1Եւ եղեւ իբրեւ ծերացա՛ւ Իսահակ, եւ վատեցին աչք նորա ՚ի տեսանելոյ. կոչեաց զԵսաւ զորդի իւր զերէց՝ եւ ասէ ցնա. Ո՛րդեակ իմ։ Եւ նա ասէ ցնա. Ահաւասիկ ե՛ս։ 2Եւ նա ասէ ցնա. Ահաւասիկ ես ծերացեալ եմ, եւ ո՛չ գիտեմ զօր վախճանի իմոյ։ 3Արդ՝ ա՛ռ դու զգործի քո զաղեղն եւ զկապարճս, եւ ե՛լ ՚ի դաշտ. եւ որսա՛ ինձ որս. 4եւ արա՛ ինձ խորտիկս որպէս եւ ե՛ս սիրեմ. եւ բե՛ր մատո՛ ինձ՝ զի կերայց. եւ օրհնեսցէ՛ զքեզ անձն իմ մինչ չեւ՛ մեռեալ իցեմ։ 5Եւ լուաւ Ռեբեկա զի խօսէր Իսահակ ընդ որդւոյ իւրում։ Գնաց Եսաւ ՚ի դաշտ որսա՛լ որս հօր իւրում։ 6Եւ խօսեցաւ Ռեբեկա ընդ Յակոբայ որդւոյ իւրում՝ եւ ասէ. Ահա լուա՛յ ես ՚ի հօրէ քումմէ զի խօսէր ընդ եղբօր քում՝ եւ ասէր. 7բե՛ր ինձ որս եւ արա ինձ խորտիկս զի կերայց եւ օրհնեցից զքեզ առաջի Տեառն՝ մինչ չեւ՛ մեռեալ իցեմ։ 8Եւ արդ՝ որդեակ իմ լո՛ւր ինձ՝ որպէս ե՛ս պատուիրեմ քեզ։ 9Գնա՛ դու ՚ի դաշտն, եւ ա՛ռ ինձ անտի երկուս ուլս փափուկս եւ ընտիրս, եւ արարից զնոսա խորտի՛կս հօր քում որպէս եւ սիրէ։ 10Եւ մատուսցես հօր քում եւ կերիցէ. զի օրհնեսցէ զքեզ հայր քո՝ մինչ չեւ՛ մեռեալ իցէ։ 11Եւ ասէ Յակոբ ցՌեբեկայ մայր իւր. Եղբայր իմ Եսաւ, այր՝ թա՛ւ է, եւ ես լե՛րկ. 12գուցէ՛ շօշափիցէ՛ զիս հայր իմ. եւ լինիցիմ առաջի նորա իբրեւ արհամարհոտ, եւ ածիցեմ ՚ի վերայ իմ անէծս եւ ո՛չ օրհնութիւն։ 13Եւ ասէ ցնա մայրն իւր. Յի՛մ վերայ անէծք այն ո՛րդեակ. բայց միայն լո՛ւր ձայնի իմում եւ ե՛րթ ա՛ծ ինձ։ 14Գնա՛ց՝ եւ ա՛ռ ած մօր իւրում։ Եւ արար խորտիկս՝ որպէս եւ սիրէ՛ր հայր նորա։ 15Եւ առեալ Ռեբեկայ զպատմուճանն ազնիւ որդւոյ իւրոյ երիցու որ կայր առ նմա ՚ի տան, զգեցոյց Յակոբայ որդւոյ իւրում կրցերոյ։ 16Եւ զուլենիսն ագոյց ՚ի բազուկս նորա, եւ ՚ի վերայ մերկոյ պարանոցի նորա։ 17Եւ ետ զխորտիկն եւ զհացն զոր արար ՚ի ձեռս Յակոբայ որդւոյ իւրոյ։ 18Եւ տարաւ հօր իւրում եւ ասէ. Հա՛յր իմ։ Եւ նա ասէ. Աւասիկ եմ։ Եւ ասէ. Ո՞վ ես դու ո՛րդեակ։ 19Եւ ասէ Յակոբ ցհայրն. Ե՛ս եմ Եսա՛ւ անդրանիկն քո, արարի՛ որպէս եւ խօսեցար ընդ իս, արի՛ նիստ եւ կե՛ր յորսոյ իմմէ. զի օրհնեսցէ զիս անձն քո։ 20Եւ ասէ Իսահակ ցորդին իւր. Զի՞ է զի վաղվաղակի գտեր ո՛րդեակ։ Եւ նա ասէ. Որպէս պատրաստեաց Տէր Աստուած առաջի իմ։ 21Եւ ասէ Իսահակ ցՅակոբ. Մօ՛տ եկ՝ եւ շօշափեցից զքեզ որդեակ, եթէ դո՜ւ իցես որդի իմ Եսաւ՝ թէ ոչ։ 22Մատեա՛ւ Յակոբ առ Իսահակ հայր իւր, եւ շօշափեա՛ց զնա՝ եւ ասէ. Ձայնդ՝ ձա՛յն Յակոբայ, եւ ձեռքդ՝ ձե՛ռք Իսաւայ։ 23Եւ ո՛չ ծանեաւ զնա. զի էին ձեռք նորա իբրեւ զձեռսն Իսաւայ եղբօր իւրոյ թա՛ւ։ Եւ օրհնեա՛ց զնա 24եւ ասէ. Դո՛ւ ես որդի իմ Եսաւ։ Եւ նա ասէ. Ե՛ս եմ։ 25Եւ ասէ. Մատո՛ ինձ՝ եւ կերայց յորսոյ քումմէ ո՛րդեակ, զի օրհնեսցէ զքեզ անձն իմ։ Ա՛ռ մատոյց նմա՝ եւ կերաւ. եւ եբեր նմա գինի՝ եւ ա՛րբ։ 26Եւ ասէ ցնա Իսահակ հայր իւր. Մօ՛տ եկ եւ համբուրեա՛ զիս որդեակ։ 27Եւ մատեաւ համբուրեա՛ց զնա։ Եւ ա՛ռ զհոտ հանդերձից նորա. եւ օրհնեա՛ց զնա՝ եւ ասէ. Ահա՛ հոտ որդւոյ իմոյ իբրեւ զհո՛տ անդոյ լիո՛յ զոր օրհնեաց Տէր։ 28Եւ տացէ քեզ Աստուած ՚ի ցօղոյ երկնից՝ եւ ՚ի պարարտութենէ երկրի, եւ բազմութիւն ցորենոյ եւ գինւոյ։ 29Եւ ծառայեսցեն քեզ ազգք. եւ երկի՛ր պագցեն քեզ իշխանք. եւ եղիցես տէ՛ր եղբօր քում, եւ երկիր պագցեն քեզ որդիք հօր քոյ. որ անիծանիցէ զքեզ՝ անիծեա՛լ լիցի. եւ որ օրհնեսցէ զքեզ՝ օրհնեա՛լ։ 30Եւ եղեւ յետ դադարելոյն Իսահակայ յօրհնելոյ անտի զՅակոբ զորդի իւր. իբրեւ ե՛լ Յակոբ յերեսաց Իսահակայ հօր իւրոյ. եւ եկն Եսաւ եղբայր նորա յորսոյ։ 31Արար եւ նա՛ խորտիկս, եւ մատոյց հօր իւրում. եւ ասէ ցհայր իւր. Յարիցէ՛ հայր իմ, եւ կերիցէ յորսոյ որդւոյ իւրոյ՝ զի օրհնեսցէ՛ զիս անձն քո։ 32Եւ ասէ ցնա Իսահակ հայր իւր. Ո՞վ ես դու։ Եւ նա ասէ. Ե՛ս եմ որդին քո անդրանիկ Եսաւ։ 33Եւ զարմացաւ Իսահակ զարմացումն մեծ յոյժ. եւ ասէ. Իսկ այն ո՞վ էր որ որսացաւ ինձ որս՝ եւ եբեր մատոյց. եւ կերայ յամենայնէ մինչ չեւ՛ քո եկեալ էր. եւ օրհնեցի՛ զնա եւ եղիցի օրհնեա՛լ։ 34Եւ եղեւ իբրեւ լուաւ Եսաւ զբանսն Սահակայ հօր իւրոյ. աղաղակեաց ՚ի ձայն մեծ դառնացեա՛լ յոյժ. եւ ասէ ցհայրն իւր. Օ րհնեա՛ արդ՝ եւ զի՛ս հայր։ 35Եւ ասէ ցնա. Եկն եղբայր քո նենգութեամբ եւ ա՛ռ զօրհնութիւնս քո։ 36Եւ նա ասէ. Յիրաւի՛ կոչեցաւ անուն նորա Յակոբ. զի այս երկիցս խաբեաց զիս. ա՛ռ զանդրանկութիւնն իմ, եւ արդ՝ ա՛ռ զօրհնութիւնս իմ։ Եւ ասէ Եսաւ ցհայր իւր. Եւ ո՛չ մի՞ ինչ օրհնութիւն թողեր ինձ հայր։ 37Պատասխանի ետ Իսահակ՝ եւ ասէ ցԵսաւ. Որովհետեւ տէ՛ր արարի զնա քեզ. եւ զամենայն եղբարս քո արարի նմա ծառա՛յս. ցորենով եւ գինւով հաստատեցի զնա. քեզ զի՞նչ արարից որդեակ։ 38Ասէ Եսաւ ցհայրն իւր. Միթէ՝ մի՞ օրհնութիւն իցէ քո՛ հայր. օրհնեա՛ եւ զիս հայր։ Եւ իբրեւ ստրջացաւ Իսահակ. ամբա՛րձ զձայն իւր Եսաւ եւ ելա՛ց։ 39Պատասխանի ետ Իսահակ հայր նորա եւ ասէ ցնա. Ահա՝ ՚ի պարարտութենէ երկրի եղիցի բնակութիւն քո, եւ ՚ի ցօղոյ երկնից ՚ի վերուստ. 40եւ սրո՛վ քով կեցցես. եւ եղբօր քում ծառայեսցես. եւ եղիցի յորժամ քակեսցես եւ լուծցես զլուծ նորա ՚ի պարանոցէ քումմէ։ 41Եւ պահէր Եսաւ ո՛խս Յակովբայ վասն օրհնութեանցն զոր օրհնեաց զնա հայր իւր. եւ ասէր Եսաւ ՚ի մտի ※ իւրում. Մերձեսցին աւուրք կարեաց հօր իմոյ, զի սպանից զՅակոբ զեղբայր իմ։ 42Ա՛զդ եղեւ Ռեբեկայ բանքն Եսաւայ որդւոյ իւրոյ երիցու. եւ յղեաց կոչեաց զորդի իւր զկրտսեր զՅակոբ՝ եւ ասէ ցնա. Ահա Եսաւ եղբայր քո սպառնայ սպանանե՛լ զքեզ։ 43Արդ՝ լո՛ւր որդեակ ձայնի իմում, եւ արի գնա՛ ՚ի Միջագետս առ Ղ՚աբան եղբայր իմ ՚ի Խառան. 44եւ բնակեսցե՛ս ընդ նմա աւուրս բազումս, մինչեւ անցցէ՛ սրտմտութիւն բարկութեան եղբօր քո ՚ի քէն. 45եւ մոռասցի՛ զոր ինչ արարեր նմա. եւ ապա առաքեցից կոչեցից զքեզ անտի. գուցէ՝ անզաւակիցի՛մ յերկոցունց ՚ի ձէնջ ՚ի միում աւուր։

46Եւ ասէ Ռեբեկա ցԻսահակ. Ձանձրացեա՛լ է անձն իմ ՚ի դստերաց որդւոց Քետայ. եթէ առնուցու Յակոբ կին ՚ի ※ դստերաց անտի Քետայ, ՚ի դստերաց երկրիս այսորիկ. ընդէ՞ր իցէ ինձ կեալ։