1Ունե՛լ ունէր եւ առաջինն՝ իրաւունս պաշտաման յայնժամ զաշխարհակա՛ն սրբութիւնն։ 2Զի խորա՛նն առաջին հանդերձեցաւ ա՛յսպէս. յորում աշտանակն, եւ սեղա՛նն, եւ հա՛ցն նուիրաց՝ որ Սրբութիւնն կոչէր։ 3Եւ յետ երկրորդ վարագուրին խորա՛նն որ կոչէր Սրբութիւն սրբութեանց. 4յորում կայր բուրվառն ոսկի, եւ ա՛րկղն կտակարանաց պատեալ ներքոյ եւ արտաքոյ ոսկւով. յորում սափո՛րն ոսկի լի՛ մանանայիւ, եւ գաւազա՛նն Ահարոնի որ ծաղկեցաւ, եւ տախտա՛կք կտակարանացն. 5եւ ՚ի վերայ նորա քրովբէքն փառաց՝ որ հովանի ունէին ՚ի վերայ քաւութեանն. վասն որոյ՝ ո՛չ է այժմ ասել մի ըստ միոջէ։ 6Եւ այն ամենայն իբրեւ ա՛յնպէս հանդերձեալ կայր, յառաջին խորանն յամենայն ժամ մտանէին քահանայքն զպաշտամունսն կատարել. 7բայց յերկրորդն՝ մի՛ անգամ ՚ի տարւոջն քահանայապետն. եւ զայն ո՛չ առանց արեան, զոր մատուցանէ՛ր վասն իւր, եւ վասն ժողովրդեա՛նն անգիտութեան։ 8Զայս ցուցեալ Հոգւոյն Սրբոյ՝ մինչչեւ՛ յայտնեալ էր ճանապարհի սրբութեանցն. քանզի դեռ առաջի՛ն խորանն ունէ՛ր զհաստատութիւն. 9որ է առակ ժամանակին որ առաջի կայր. յորում պատարագքն եւ զոհք մատչէին, որք ո՛չ կարէին ըստ միտս կատարել զպաշտօնեայսն. բայց միայն կերակրովք եւ ըմպելեօք, 10եւ պէսպէ՛ս մկրտութեամբք՝ մարմնոյ արդարութիւնքն. որ մինչեւ ՚ի ժամանակս ուղղութեանն ՚ի վերայ կային։

11Այլ Քրիստոս եկեալ Քահանայապե՛տ հանդերձելո՛ցն բարեաց, մեծաւն եւ կատարելով՝ եւ անձեռագործ խորանաւն, ա՛յս ինքն է՝ որ ո՛չ յայսց արարածոց, 12եւ ո՛չ արեամբ նոխազաց եւ զուարակաց. այլ իւրո՛վ արեամբն եմուտ մի անգամ ՚ի սրբութիւնսն յաւիտենակա՛նս գտեալ զփրկութիւն։ 13Զի եթէ արիւն ցլուցն եւ նոխազաց՝ եւ մոխիր երնջոցն ցանեալ՝ զպղծեալսն սրբէր առ ՚ի մարմնոյ սրբութենէ. 14ո՞րչափ եւս առաւել արի՛ւնն Քրիստոսի, որ ՚ի ձեռն Հոգւոյն յաւիտենականի մատոյց զա՛նձն անարատ պատարագ Աստուծոյ, սրբեսցէ՛ զխիղճ մտաց ձերոց ՚ի մեռելոտի՛ գործոց անտի՝ պաշտել զԱստուած կենդանի։ 15Եւ վասն այնորիկ նորո՛յ ուխտիս է միջնորդ. զի յորժամ մա՛հ լինիցի՝ ՚ի փրկութիւն վասն առաջին ուխտին յանցանաց, զաւետի՛ս առցեն հրաւիրեալքն ՚ի ժառանգութիւնն յաւիտենից։ 16Քանզի ուր կտակ է, հա՛րկ է զմա՛հ ՚ի մէջ բերել զկտակագրին. 17զի կտակ՝ յետ մահո՛ւ հաստատուն է. ապա թէ ոչ՝ զիա՞րդ իցէ հաստատուն, մինչ կտակագիրն կենդանի՛ է։ 18Ուստի եւ ո՛չ առաջինն առանց արեան նորոգէր։ 19Քանզի իբրեւ պատմեցան ամենայն պատուիրանք օրինացն ՚ի Մովսիսէ ժողովրդեանն, առեալ զարիւն ցլուցն եւ նոխազացն, ջրով՝ եւ բրդով՝ կարմրով՝ եւ զոպայիւ, զկտակարանօ՛քն իսկ եւ զամենայն ժողովրդեամբն սրսկեաց, 20եւ ասէ. Ա՛յս է արիւն կտակին՝ զոր պատուիրեաց ձեզ Աստուած։ 21Եւ զխորանա՛ւն, եւ զամենայն կահիւ սպասուն նո՛յնպէս սրսկեաց զարիւնն։ 22Եւ գրեթէ ամենայն ինչ արեամբն սրբէր ըստ օրինացն. եւ առանց հեղման արեան չլինէ՛ր թողութիւն։ 23Ապա հարկ էր օրինաւորացն՝ այնպիսեօ՛քն սրբել. եւ բո՛ւն իսկ երկնաւորացն՝ առաւե՛լ եւս պատարագօք քան զնոյնս։ 24Զի ո՛չ եթէ ՚ի ձեռագործ սրբութիւնսն եմուտ Քրիստոս՝ յօրինակս ճշմարտութեանն. այլ ՚ի բո՛ւն իսկ յերկինս, յանդիման լինել երեսացն Աստուծոյ վասն մեր։ 25Ո՛չ զի բազում անգամ մատուցանիցէ զանձն պատարագ՝ որպէս քահանայապետն որ մտանէր ՚ի սրբութիւն սրբութեանցն ամի ամի արեա՛մբ օտարաւ. 26ապա թէ ոչ՝ պարտ էր նմա բազում անգամ չարչարել իսկզբանէ աշխարհի. բայց արդ՝ աւասիկ, մի՛ անգամ ՚ի կատարած յաւիտեանց՝ յանարգութիւն մեղաց իւրո՛վ պատարագաւն յայտնեալ է։ 27Եւ զոր օրինակ կայ մնայ մարդկան մի՛ անգամ մեռանել եւ յետ այնորիկ դատաստան. 28նոյնպէս եւ Քրիստոս մի՛ անգամ մատուցեալ պատարագ առ ՚ի բառնալոյ զմեղս բազմաց. իսկ յերկրորդումն առանց մեղա՛ց յայտնեսցի այնոցիկ՝ որ ակն ունիցին նմա հաւատո՛վք ՚ի փրկութիւն։