1Վա՛յ երկրին ՚ի թեւս նաւացն յայնկոյս գետոյն Եթւովպացւոց։ 2Որ առաքէր պատարագս ընդ ծով, եւ թուղթս մագաղաթեայս ՚ի վերայ ջուրցն մկանանց. զի երթիցեն հրեշտակք երագունք յազգ հպարտացեալ՝ յազգ օտար եւ ՚ի չար. զի ո՛չ եւս ոք իցէ քան զնա անդր, յա՛զգ անյոյս եւ ՚ի կոխեալ։ 3Եւ այժմ գետք ամենայն երկրին իբրեւ զաշխարհ բնակեալ. բնակեսցէ աշխարհ նոցա՝ իբրեւ զնշա՛ն ՚ի լեռնէ բարձցի, եւ իբրեւ զձայն փողոյ լսելի՛ եղիցի։ 4Զի ա՛յսպէս ասաց ցիս Տէր. Զգուշութիւն եղիցի յիմո՛ւմ քաղաքի՝ իբրեւ զլոյս տօթագին ՚ի միջօրէի, եւ իբրեւ զա՛մպ ցօղագին յաւուրս ամարայնոյ։ 5Յառա՛ջ քան զհունձս յորժամ բովանդակեսցի ծաղիկն. եւ ազոխն ծաղկեսցէ ծաղիկն ազոխացեալ. եւ հատանիցէ զմանր մանր ողկուզոցն մանգաղաւ, եւ զուռսն կտրիցէ եւ ՚ի բա՛ց հատանիցէ։ 6Եւ թողուցու միանգամայն թռչնոց երկնից եւ գազանաց երկրի. եւ ժողովեսցին ՚ի վերայ նոցա թռչունք երկնից, եւ ամենայն գազանք երկրի հասանիցեն ՚ի վերայ նոցա։ 7՚Ի ժամանակի յայնմիկ մատչիցին պատարա՛գք Տեառն զօրութեանց ՚ի նեղեալ եւ ՚ի խոնարհ ժողովրդենէ. եւ ՚ի մեծէ ժողովրդենէ յայնմհետէ եւ յաւիտեա՛նս ժամանակաց. ա՛զգ յուսացեալ եւ կոխեալ՝ որ է ՚ի կողմն գետոյ աշխարհի նոցա, ՚ի տեղւոջ ուր անուն Տեառն զօրութեանց կոչեցաւ ՚ի վերայ լերինն Սիովնի։