երեսուն։ 31Եւ ասէ. Որովհետեւ կալայ խօսել ընդ Տեառն, թէ գտցի անդ՝ քսա՞ն։ Եւ ասէ. Ո՛չ կորուսից վասն քսանիցն։ 32Եւ ասէ. Միթէ իցէ՞ ինչ Տէր եթէ խօսեցայց եւս մի՛ւս անգամ. եթէ գտցի անդ՝ տա՞սն։ Եւ ասէ. Ո՛չ կորուսից վասն տասանցն։ 33Եւ գնա՛ց Տէր իբրեւ լռեաց ՚ի խօսելոյ անտի ընդ Աբրաամու. եւ Աբրաամ դարձա՛ւ ՚ի տեղի իւր։