1՚Ի պահո՛ւ իմում կացից, եւ ելից ՚ի վերայ վիմի. եւ դիտեցից տեսանել զի՞նչ խօսիցի ընդ իս, եւ զի՛նչ տացէ պատասխանի յանդիմանութեան իմոյ։ 2Պատասխանի ետ ինձ Տէր՝ եւ ասէ. Գրեա՛ զտեսիլդ զայդ յայտնապէս ՚ի տախտակս. զի որ ընթեռնուն՝ համարձա՛կ ընթեռնուցու։ 3Զի տակաւին տեսիլդ ՚ի ժամանակս է. եւ ծագեսցէ ՚ի սպառ՝ եւ ո՛չ յունայնութեան։ Բայց եթէ անագանեսցի՝ համբե՛ր նմա. զի որ գալոցն է եկեսցէ՝ եւ ո՛չ անագանեսցի. 4եւ եթէ երկմտեսցէ ոք՝ ո՛չ հաճեսցի ընդ նա անձն իմ։ Զի արդարն իմ ՚ի հաւատոց իմոց կեցցէ։ 5Այլ կարծօղն եւ արհամարհօղն՝ ա՛յր ամբարտաւա՛ն է՝ եւ ո՛չ ինչ վճարեսցէ։ Որ ընդարձակեաց իբրեւ զդժոխս զանձն իւր, եւ անյա՛գ եղեւ իբրեւ զմահ. եւ ժողովեաց առ ինքն զամենայն հեթանոսս, եւ զազգս ամենայն յի՛նքն ամփոփեսցէ։ 6Ոչ ապաքէն զայս ամենայն առակ՝ զնմանէ՛ առակեսցեն. եւ զնա արկցեն յերգ եւ ասասցեն. Վա՛յ որ յաճախէ անձին իւրում որ ո՛չ իւր իցէ. եւ մինչեւ ցե՞րբ ծանրացուցանէ զանուր իւր ծանրութեամբ։ 7Զի յանկարծակի՛ յարիցեն կերիչք նորա, եւ զարթիցեն դաւաճանք նորա. եւ եղիցես նոցա յափշտակութիւն։ 8Զի դո՛ւ կողոպտեցեր զազգս բազումս, եւ զքեզ կողոպտեսցեն ամենայն մնացորդք ժողովրդոց՝ վասն արեանց մարդկան, եւ ամպարշտութեան երկրի եւ քաղաքի՝ եւ ամենայն բնակչաց նորա։ 9Վա՛յ որ ագահէ զագահութիւն չար՝ տա՛ն իւրոյ, դնել ՚ի բարձունս զբոյն իւր, կորզել ՚ի ձեռաց չարաց։ 10Խորհեցա՛ր զամօթ տան քոյ. սպառեցեր զազգս բազումս. եւ յանցեա՛ւ անձն քո։ 11Զի քա՛ր ՚ի հիմանէ աղաղակեսցէ. եւ ո՛րդն ՚ի փայտէ գոչեսցէ զայդ։ 12Վա՛յ որ շինէ զքաղաք արեամբ, եւ պատրաստէ զքաղաք անիրաւութեամբ։ 13Ո՞չ այս ամենայն ՚ի Տեառնէ ամենակալէ է. եւ պակասեսցին ժողովուրդք բազումք ՚ի հրոյ, եւ ազգք բազումք նուազեցան։ 14Զի լցցի երկիր գիտութեամբ փառաց Տեառն իբրեւ զջուրս բազումս որ ծածկեն զծովս։ 15Վա՛յ որ արբուցանէ ընկերի իւրում հրապո՛յրս պղտորս. եւ արբուցանէ զի հայեսցի յայրս նոցա։ 16Զյագուրդ անարգանաց ՚ի փառաց, ա՛րբ եւ դու, շարժեա՛ց եւ դողա՛։ Պաշարեաց զքեզ բաժակ աջո՛յ Տեառն. եւ ժողովեցաւ անարգութիւն ՚ի վերայ փառաց քոց։ 17Զի ամպարշտութիւն Լիբանանու ծածկեսցէ զքեզ, եւ թշուառութիւն գազանաց զարհուրեցուսցէ զքեզ. վասն արեանց մարդկան եւ ամպարշտութեան երկրի եւ քաղաքի՝ եւ ամենայն բնակչա՛ց նորա։ 18Զի՞նչ օգուտ է դրօշեալ զի դրօշեցին զնա. ստեղծին զնա ձուլածոյ, երեւոյթ սուտ. զի յուսացաւ որ ստեղծն ՚ի ստեղծուածն իւր առնե՛լ իւր կուռս անօգուտս։ 19Վա՛յ որ ասէ ցփայտ. Սթափեա՛ց եւ զարթի՛ր, եւ ցքարն՝ թէ բարձրացի՛ր, եւ նա՛ է երեւոյթ առ աչօք. եւ նա՛ է կռած արծաթոյ եւ ոսկւոյ, եւ ամենեւին շունչ ո՛չ գոյ ՚ի նոսա։ 20Այլ Տէր ՚ի տաճարի՛ սրբութեան իւրում. եւ երկիցէ յերեսաց նորա ամենայն երկիր։