1Եւ օ՛ձն էր իմաստնագոյն քան զամենայն գազանս որ ՚ի վերայ երկրի զոր արա՛ր Տէր Աստուած։ Եւ ասէ օձն ցկինն. Զի՞ է զի ասաց Աստուած թէ յամենայն ծառոց որ իցեն ՚ի ներքս ՚ի դրախտի այդր՝ մի՛ ուտիցէք։ 2Եւ ասէ կինն ցօձն. ՚Ի պտղոյ ծառոց դրախտիդ կերիցո՜ւք։ 3Բայց ՚ի պտղոյ ծառոյն, որ է ՚ի մէջ դրախտին, ասաց Աստուած՝ մի՛ ուտիցէք ՚ի նմանէ, եւ մի՛ հուպ լինիցիք՝ զի մի՛ մեռանիցիք։ 4Եւ ասէ օձն ցկինն. Ո՛չ եթէ մահու մեռանիցիք։ 5Զի գիտէ՛ր Աստուած թէ յորում աւուր ուտիցէք ՚ի նմանէ, բանայցեն աչք ձեր, եւ լինիցիք իբրեւ զաստուածս, ճանաչել զբարի՛ եւ զչար։ 6Եւ ետես կինն՝ զի բարի՛ էր ծառն ՚ի կերակուր, եւ հաճո՛յ աչաց հայելոյ, եւ գեղեցի՛կ ՚ի տեսանել։ Եւ ա՛ռ ՚ի պտղոյ նորա, եկեր. եւ ետ առն իւրում ընդ իւր, եւ կերան։ 7Եւ բացան աչք երկոցունց, եւ գիտացին զի մե՛րկ էին. եւ կարեցին տերեւս թզենւոյ, եւ արարին իւրեանց սփածանելիս։ 8Եւ լուան զձայն զգնալոյ Տեառն Աստուծոյ ՚ի դրախտի անդ՝ ընդ երեկս, եւ թաքեա՛ն Ադամ եւ կին իւր յերեսաց Տեառն Աստուծոյ՝ ՚ի մէջ ծառոց դրախտին։ 9Եւ կոչեաց Տէր Աստուած զԱդամ, եւ ասէ ցնա. Ո՞ւր ես։ 10Եւ ասէ. Լուա՛յ զձայն քո ՚ի դրախտի աստ՝ եւ երկեայ. քանզի մե՛րկ էի՝ եւ թաքեայ։ 11Եւ ասէ ցնա. Ո՞ պատմեաց քեզ թէ մերկ ես. բայց եթէ ՚ի ծառոյն յորմէ պատուիրեցի քեզ՝ անտի եւեթ չուտել, կերա՞ր արդեւք ՚ի նմանէ։ 12Եւ ասէ Ադամ. Կինս զոր ետուր ընդ իս՝ սա՛ ետ ինձ ՚ի ծառոյ անտի եւ կերայ։ 13Եւ ասէ Տէր Աստուած ցկինն. ※ Զի՞նչ գործեցեր զայդ։ Եւ ասէ կինն. Օ ձն խաբեաց զիս, եւ կերայ։ 14Եւ ասէ Տէր Աստուած ցօձն. Փոխանակ զի արարեր դու զայն, անիծեա՛լ լիջիր դու յամենայն անասնոց եւ յամենայն գազանաց երկրի. ՚ի վերայ լանջաց եւ որովայնի քոյ գնասցես, եւ հո՛ղ կերիցես զամենայն աւուրս կենաց քոց։ 15Եւ եդից թշնամութիւն ՚ի մէջ քո եւ ՚ի մէջ կնոջդ, եւ ՚ի մէջ զաւակի քոյ եւ ՚ի մէջ զաւակի դորա. նա սպասեսցէ քո՛ւմ գլխոյ, եւ դու սպասեսցես նորա՛ գարշապարի։ 16Եւ ցկինն ասէ. Բազմացուցանելո՛վ բազմացուցից զտրտմութիւնս քո եւ զհեծութիւնս քո. տրտմութեամբ ծնցես որդիս. եւ առ այր քո դարձ քո, եւ նա՛ տիրեսցէ քեզ։ 17Եւ ցԱդամ ասէ. Փոխանակ զի լուար ձայնի կնոջդ քոյ, եւ կերար ՚ի ծառոյ անտի, յորմէ պատուիրեցի քեզ անտի միա՛յն չուտել, եւ կերար ՚ի նմանէ, անիծեա՛լ լիցի երկիր ՚ի գործս քո. տրտմութեամբ կերիցես զնա զամենայն աւուրս կենաց քոց։ 18Փո՛ւշ եւ տատասկ բուսուսցէ՛ քեզ. եւ կերիցես զբանջար վայրի։ 19Քրտամբք երեսաց քոց կերիցես զհաց քո, մինչեւ դարձցիս յերկիր ուստի առար. զի հող էիր եւ ՚ի հո՛ղ դարձցիս։ 20Եւ կոչեաց Ադամ զանուն կնոջ իւրոյ կեանս. զի նա՛ է մայր ամենայն կենդանեաց։ 21Եւ արա՛ր Տէր Աստուած Ադամայ եւ կնոջ նորա հանդերձս մաշկեղէնս, եւ զգեցո՛յց զնոսա։ 22Եւ ասէ Տէր Աստուած. Ահա Ադամ եղեւ իբրեւ զմի ՚ի մէնջ՝ գիտել զբարի եւ զչար։ Եւ արդ գուցէ ձգիցէ զձեռն եւ առնուցու ՚ի ծառոյն կենաց, ուտիցէ եւ կեցցէ յաւիտեան։ 23Եւ եհան արձակեաց զնա Տէր Աստուած ՚ի դրախտէ անտի փափկութեան՝ գործե՛լ զերկիր ուստի առաւ։ 24Եւ եհան զԱդամ, եւ բնակեցո՛յց յանդիման դրախտին փափկութեան. եւ հրամայեաց քերոբէից եւ բոցեղէն սրոյ շուրջանակաւ պահել զճանապարհս ծառոյն կենաց։