1Եւ եղեւ ՚ի ժամանակի յայնմիկ, էջ Յուդա յեղբարց իւրոց, եւ չոգաւ առ ոմն Ոդողոմացի որում անուն էր Իրաս։ 2Եւ ետես անդ Յուդա զդուստր առն Քանանացւոյ, որում անուն էր Շաւա. եւ ա՛ռ զնա իւր կին. եւ եմուտ առ նա։ 3Յղացաւ եւ ծնաւ որդի. եւ կոչեաց զանուն նորա՝ Էր։ 4Յղացաւ դարձեալ եւ ծնաւ որդի. եւ կոչեաց զանուն նորա Աւնան։ 5Եւ յաւել դարձեալ ծնաւ որդի. եւ կոչեաց զանուն նորա Սելովմ. եւ նա էր ՚ի Քասբի յորժամ ծնաւ զնոսա։ 6Եւ ա՛ռ Յուդա կին Էրա՛յ անդրանկին իւրում, որում անուն էր Թամար։ 7Եւ եղեւ Է՛ր՝ անդրանիկն Յուդայ՝ չար առաջի Տեառն. եւ սպան զնա Աստուած։ 8Եւ ասէ Յուդա ցԱւնան. Մո՛ւտ առ կին եղբօր քոյ, եւ ամուսնասցի՛ս ընդ նմա. եւ յարուսցես զաւակ եղբօր քում։ 9Իբրեւ գիտաց Աւնան թէ ո՛չ լինի նմա զաւակն. լինէր յորժամ մտանէր առ կին եղբօր իւրոյ, հեղոյր զսերմն յերկիր, չտա՛լ զաւակ եղբօրն իւրում։ 10Եւ չա՛ր թուեցաւ առաջի Աստուծոյ գործն զոր արար, եւ սպան եւ զնա եւս։ 11Եւ ասէ Յուդա ցԹամար նու իւր. Նի՛ստ այրի ՚ի տան հօր քոյ՝ մինչեւ եղիցի մեծ Սելովմ որդի իմ։ Զի ասէր՝ թէ գուցէ եւ նա եւս մեռանիցի որպէս եւ եղբարքն նորա։ Գնաց Թամար՝ եւ նստաւ ՚ի տան հօր իւրոյ։ 12Բազմացա՛ն աւուրքն. եւ մեռաւ դուստրն Շաւայ՝ կին Յուդայ։ Մխիթարեցաւ Յուդա՝ եւ գնաց ՚ի կտուրս խաշանց իւրոց, ինքն եւ Իրաս հովիւ իւր Ոդողոմացի ՚ի Թամնա։ 13Ա՛զդ եղեւ Թամարայ նուոյ նորա՝ եւ ասեն. Ահա սկեսրայր քո ելանէ ՚ի Թամնա՝ կտրել զխաշինս իւր։ 14Եւ եհան զհանդերձս այրութեան իւրոյ յինքենէ. արկաւ տեռ՝ եւ զարդարեցաւ. եւ նստաւ առ դրան Ենանու յանցս Թամնայ. զի ետես եթէ մե՛ծ եղեւ Սելովմ. եւ նա ո՛չ տայր զնա նմա կին։ 15Իբրեւ ետես զնա Յուդա՝ համարեցաւ թէ բո՛զ իցէ. քանզի ծածկեալ էր զերեսս իւր՝ եւ ո՛չ ծանեաւ զնա։ 16Խոտորեցաւ առ նա ՚ի ճանապարհէ անտի՝ եւ ասէ. Թո՛յլ տուր ինձ մտանել առ քեզ։ Զի ո՛չ ծանեաւ թէ նուն նորա իցէ։ Եւ նա ասէ. Զի՞նչ տացես ինձ եթէ մտանիցես առ իս։ 17Եւ ասէ. Ես տաց ածել քեզ ուլ այծեաց ՚ի խաշանց իմոց։ Եւ նա ասէ. Թէ տաս գրաւական մինչեւ տացես ածել։ 18Եւ նա ասէ. Զի՞նչ գրաւական տաց քեզ։ Եւ ասէ. Զմատանիդ եւ զգինդդ, եւ զգաւազանդ որ ՚ի ձեռին քում։ Եւ եմուտ առ նա. եւ յղացաւ ՚ի նմանէ, 19եւ յարեաւ գնաց։ Եւ եհան ՚ի բաց զձորձն իւր յինքենէ. եւ զգեցաւ զհանդերձն այրութեան իւրոյ։ 20Եւ առաքեաց Յուդա ուլ այծեաց ՚ի ձեռն հովուին իւրոյ Ոդողոմացւոյ առնուլ զգրաւականն ՚ի կնոջէ անտի, եւ ո՛չ եգիտ զնա։ 21Եհարց զարս տեղւոյն եւ ասէ ցնոսա. Ո՞ւր է բոզն որ էր յԵնան ՚ի վերայ ճանապարհիս։ 22Եւ ասեն. Չէ՛ր աստ ուրեք բոզ։ Եւ դարձաւ առ Յուդա, եւ ասէ. Ո՛չ գտի։ Եւ արք տեղւոյն ասեն՝ թէ չի՛ք աստ բոզ։ 23Ասէ Յուդա. Նմա՛ լիցի այն. այլ զի մի՛ ծաղր կացցուք, ես ետու տանել զուլդ, եւ դու ո՛չ գտեր։ 24Եւ եղեւ յետ երից ամսոց, ա՛զդ եղեւ Յուդայ եւ ասեն. Պոռնկեցա՛ւ նու քո Թամար, եւ ահա յղի է ՚ի պոռնկութենէ։ Եւ ասէ Յուդա. Հանէ՛ք զնա արտաքս, եւ այրեսցի։ 25Եւ մինչդեռ տանէին զնա, առաքեաց առ սկեսրայրն իւր՝ եւ ասէ. Յառնէ՝ ոյր այդ գրաւականք են՝ յղի եմ ես։ Եւ ասէ. Ծանի՛ր, ո՞յր իցէ մատանիդ՝ գինդդ՝ եւ գաւազանդ։ 26Ծանեաւ Յուդա՝ եւ ասէ. Արդարացեալ է նա քան զիս. զի ո՛չ ետու զնա որդւոյ իմում Սելոմայ. եւ ո՛չ եւս յաւել գիտել զնա։ 27Եւ եղեւ իբրեւ ծնանէր. եւ էին երկու որդիք յորովայնի նորա։ Եւ եղեւ ՚ի ժամանակի ծննդեան նորա, մին յառաջագոյն եհան զձեռն իւր. եւ ա՛ռ ծնուցիչն՝ կապեաց կարմիր ՚ի ձեռին նորա. 28եւ ասէ. Նախ սա՛ եկեսցէ։ 29Իբրեւ ամփոփեաց զձեռն անդրէն. եկն՝ ե՛լ վաղվաղակի եղբայր նորա։ Եւ նա ասէ. Զի՞ է զի խրամատեցաւ վասն քո ցանգ։ Եւ կոչեաց զանուն նորա Փարէ՛ս։ 30Եւ յետոյ ե՛կն ել եղբայր նորա, յորոյ ձեռին կապեալ էր զկարմիրն։ Եւ կոչեաց զանուն նորա՝ Զարա՛։