1Եւ եղեւ յետ բանիցս այսոցիկ՝ ա՛զդ եղեւ Յովսեփայ՝ եթէ Յակոբ հայրն քո նեղեալ է։ Եւ առեալ Յովսեփայ զերկուս որդիսն իւր ※ ընդ իւր, զՄանասէ եւ զԵփրեմ, եկն առ Յակոբ։ Ա՛զդ եղեւ Յակոբայ՝ եւ ասեն. 2Ահա որդի քո Յովսէփ գա՛յ առ քեզ։ Եւ զօրացաւ Իսրայէլ՝ եւ նստաւ ՚ի մահիճս։ 3Եւ ասէ Յակոբ ցՅովսէփ. Աստուած իմ երեւեցաւ ինձ ՚ի Լուզ՝ յերկրին Քանանացւոց. օրհնեաց զիս. 4եւ ասէ. Ահա ես աճեցուցի՛ց զքեզ, եւ բազմացուցի՛ց զքեզ, եւ արարից զքեզ ՚ի ժողո՛վս ազգաց. եւ տաց քե՛զ զերկիրս զայս ՚ի ժառանգութիւն յաւիտենական։ 5Արդ՝ երկու որդիք քո որ եղեն յԵգիպտոս, մինչ չեւ՛ եկեալ էր իմ յԵգիպտոս՝ ի՛մ են, Եփրեմ եւ Մանասէ. իբրեւ զՌոբէ՛նն եւ զՇմաւոն եղիցին ինձ։ 6Եւ ա՛յլ ծնունդք զոր ծնանիցիս յետ այսորիկ՝ քե՛զ եղիցին. յանուն եղբարց իւրեանց կոչեսցին ՚ի նոցա՛ ժառանգութիւնս։ 7Եւ ես յորժամ գայի ՚ի Միջագետաց Ասորւոց, մեռա՛ւ մայր քո Ռաքէլ յերկրին Քանանացւոց. ՚ի մերձենա՛լ ինձ յասպարէզ երկրին Քաբրաթայ, ՚ի գալն յԵփրաթայ. եւ թաղեցի զնա յերկրի ասպարիսին. ա՛յն է Բեթղ՚ահէմ։ 8Իբրեւ ետես Իսրայէլ զորդիսն Յովսեփու՝ ասէ՛. Զի՞նչ են սոքա քո։ 9Ասէ Յովսէփ ցհայրն իւր. Որդի՛ք իմ են զոր ետ ինձ Աստուած աստ։ Եւ ասէ Յակոբ. Մատո՛ առ իս զդոսա, զի օրհնեցի՛ց զդոսա։ 10Եւ աչք Իսրայէլի ծանրացեա՛լ էին ՚ի ծերութենէ անտի. եւ ո՛չ կարէր տեսանել։ Եւ մատոյց զնոսա առ նա. եւ համբուրեա՛ց զնոսա, եւ ՚ի գի՛րկս իւր առ զնոսա։ 11Եւ ասէ Իսրայէլ ցՅովսէփ. Ահա յերեսաց քոց ո՛չ կարօտ եղէ. եւ եցո՛յց եւ՛ս ինձ Աստուած զզաւակ քո։ 12Եւ եհա՛ն զնոսա Յովսէփ ՚ի ծնգաց նորա. եւ երկիր պագին նմա ՚ի վերայ երեսաց իւրեանց յերկիր։ Եւ առեալ Յովսեփայ զերկուս որդիսն իւր. 13զԵփրեմ ընդ աջմէ, ՚ի ձախմէ Իսրայէլի. եւ զՄանասէ ՚ի ձախմէ՝ յաջմէ՛ Իսրայէլի. մատոյց զնոսա առ նա։ 14Եւ ձգեալ Իսրայէլի զաջ ձեռն իւր՝ արկ զգլխովն Եփրեմի, եւ նա՛ էր կրտսեր. եւ զձախն զգլխովն Մանասէի, եւ փոփոխեա՛ց զձեռսն, զի Մանասէ՛ էր անդրանիկ։ 15Եւ օրհնեա՛ց զնոսա եւ ասէ. Աստուած, որում հաճոյ եղեն հարքն իմ առաջի նորա Աբրաամ եւ Իսահակ. Աստուած որ կերակրէ զիս ՚ի մանկութենէ իմմէ մինչեւ ցայսօր. 16հրեշտակն որ փրկեաց զիս յամենայն չարեաց. օրհնեսցէ՛ զմանկունս զայսոսիկ, եւ կոչեսցի ՚ի սոսա անուն իմ եւ անուն հարց իմոց, Աբրաամու եւ Սահակայ. եւ օրհնեսցին ՚ի բազմութիւն յո՛յժ ՚ի վերայ երկրի։ 17Եւ տեսեալ Յովսեփայ եթէ ա՛րկ հայրն զաջ իւր զգլխովն Եփրեմի, ծա՛նր թուեցաւ նմա. եւ օգնեաց Յովսէփ ձեռին հօրն իւրոյ, հանել զնա ՚ի գլխոյն Եփրեմի՝ ՚ի գլուխն Մանասէի։ 18Ասէ Յովսէփ ցհայրն իւր. Ո՛չ այդպէս է հայր. քանզի սա՛ է անդրանիկ. դի՛ր զաջ ձեռն քո ՚ի վերայ գլխոյ սորա։ 19Եւ ո՛չ կամեցաւ հայրն նորա, այլ ասէ. Գիտե՛մ որդեակ գիտե՛մ. եւ դա՛ եղիցի ՚ի ժողովուրդ, եւ դա՛ բարձրասցի. այլ եղբայրս դորա կրտսեր՝ եղիցի մե՛ծ քան զդա. եւ զաւակ սորա եղիցի ՚ի բազմութիւն ազգաց։ 20Եւ օրհնեա՛ց զնոսա յաւուր յայնմիկ՝ եւ ասէ. ՚Ի ձե՛զ օրհնեսցի Իսրայէլ։ Ասասցեն, թէ արասցէ զքեզ Աստուած իբրեւ զԵփրե՛մ եւ զՄանասէ։ Եւ եդ զԵփրեմ յառաջ քան զՄանասէ։ 21Եւ ասէ Իսրայէլ ցՅովսէփ. Ես աւասիկ մեռանի՛մ եւ Աստուած եղիցի ընդ ձեզ, եւ դարձուսցէ՛ զձեզ յերկիր հարցն ձերոց։ 22Եւ ես ետու քեզ զՍիկիմ սեպհակա՛ն. արտաքոյ եղբարց քոց, զոր առի ՚ի ձեռաց Ամովրհացւոցն սրո՛վ իմով եւ աղեղամբ։