1Զի՞նչ են հաւատք, եթէ ոչ՝ յուսացելո՛ց իրաց հաստատութիւն, եւ յանդիմանութի՛ւն որոց ո՛չն երեւին։ 2Զի նովա՛ւ վկայեցան առաջինքն։ 3Հաւատո՛վք իմանամք հաստատեալ զյաւիտեանսն բանիւ Աստուծոյ, յաներեւութից զերեւելի՛սս եղեալ։ 4Հաւատո՛վք լաւ պատարագս Հաբէլ քան զԿայէն մատուցանէր Աստուծոյ, որով վկայեցաւ իսկ արդար լինել. զի ՚ի վերայ պատարագա՛ցն եղեւ վկայութիւն նմա յԱստուծոյ. զի թէպէտ եւ մեռաւ ՚ի նմին, սակայն տակաւին խօսի՛։ 5Հաւատո՛վք Ենովք փոխեցաւ, զի մի՛ զմահ ճաշակեսցէ. եւ ո՛չ ուրեք գտանէր, քանզի փոխեա՛ց զնա Աստուած. եւ յառաջ քան զփոխելն նորա՝ վկայեցաւ հաճո՛յ լինել Աստուծոյ։ 6Բայց առանց հաւատոց՝ անհնա՛ր է հաճոյ լինել. այլ հաւատալ արժա՛ն է այնմ որ մերձենայ առ Աստուած՝ թէ է՛ Աստուած. եւ որ խնդրեն զնա՝ լինի պարգեւատո՛ւ։ 7Հաւատո՛վք առեալ հրաման Նոյի՝ վասն չեւ եւս երեւելեացն՝ զահի՛ հարեալ կազմէր զտապանն ՚ի փրկութիւն տան իւրոյ, որով դատեցաւ զաշխարհ. եւ հաւատո՛ցն արդարութեան եղեւ ժառանգաւոր։ 8Հաւատո՛վք՝ որ Աբրահամն կոչեցաւ՝ ունկնդի՛ր եղեւ ելանել ՚ի տեղին զոր առնլոց էր ՚ի ժառանգութիւն. ել գնաց՝ եւ ո՛չ գիտէր յով երթիցէ։ 9Հաւատո՛վք պանդխտեցաւ յերկիրն աւետեաց՝ իբրեւ յօտարութեան. խորանօ՛ք բնակեաց Սահակաւ եւ Յակովբաւ հանդերձ՝ ժառանգակցօք նոցին աւետեաց։ 10Քանզի ակն ունէր հիմա՛մբք հաստատելոյ քաղաքին, որոյ ճարտարապետ եւ արարիչ Աստուած է։ 11Հաւատո՛վք եւ ինքն Սառա՝ որ ամուլն էր, զօրութիւն առնլոյ զսե՛րմն որդեծնութեան ընդունէր, եւ ՚ի տարաժամ հասակի ծնանէր. քանզի հաւատարի՛մ համարեցաւ զայն որ խոստացաւն։ 12Վասն որոյ եւ ՚ի միոջէն ծնանէին, եւ այն ՚ի յանցեա՛լ ժամանակի, իբրեւ զաստեղս երկնից բազմութեամբ, եւ իբրեւ զաւա՛զ առ ափն ծովու առանց թուոյ։ 13Ըստ հաւատոց մեռան ամենեքին սոքա, եւ չեւ՛ եւս ընկալեալ զաւետիսն. այլ ՚ի հեռուստ տեսին զնոսա՝ եւ ցնծացա՛ն, եւ խոստովա՛ն եղեն՝ եթէ օտա՛րք եւ պանդուխտք են յերկրի։ 14Զի որք զայնպիսիսն խօսին, յայտ առնեն՝ եթէ գաւա՛ռ իմն խնդրեն։ 15Զի եթէ զայն յիշէին ուստի ելինն, գո՛յր ժամանակ դառնալոյ անդրէն։ 16Նա՝ աւանիկ ազնուականի՛ իմն ցանկացեալ են, ա՛յս ինքն է՝ երկնաւորին. վասն որոյ ո՛չ ամօթ համարի Աստուած, կոչել նոցա Աստուած. քանզի պատրաստեաց նոցա քաղաք։ 17Հաւատո՛վք մատոյց Աբրահամ ՚ի փորձութեան իւրում զԻսահակ պատարագ. եւ զմիամօրն մատուցանէր, որոյ զաւետիսն ընկալեալ էր. 18որում ասացաւն, թէ Սահակաւ կոչեսցի քեզ զաւակ. * 19եդ ՚ի մտի իւրում, թէ եւ ՚ի մեռելո՛ց կարօղ է յարուցանել Աստուած. ուստի եւ յառակս իսկ ընկալաւ զնա։ 20Հաւատո՛վք վասն հանդերձելոց իրաց՝ օրհնեա՛ց Իսահակ զՅակովբ եւ զԻսաւ։ 21Հաւատո՛վք Յակովբ ՚ի մեռանելն իւրում, զիւրաքանչիւրոք յորդւոցն Յովսեփու օրհնեաց, եւ երկի՛ր եպագ ՚ի ծագ գաւազանի իւրոյ։ 22Հաւատո՛վք Յովսէփ ՚ի վախճանել իւրում յիշեաց զելս որդւոցն Իսրայէլի, եւ վասն ոսկերաց իւրոց պատուիրեաց։ 23Հաւատովք՝ զՄովսէս իբրեւ ծնան, թաքուցաւ ամիսս երիս ՚ի հարց իւրոց. քանզի տեսին կայտառ զմանուկն, եւ ո՛չ զանգիտեցին ՚ի հրամանէ թագաւորին։ 24Հաւատովք Մովսէս իբրեւ աճեաց՝ ուրացաւ կոչել որդի դստերն փարաւոնի. 25լաւ համարեցաւ չարչարել ընդ ժողովրդեանն Աստուծոյ, քան առ ժամանակ մի վայելել ՚ի մեղս։ 26Կարեւո՛ր համարեցաւ զնախատինսն Քրիստոսի, քան զմեծութիւն գանձուցն Եգիպտացւոց. զի հայեցեալ ա՛կն ունէր վարձուցն հատուցման։ 27Հաւատո՛վք թողոյր զերկիրն Եգիպտացւոց, եւ ո՛չ երկնչէր ՚ի ցասմանէ թագաւորին. զի զաներեւոյթսն իբրեւ զտեսեա՛լ համբերութեամբ համարեցաւ։ 28Հաւատո՛վք արար զզատիկն եւ զհեղումն արեանն. զի մի՛ սատակիչն անդրանկաց մերձենայցէ՛ ՚ի նոսա։ 29Հաւատո՛վք անցին ընդ ծովն Կարմիր՝ իբրեւ ընդ ցամա՛ք երկիր. զորոյ զփորձ առեալ Եգիպտացւոցն՝ ընկղմեցա՛ն։ 30Հաւատո՛վք պարիսպքն Երիքովի անկան, շուրջ եկեալ զնոքօք զեւթն օր։ 31Հաւատո՛վք Րախաբ պոռնիկ ո՛չ կորեաւ ընդ անհաւատսն, որոյ ընկալեա՛լ էր զլրտեսնն խաղաղութեամբ։ 32Եւ արդ՝ զի՞նչ եւս ասացից. զի չէ՛ բաւական ժամանակս պատմելոյ, վասն Գեդեովնի՛, Բարակա՛յ, Սամփսովնի, Յեփթայա՛յ, Դաւթի՛, եւ Սամուելի՛, եւ այլո՛ց մարգարէիցն. 33որք հաւատո՛վք պարտեցին զթագաւորութիւնս. գործեցի՛ն զարդարութիւն. հասի՛ն աւետեաց. խցի՛ն զբերանս առիւծուց. 34շիջուցի՛ն զզօրութիւն հրոյ. ապրեցա՛ն ՚ի բերանոյ սրոյ. զօրացա՛ն ՚ի տկարութենէ. եղեն զօրաւորք ՚ի պատերազմի. առին զբանակս օտարաց. 35ընկալա՛ն կանայք ՚ի յարութենէ զմեռեալս իւրեանց։ Կէսք կոշկոճեցան՝ եւ չեւ՛ եւս ընկալեալ զփրկութիւն, զի լաւագո՛յն յարութեանն հասանիցեն. 36եւ կէսքն զտանջանաց եւ զգանից զփորձ առին, զկապանա՛ց եւ զբանտից. 37քարկոծեցա՛ն սղոցեցա՛ն, փորձեցա՛ն. սպանմա՛մբ սրոյ մեռան. շրջեցա՛ն լաշկամաշկօք՝ եւ մորթովք այծենեօք։ Կարօտեա՛լք, նեղեա՛լք, չարչարեա՛լք. 38զորս ո՛չ արժէ աշխարհս. յանապատի մոլորեալք, եւ ՚ի լերինս, եւ յայրս, եւ ՚ի փապարս երկրի։ 39Եւ սոքա ամենեքին վկայեալք ՚ի հաւատոցն, չեւ՛ եւս ընկալան զաւետիսն։ 40Աստուծոյ վասն մեր լաւագոյն համարեալ, զի մի՛ առանց մեր կատարեսցին։